• Assamese

    ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা ৰাতি

    দেৱজ্যোতি ফুকন ১ বিহানৰ সুৰুয মূৰ তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু গুৱাহাটীৰ আকাশ তেতিয়াই ধোঁৱাজুলি ৰঙৰ কপালেৰে ঢকা হৈ পৰিছিল। জাহাজঘাটলৈ নামি অহা জনসমুদ্ৰত আম্বুবাচী মেলাৰ জোয়াৰ স্পষ্ট — ৰঙীন গামোচা, ঢোলবাদন, পুৰণি ভক্তিগীতৰ ভাঁজেৰে জুৰি থকা নদীৰ গন্ধ। ব্রহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত তেতিয়াই গাঢ় কুয়াশাৰ চাদৰ মাৰি বসি আছে, যেন কোনোৱে আকাশৰ পৰা নদীক ধূৱাৰে ঢাকি দিছে। নাওখন পানীৰ কাষত থিয় হৈ আছে, কিন্তু কাষ চাপিলেই দেখা যায় — কাণ্ডাৰীৰ হাতত ৰঙিন মাফ্লাৰ মৰা, চকুৰে দূৰলৈ চাওঁতে ধোঁৱাৰ মাজেৰে কিবা চিনিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। যাত্ৰীৰ ভিৰ নাওৰ কাষৰ জাপি ধৰি ৰৈ আছে — কেউবা চাহৰ দোকানলৈ গৈছে, কেউবা গামোচাৰ পৰা মাটিৰ ধূলি ঝাড়ি…

  • Assamese

    পাৰদৰ ঘড়ী

    ময়ূৰ বৰাকী গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদার্থবিদ্যা বিভাগৰ চতুৰ্থ বৰ্ষৰ ছাত্ৰ অৰ্ণৱ বৰুৱাই সেই সন্ধ্যাত মূলত কলেজৰ পৰা হস্টেললৈ উভতি যাব খোজিছিল, কিন্তু বামদিকৰ গলীপথৰ এক অচেনা অন্ধকাৰী মোহঁত তেওঁৰ মনত এক অদ্ভুত কৌতূহল জাগ্ৰত কৰিলে। আকাশত বৃষ্টি নামিব নামিব কৰি থমকিছিল, বতাহত আছিল তিতা ধোঁৱাৰ গন্ধ আৰু ছাঁতীৰ পৰা নামি অহা পানীৰ টোপালৰ আওয়াজ। গলীৰ দুপাশেৰে দীৰ্ঘকাল ধৰি মেণ্টেনেন্স নকৰা পুৰণি ঘৰতবোৰ, কিবা এক সময়ৰ স্বর্ণযুগৰ স্মৃতি বহন কৰি আছিল, যদিও বৰ্তমান সেগুলি চুপচাপ জং-লাগি থকাৰ নিদৰ্শনহে দাঙি ধৰিছিল। অৰ্ণৱে এতিয়ালৈকে কেতিয়াও এই গলীত পা নােদিয়াকৈ আছিল, কিন্তু এইবাৰ তেওঁৰ মনত যেন এক অদৃশ্য টান, “আজি যদি ঢুকি নাপো, কেতিয়াও নাহে”…

  • Assamese

    বনভূতৰ হাহাকাৰ

    অভিসাৰ দত্ত দিব্ৰুগড়ৰ উত্তৰে, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কিনাৰত বিস্তৃত হৈ থকা এখন ঘন বনৰ নাম মানুহৰ মুখে মুখে খুব কমেই উচ্চাৰিত হয়—“বনভূতৰ বন”। মানচিত্রত তাৰ কোনো বিশেষ চিহ্ন নাই, কিন্তু স্থানীয়সকলৰ মনত ই এক ভয়ংকৰ অন্ধকাৰ সঁচা। বহু বছৰৰ পৰা কিম্বদন্তি চলি আহিছে যে এই বনতে প্ৰৱেশ কৰা মানুহবোৰ কেতিয়াও উলিয়াই আহে নে নাই, সেয়া কোৱা কঠিন। কেতিয়াবা গাঁওখনৰ মানুহে দূৰত বনৰ গাভুৰি অংশত পৰা বজ্ৰপাতৰ দৰে আলোৰেৰে নাচনিহে দেখা পায়, কেতিয়াবা আবার বাতাহৰ সৈতে ভেসি আহে এক অদ্ভুত গুঞ্জন—যেন শতাধিক লোক একেলগে হাঁহিছে আৰু কান্দিছে। কিন্তু এই সকলোবোৰ কাহিনী বাহিৰৰ মানুহে কেতিয়াও গম্ভীৰভাৱে নলয়, সেয়া মাথোঁ ভয়-ত্ৰাসৰ গাঁওৰ ধৰণৰ কথা বুলি…

