রূপমিতা দাস অসমৰ এক সৰু গাঁও, অলচৰ। চাহ বাগিচাৰ মাজত চুপচাপ ঠাইত গাঁৱৰে এটি সৰল জীৱন পাৰ কৰা মেঘলা নামৰ এক যুৱতী আছিল। মেঘলা গাঁওখনৰ সকলোৰে পৰা পৃথক আছিল। সি নিজে এক মিতভাষী, মনৰ ভিতৰত খুজি আছিল সেই অজানাৰ সৈতে এক নিৰন্তৰ সংগ্ৰাম। মেঘলা চাহ বাগিচাৰ পৰা সদায় চাহ পাত বাচি সুৰক্ষা আৰু শান্তিৰ মাজত ৰাতি চাৰিওফালে বাচলীয়া সপোন দেখিছিল। কিন্তু এই সপোনৰ মাজত এক বিস্ময় আছিল—তেওঁক কেনেকৈ এই চাহৰ ফাঁকেৰে বাচলাৰ পৰা সঁচাকৈ মুক্তি পোৱাৰ উপায় খুজিবলৈ আৱশ্যক। গাঁৱৰ পৰা মাইলৰ পৰিসৰে অলচৰ মন্দিৰ আছিল। মেঘলা সেয়া জানিছিল, কিন্তু সেয়া সেয়াৰ মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হ’বলৈ আগ্ৰহী নহ’ল। সেয়া এক…

অধ্যায় ১: বাকচটো পোৱা যায় হাবড়া চাহ বাগানত সন্ধিয়াৰ আকাশখন যেন জুইৰ ৰঙেৰে পুৰি উঠিছিল। সন্ধিয়াৰ ধোঁৱাবিলাক পাতল পাতলকৈ ওলাই আহিছিল লাহে লাহে গছপুলি আৰু টিনেৰে ছোৱা শিপাই ঘৰবোৰৰ মাজৰপৰা। জোনাক বেলিৰ শেষ আভা বাগিচাখনৰ শেষ ৰাস্তাটোত হেলানি মাৰি পৰি আছিল—য’ত এখন জাৰ্জৰিত কাঠৰ ঘৰৰ আগত থিয় আছিল নৱজ্যোতি বৰুৱা। তেওঁৰ হাতত এখন ক’লা ফটোগ্ৰাফি কেমেৰা, কাঁধত বেগ, আৰু চকুত এক ধৰণৰ অনুসন্ধানী কৌতুহল। নগৰীয়া জীৱনৰ ব্যস্ততা এৰি তেওঁ আহিছিল ইয়ালৈ—এই চাহ বাগিচা, যি কেতিয়াবা তেওঁৰ দেউতাৰ শৈশৱৰ সোঁৱৰিত আছিল। কিন্তু তাৰ উপৰিও, তেওঁ খুজিছিল এক ধৰণৰ গল্প, কিবা অলেখিত ইতিহাস, এক বুৰঞ্জী যি বহুকেই দশক আগৰ পৰা মাটিৰ তলত…

ঋজু শইকীয়া ধুবুৰীৰ এখন ছাঁয়া-ঢকা পুৱা, য’ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পৰা উৰি অহা মচমচীয়া বতাহে যেন কোনো গভীৰ কথা ক’তেই ক’ব নোখোজে, তাতেই দীপ্তজিৎ বৰাৰ সৰু জীৱনগাঁথা প্ৰতিদিনৰ দৰে আৰম্ভ হৈছিল। তিনি ৪২ বছৰীয়া হাইস্কুল শিক্ষক, যি নিজৰ জীৱনক ঠিক কবিতাৰ দৰে চালনা কৰে—স্পষ্ট, নিয়মেৰে, আৰু নিঃসঙ্গতাৰে। তেওঁৰ চকুত এখন নিৰ্বাক স্থিৰতা থাকে, যেন ভিতৰত কিছুমান কথা মাকুৰাবোৰৰ দৰে জাল লগাই ৰাখিছে। ধুবুৰীৰ তামোলপট্টি স্কুল, এখন গা-ঘিন্তি পাটতলীয়া স্কুল, য’ত বেছি ভাগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁক ‘বড়দাদা’ বুলি সম্বোধন কৰে। শিক্ষক হিচাপে তেওঁৰ শিক্ষাদানৰ ধাৰা—জ্ঞান আৰু শৃংখলাৰ এক অনবদ্য সংযোগ। কিন্তু তেওঁক চিনা বহুতে জানে—তেওঁ কেতিয়াবা বিষন্ন হয়, আৰু এই বিষন্নতা যেতিয়া জুই…

অমৃত কুমাৰ বৰা অধ্যায় ১: পূৰ্ণিমাৰ পোনপটিয়া শিৱসাগৰৰ ঠাণ্ডা বতাহত কঁপকঁপাই থকা ৰাজীব বৰা তেওঁৰ হালধীয়া নোটবুকখন বুকুত বান্ধি বাইকৰ হেণ্ডলটো আঁকোৰি ধৰে। সন্ধিয়াৰ মিচিকিয়াল পোহৰ খেদি তেওঁ “মণিকান্ত বাট” নামৰ এবিধ পুৰণি, আৱৰি পৰা ৰাস্তালৈ ওলাই আহে—য’ত মানুহে এতিয়া বেছি দিন পইচা-পইচা নাহে। তেওঁৰ কেমেৰা বেগখন ওজনত জোকাৰ খাই থাকে, যেন তাৰ ভিতৰত বহুবছৰৰ গোপন কথাৰে ভৰি পৰিছে। স্থানীয় সংবাদপত্ৰ ‘জনৰব’-ৰ হেডলাইনৰ বাবে তেওঁ এইঘৰলৈ আহিছে, যি ঘৰৰ বিষয়ে স্থানীয় লোকে কয়, “সেইটো ঘৰ! য’ত পূৰ্ণিমাত দেখা যায় মুণ্ড নথকা ছাঁ।” ৰাজীৱৰ ভিতৰত বিজ্ঞানৰ যুক্তিৰ দৰে আত্মবিশ্বাস আছিল, কিন্তু তেওঁৰ চকুত লুকাই থকা সৰু আশংকা এটাও আছিল—যদি লোকে কোৱা…