Assamese
-
পোহৰৰ ডান
অভিজিৎ ডেকা অধ্যায় ১ – অন্ধকাৰৰ দিনবোৰ নামনিৰ দিনবোৰে সদায় এক নিঃশব্দ আৰু অন্ধকাৰৰ দৰে ভাৱেৰে পাৰ হৈছিল। ১২ বছৰীয়া ছোৱালী বা ল’ৰাৰ দৰে মানুহে সপোন দেখিবলৈ নোৱাৰিব বুলি বহুতে ধাৰণা কৰিছিল, কিন্তু নামনিৰ মনত সেই বেছি শক্তিশালী হৈছিল। তেওঁ দৃষ্টিহীন, হ’লেও দৃষ্টি নাথাকা তেওঁৰ দৃষ্টি ভিন্ন আছিল—মন আৰু হৃদয়ৰ দৃষ্টি। গাঁওখনৰ পৰিৱেশ সৰু আৰু…
-
বটগছত বাজে বাঁহী
ৰজনী কাশ্যপ ১ গ্ৰীষ্মৰ ছুটিৰ দিনবোৰ সদায়ে যেন সপোনৰ দৰে আহি পৰে—স্কুলৰ পাঠ্যপুথিৰ গাদবোৰৰ মাজৰ পৰা এন্ধাৰ মেঘ আঁতৰাই আহি নাতি-নাতিনীয়ে পোৱা মুক্তিৰ নিশ্বাস যেন। এইবাৰো তেনে সময়তে ৰিয়া আৰু অনিৰ্বাণে দেউতাকৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ মনস্থিৰ কৰিছিল। নগৰৰ সঁচাকৈকেইটা ধুমুহাই নিদি থকা দিন আৰু কংক্ৰিটৰ আকাশচুম্বীৰ ভিৰৰ পৰা আঁতৰি অহা এই ভ্ৰমণত তেওঁলোকে পোৱা পৰিৱেশ যেন…
-
বটগছত বাজে বাঁহী
ৰজনী কাশ্যপ ১ গ্ৰীষ্মৰ ছুটিৰ দিনবোৰ সদায়ে যেন সপোনৰ দৰে আহি পৰে—স্কুলৰ পাঠ্যপুথিৰ গাদবোৰৰ মাজৰ পৰা এন্ধাৰ মেঘ আঁতৰাই আহি নাতি-নাতিনীয়ে পোৱা মুক্তিৰ নিশ্বাস যেন। এইবাৰো তেনে সময়তে ৰিয়া আৰু অনিৰ্বাণে দেউতাকৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ মনস্থিৰ কৰিছিল। নগৰৰ সঁচাকৈকেইটা ধুমুহাই নিদি থকা দিন আৰু কংক্ৰিটৰ আকাশচুম্বীৰ ভিৰৰ পৰা আঁতৰি অহা এই ভ্ৰমণত তেওঁলোকে পোৱা পৰিৱেশ যেন…
-
জংঘলৰ ৰহস্য
ৰোহিত গগৈ অধ্যায় ১: অদৃশ্য পথিক অসমৰ জংঘল সবাতেই গভীৰ আৰু রহস্যময়। এয়া সাধাৰণ বনৰ দৰে নহয়—এতিয়া সময়ৰ সলনি, কিন্তু ইয়াৰ গহন তলত ক’ত যেনো কোনো অচেনা শক্তি গোপনে নিশ্বাস লয়। গাঁওখনৰ মানুহে জানে যে এই বন এদিনে শিকারী আৰু গাইডৰ স্বৰ্গ আছিল, কিন্তু বৰ্তমান ইয়াৰ গপ অনাত্মীয় আৰু ভয়াৱহ। গাঁওবাসীৰ মতে, প্রতিমাহে, বছৰত বহু…
-
বুৰঞ্জীৰ ধ্বনি
আকাশ ডেকা অধ্যায় ১: দেউলৰ সঁপোৰ গন্ধ অৰুণৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল এটা অতি সাধাৰণ ভ্ৰমণৰ ৰূপত, কিন্তু গাঁওখনৰ পথত ভৰালীয়া গছৰ শাখা-প্ৰশাখাৰ মাজেৰে যাবলৈ যাবলৈ তেওঁৰ মনত অনাহুত অনুভূতি এটা জাগি উঠিছিল। এয়ে সেই ধৰণৰ গাঁও, য’ত সময় যেন থমকি ৰৈছে—নদীৰ তীৰত পুৰণি মাটিৰ ঘৰ, কুঁৱলিৰ মাজত গাভৰুজনীৰ হাঁহি, আৰু গছৰ শিৰত কাকৰ কণ্ঠেৰে গাঁওখনক…
-
বিহুৰ পৰশ
হেমন্ত কলিতা পলাশৰ গাঁওখন অসমৰ এটা সৰু, শান্ত আৰু পৰম্পৰাগত গাঁও। এয়া হৈছে ধানৰ ক্ষেত, সৰু-সৰু মাটি পথ, আৰু পৰম্পৰাগত জোনাকত ভৰা পথাৰত ঘূৰি থকা গাঁৱৰ জীৱন। গাঁওখনৰ প্ৰতি বছৰ বিহু উৎসৱৰ সময়ত এক বিশেষ উল্লাস থাকে। বিহু মানেই নতুন আশাৰ প্ৰৱাহ, প্ৰকৃতিৰ পুনৰুজ্জীৱন আৰু জীৱনৰ নতুন সূচনা। গাঁওখনৰ প্ৰতি প্ৰজন্মে এই উৎসৱৰ সৈতে নিজেকে…
-
ৰঙামাটি ডায়েৰী