  • Assamese

    গাভৰু আৰু গধূলি

    চিৰন্তন হাজৰিকা গাঁওখনৰ পাৰ্শ্বৰ পৰা বগা ধূলি উৰুৱাই এখন পুৰণি ৰঙা-চেউৰি থকা বাস ষ্টপ। চাৰিওফালে শস্য-পাক পৰা পথাৰ, সেই পথাৰৰ আঁচলত বগা-হালধীয়া গধূলিৰ ৰঙেৰে ৰূপ পাল্টায় গাওঁখন। সেই ৰঙা-সেউজীয়া সন্ধিয়াবোৰত, এজন বুঢ়া মানুহ, ধুনীয়া হ’লে সঘনকৈ কঁপা হাতৰে লাঠিটো আঁকি-আঁকি, নিৰ্বাকভাৱে আহি বহে সেই গধূলিৰ অপেক্ষাৰ স্থানখনত। সেউজ কাঁইটৰ পৰা খহি পৰা পাতবোৰেও যেন তেওঁৰ সময়বোৰক গুণি থাকে। তেওঁৰ নিত্য অভ্যাস যেন এই—প্ৰতি সন্ধিয়াত, একে স্থানত বহি পথাৰৰ পিনে চাই ৰ’ব, কেতিয়াবা এজন আহে নে নাই, তাক চাওঁতে চাওঁতে গধূলি উজাই যায়, আৰু তেতিয়াও তেওঁ কোনোবাই আহিব বুলি ভাবে। তেওঁৰ নাম এতিয়া কোনো গাঁওবাসীয়ে সোঁৱৰ নেখোজে, কিন্তু তেওঁক দেখা যায়—শীতত…

  • Assamese

    হেপাহৰ পুতলা

    অমৃতাংশু বৰদলৈ সুনীল দাস, এটা নাম যি গুৱাহাটী শিল্প মহলৰ পৰা কেতিয়াবা আগবাঢ়িছিল, এতিয়া মাথোঁ কিছুমান কলা মাটিৰে লিপ্ত এখন ধূলি ধূসৰ কোঠাৰ মাজত। পঁচত্ৰ বছৰীয়া এটা ধূণীয়া ঘৰ, যাৰ বাটৰ কাষত এটা বেলিছৰা ফুলগছ আঁকোৱালি ধৰিছে পকী কুঁহিপাত। পুৰণি দিনৰ দৰেই এদিন শৈশৱৰ চাহনি এখন আছিল সেই ঘৰখনত, কিন্তু এতিয়া তেওঁৰ চকুত কেৱল স্তব্ধতা। শিল্পীসকলৰ বাবে যি গৰ্বৰ গৃহসজ্জা, যি জ্যোতিৰ পৰা সৃষ্টিৰ উদ্ভৱ হয়, সুনীলৰ বাবে সেই ঘৰ এখন ধীৰে ধীৰে তেওঁৰ মানসিক শ্মশান হৈ পৰিছিল। কেতিয়াবা সুনীল বহি থাকি নিজৰ আঙুলিৰে মাটি ছোৱাৰ লগে লগে অনুভৱ কৰিছিল — যেন মাটিৰো তেজ আছে, যেন তাৰো এখন স্পন্দন আছে;…

  • Assamese

    নিমাতীঘাটৰ জোনাক

    হেমেন বৰুৱা নিমাতীঘাটৰ পাৰত সন্ধিয়া নামি আহিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সোঁত অলপ অলপকৈ গাম্ভীৰ্য সহৰে বৈ গৈ আছিল, আৰু তাৰ ওপৰত নামি আহিছিল এটি ৰুপালী জোনাক। একেখন চাহৰ দোকান—এখন বেলচা চালিৰ তলত তেলবাতি এটাৰ মিঠা পোহৰ—প্ৰতিদিনৰ দৰে আজি পুনৰ উমাল হৈ আছিল। দোকানখনৰ মালিক, কানাই কাকু, তেওঁৰ চিৰচেনা গম্ভীৰতাৰে চাহ ৰঙাই আছিল। চাউলৰ বস্তাৰ ওপৰত পোনপটীয়া বহি থকা ছাত্ৰ, মাছ ধৰা লৈ ওলোৱা মুণ্ডা-জাক, আৰু এখন বগা কাগজ লৈ বহি থকা ঋজু বৰা—এইসকলো মূৰ একেটা দৃশ্যত মিলি আছিল। ঋজু হ’ল এজন শিল্পী, যি গুৱাহাটীৰ ব্যস্ততাৰ পৰা পালাই আহিছিল নিমাতীঘাটৰ সন্ধিয়াৰ নিৰৱতালৈ। তেওঁৰ চকুত কালি, চুলিত বতাহৰ সৰসৰ, আৰু হাতখনত এটা ব্ৰাউন…

