ৰূপজ্যোতি বৰা ১ কাজিৰঙাৰ প্ৰসিদ্ধ অৰণ্যৰ বুকুত পুৱাৰ সোনকালে মিঠা পুৱতিৰ কিৰণবোৰ পাৰত পাৰত পৰিছিল। জংঘলখনৰ শুৱনিৰ ভিতৰত শাল আৰু বৰগছৰ মাজত চিৰচেনা হৈ থকা গৰুগছৰ চাওঁ-পাৰা পখিলা উৰি ফুৰিছিল। বিনোদ বৰাই পুৱতিৰ বেলিকাই নিজৰ খাকি জাকেটটো গাত পেলাই ডিঙিত ৰঙা ৰুমাল বেঁধি কাজিৰঙাৰ মুখ্য বন পথত খোজ কঢ়াইছিল। তেওঁৰ চকু-কাণ তীক্ষ্ণ হৈ আছিল। অৰণ্যৰ শব্দবোৰ তেওঁ চিনিছিল—মোৰগৰ কুকুৰি, ধনেশ পখিলাৰ ডাক, আৰু দূৰত গঁড়ৰ কঢ়িয়াই খোৱা ডালপালাৰ শব্দ। সেইদিনা যেন বতাহটোও অশান্ত আছিল। জংঘলৰ ঠাণ্ডা হাওঁ বগাই গৈ আছিল, আৰু সেই হাওঁৰে আনি দিছিল এখন আশঙ্কাৰ বতৰা। হঠাৎ এটি কাঠছোৱাত লগোৱা বন কৰ্মী হৰেকৃষ্ণে জোৰে জোৰে চিঞৰি উঠিল, “বিনোদদা!…

ৰাহুল ৰাজখোৱা ১ গুৱাহাটীৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত অৱস্থিত এখন পুৰণি চাহ দোকান, যাৰ নাম “নীলা পৰীয়া”, বহু বছৰৰ পৰা অগত্যা চলি থকা এটা ঠাই আছিল—এনেকুৱা ঠাই, য’ত লোকে ব্যস্ত দিনৰ মাজত অলপ সময় থমকি লয়, এখন বেনামী চাহৰ কাপত কামৰে লুকাই থকা শান্তিৰ সন্ধান কৰে, আৰু আঁতৰত থকাৰ বাহানাৰে সোঁৱৰণী এটাৰ পৰা পালাই ফুৰে; এই দোকানখনৰ মালিক আছিল অৰ্কজ্যোতি বৰা—এজন প্ৰাক্তন ইংৰাজী অনার্স পঢ়া, যিজনে চাকৰি নাপাই আৰু দেউতাৰ দোকানটো সামৰি থকাৰ দায়িত্ব ল’লে, যদিও তেওঁৰ মূৰত সদায় উকিঝুকি মাৰিছিল ডিঙিত ওলমি থকা বিবিধ অধ্যয়ন আৰু মানুহজনৰ মনৰ গোপন কোণ বিচাৰাৰ আকাঙ্ক্ষা; কিন্তু জীৱন যেন কেতিয়াও তেওঁৰ বাবে কোনো নাটকৰ ধৰণ…

দীপাঞ্জলী গগৈ অধ্যায় ১ শোণিতপুৰৰ সীমান্তত থকা ডিহিঙা গাঁওখন যেন এক চিৰন্তন শান্তিৰ পৱিত্ৰ কুঁহিপাত। গাঁওখনৰ চাৰিওফালে বিস্তৃত ধানৰ খেতি, পাটৰ জমি আৰু দূৰলৈ চাই থাকিলে দেখা পোৱা যায় গৰুৰে ভৰা গছগছীয়া পথাৰ। গাঁওখনৰ মাজেদি বৈ গৈছে এটি সৰু নদী — মৰলী। নদীখনৰ কাষৰ বাাঁহজোপাৰ তলত বহি জোনাকে তেওঁলোকৰ নিত্যদিনৰ জীৱনৰ যন্ত্ৰণা পাহৰি যায়। সেই ভোৰবেলিকা। গাঁৱৰ দক্ষিণ দিশৰ পাটৰ খেতিৰ পৰা জোনাকৰ বাঁহীৰ সুৰ বতৰৰে লগ হৈ গাঁওখনত বিয়পি পৰে। এটি লাজুক পুৱতি ৰ’দৰ ৰশ্মি হালধীয়া ৰঙৰ এঠাই লৈ গৈ থয় মৰলীৰ পানীত। বাতাহজাকে বাঁহীৰ সুৰক লৰাই লৰাই আনে। তেতিয়া গাঁওখনৰ মানুহে কাম-কাজত নামি পৰাৰ আগতে এই সুৰে সকলোকে…