অন্বেষা হাজৰিকা অধ্যায় ১ – পুৰণি মঠত প্ৰৱেশ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস বিভাগৰ অধ্যাপক অজয় শইকীয়া বহু দিন ধৰি আহোম ৰাজত্বৰ গুপ্ত ইতিহাসৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি আছিল। তাৰ গৱেষণাৰ মূল বিষয় আছিল আহোম রাজন্যসকলৰ সময়ত ৰচনা কৰা গুপ্ত মানচিত্ৰ আৰু দলিলসমূহ যিবোৰে অসমৰ সুৰক্ষা, ৰাজনৈতিক চালাকি আৰু ভৌগোলিক গোপনীয়তাৰ এক অভিনৱ কাহিনী ক’ব পাৰে। এইবোৰ দলিলৰ…
-
প্ৰকৃতিৰ ৰঙ
অৰুনিমা ডেকা বসন্ত আহে নিজেই যেন এক নতুন জন্মৰ কাহিনী লৈ। দীৰ্ঘ শীতৰ স্থবিৰতাৰ পাছত প্ৰকৃতি পুনৰ জাগি উঠে সেউজীয়া বৰ্ণৰ আলোকত। গছবোৰৰ শুকান ডালত নতুন পাতৰ সেউজী ফুটি উঠে, আৰু বাগিছাৰ মাটিত সেউজেৰে আচ্ছাদিত তেজস্বী প্ৰভাত। সূৰ্যই যেতিয়া মৃদু উজ্জ্বলতাৰে চকু খোলে, সেয়া যেন সোনালী ধূলিৰ দৰে ধৰণীৰ মূৰত বিৰাজ কৰে। পকহীৰ গান এই…
-
জোনাকী মেচিন
হিমাংশু বৰগোহাঁই অধ্যায় ১ – উদ্ভাৱকৰ স্বপ্ন ২০২৮ চনৰ গুৱাহাটী। মহানগৰৰ কোলাহল, উঁচু আকাশছোঁৱা অট্টালিকা, নতুন নতুন প্ৰযুক্তিৰ জোলোঙা আগমন—এইবোৰৰ মাজতো এজন মানুহ নীৰবে নিজৰ সৰু ঘৰত বসি থকা। তেওঁৰ নাম দুলাল দত্ত, বয়স প্ৰায় চাৰিশৰ দিশত। ছোৱালীৰ পৰা বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতি এক বিশেষ টান আছিল, যদিও গাঁওৰ গরিব পৰিয়ালৰ সন্তান হিচাপে সুযোগ–সুবিধা সীমিত…
-
অন্ধকাৰী বন
অরিন্দম কলিতা ৰাতিৰ নিস্তব্ধতা বৰপেটাৰ সেউজীয়া বনৰ মাজত একেবাৰে ভিন্ন ধৰণৰ। গছবোৰৰ ডালত ৰাতিপুৱাৰ শিশিৰ থুপুৰি আছে, কেঁচা মাটিৰ গন্ধে নাক ভৰাই দিছে। কিন্তু সেই সৌন্দৰ্যৰ মাজত অচিন শীতলতা ঘূৰি ফুৰিছে। বনৰ মাজত এপাহ গাঁৱৰ মানুহে কেতিয়াবা সেই বনক “অন্ধকাৰী বন” বুলি ডাকে। কথাটি উভতি আহিছে বহুদিনৰ পূৰ্বৰ পৰা—যেতিয়া নায়েকী নন্দিনী নামৰ এজনী যুবতী ইয়াত…
-
চিনাকি গন্ধ
পল্লৱী বৰুৱা অধ্যায় ১ – অচিনাকি সূচনা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰসায়ন বিভাগত এক শীতল শৰদৰ দিনত নতুন উদ্যমেৰে কাম চলি আছিল। বেলেগ বেলেগ কেমিষ্ট্ৰি লেবৰেটৰীৰ গন্ধত বাতাস একেবাৰে ভিন্নভিন্ন অনুভৱেৰে ভৰিপূর্ণ হৈ পৰিছিল—কোথাও পুৰণি কাগজৰ গন্ধ, কোথাও কেমিকেলৰ তীব্র টক-মিঠা গন্ধ, আৰু কোনো কোনো কোঠাত তাজা চাহৰ সুবাস মিশি আছিল। এই বিভ্ৰান্তিকৰ সুবাসৰ মাজতে ডক্টৰ ৰিয়েলিয়া,…
-
বাৰিষাৰ সুবাস
বাৰিষাৰ সুবাস বৰষুণৰ গন্ধত গোটেই জোৰহাট চহৰখন একেবাৰে নৱজীৱন পাই উঠিছিল। চাৰিওফালে ধোঁৱাৰ দৰে ওলোৱা মাটিৰ সুবাস, চাহবাগিচাৰ গাঢ় সবুজ পাতত টুপটাপকৈ পৰি থকা জোলাকৈ জোলাকৈ বিন্দুৰে গোটেই বতৰটো গম্ভীৰ আৰু শীতল হৈ পৰিছিল। লোকে তাড়াহুড়ি কৰি চেৰাই-চকুত আশ্ৰয় বিচাৰিছিল, কিমানক যে ভিজাই দিছিল সেই হঠাতে নামি অহা বৰষুণ। অৰুণী সেই বেলিকালত ঘৰৰ সামৰীয়া চেৰাত…