চিন্ময় বৰ্মন ১ গুৱাহাটীৰ সেই পুৱা আছিল অন্যদিনৰ দৰে নহয়—বিহানীয়া বতৰ সুন্দৰ, দীঘলীয়া ওলমা মেঘে কটন কলেজৰ ওপৰত পৰিছলীয়া ৰোদেৰে শেহ পিন্ধাইছিল আৰু বকুলৰ গোন্ধত আৱদ্ধ আছিল গুৱাহাটী নগৰৰ ইঞ্জিনক্লাচ ৰাস্তাসমূহ। বাটলৈ ওলোৱা মানুহবিলাক যেতিয়া সংবাদ কাগজৰ হেডলাইনত চকু পেলালে, তেওঁলোকে ধৰি নাপালে যে পৃষ্ঠা একত লিখা এটা লাইনত কেনেকৈ ইমান ডাঙৰ গল্প লুকাই থাকে—“অসম ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানাৰ সকলো জন্তু পলাই গৈছে—নগৰত দৃষ্টিগোচৰ!” তাৰ ঠিকে তলত এক প্ৰশস্ত ফটো—পৰিধান নকৰা, কিন্তু যি কিবা এটা নীলপৰীয়া বস্ত্ৰ বুকুত বান্ধি ধৰা এক গজহস্তই গড়েশ্বৰ চাৰিআলি মুকলি হাত কৰি গাড়ীৰ ৰখ দিয়াৰ দৃশ্য। এই ফটোটোত কোনো শংকা নাই—চকুত চকু দিলে স্পষ্টকৈ চিনাক্ত কৰা যায়…