  • Assamese

    তোমাৰ হাতৰ গৰম

    অভিজিৎ শইকীয়া বাৰিষাৰ পিচত গুৱাহাটীৰ ৰাস্তাবোৰৰ কিছুমান বিশেষ গন্ধ থাকে। কেঁচা মাটিৰ গন্ধ, কফিৰ গন্ধ, বাটত সোমোৱা নতুনকৈ ধোৱা কাপোৰৰ গন্ধ, আৰু কেতিয়াবা কিবা অতীতৰ। “Beans & Books”—বাৰগাঁওৰ এটি কফি শ্বপ—এইবোৰ গন্ধৰ সৈতে একেধৰণৰ স্মৃতিৰো আধাৰ। ঠাণ্ডা এচিপ কফিৰ দৰে উষ্ণ। ইমা প্ৰতিদিনে আহে। কালধুপীয়া চামৰাৰ জেকেট, ভাঙি পৰা ছাতা, আৰু এটা নীল মেকআপ বিহীন মুখ। পেছাতে বহাগ বিহুত কিছুমান গীত লিখিছিল, এখন স্থানীয় থিয়েটাৰত বাজিছিল। তাৰ পাছত এজাক চিনাকি ওলালেও, ইমা আজি ঘূৰি আহিছে একেবাৰে অচিনাকী হৈ। লেখাৰ টেবুলটো হ’ল তেওঁৰ, কাষৰ ব’কা খুঁটি এখনৰ ঠিক পিচত থকাটো। অণুৰাগ আজি প্ৰথমে পতা চুলিত আহিল। লেপটপ লৈ, টেবুলৰ লেম্পটো অফ…

  • Assamese

    গোঁসাইঘৰটো বন্ধ কিয়?

    নিচেই সৰু খিলঞ্জীয়া গাঁওখন, নাম কঁচকাঁই — পাতল গলিৰে ওলাই যোৱা কাদামাটি পথ, চকত জাহ্নবীৰ ধুনীয়া বাউলি ধৰা পানী আৰু পানীত প্রতিফলিত এক শীতল সন্ধ্যা। গাঁওখনৰ মাজতে আছে এটি পুৰণি নামঘৰ, য’ত সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে গাঁৱৰ সকলোৱে ঢোল-তাল মেলাই, নামঘোষা আৰু কীৰ্তন কৰে। ইমান বছৰৰ পুৰণি হলেও নামঘৰখন চাফ-চুপি, ভালেমান কাঠৰ স্তম্ভ, গম্বুজাকৃতি চাল, আৰু ঠিক আগৰফালে এটুকুৰা উঠান। এই নামঘৰৰ ঠিক এক কোনাৰ ওপৰত আছিল এটি খুন্দা সৰুকণি কাঠৰ দৰ্জা — গোঁসাইঘৰ। ইটোৱেই অংশ য’ত কেতিয়াবা ঘোৰা বা বিশেষ পূজা অনুষ্ঠিত হ’ত, কিন্তু বিগত বহু বছৰ ধৰি দৰ্জাখন বন্ধ হৈ আছে। কাঠৰ ওপৰত ধুলি জমা, তালাত জং ধৰা,…

  • Assamese

    মুখ নথকা চিঠি

    বিদিশা বৰা ১ অন্বেষা দত্তৰ গুৱাহাটীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত সদ্য আৰম্ভ হোৱা স্নাতকোত্তৰ জীৱনৰ প্ৰথম মাহটো একেধৰণৰ উদ্যম আৰু অচিন চিনতাৰে ভৰা আছিল। দীৰ্ঘদিনৰ ঘৰছেংগা হৈ হোষ্টেল জীৱনলৈ সাৱটি লোৱা এয়া তেওঁৰ বাবে এটা সম্পূৰ্ণ নতুন অভিজ্ঞতা আছিল। পাঠ্যচাৰ্চাৰ উপৰিও তেওঁ ফটোগ্ৰাফি ক্লাব, গ্ৰন্থগৃহ, আৰু প্ৰায়েই কেম্পাছৰ পথাৰি পথাৰৰ মাজেৰে হেৰাই ফুৰিবলৈ ভাল পোৱা হৈছিল। সেইদিনা সোমবাৰৰ পুৱা, ক্লাছৰ পৰা ঘূৰি অহা সময়ত, তেওঁৰ হোষ্টেল ৰুমত সোমাই বহি কপি খুলি একেধৰণে কফিৰ কাপত চুমা মাৰিছিল, তেতিয়াই তেওঁৰ খাটৰ ওপৰত এটা চেউ চিয়া কাগজৰ খিনি পৰি থকা দেখা পায়। কাগজখন সজাই সজাই লিখা, নিতান্ত হাতেৰে লিখা এটা চিঠি, কিন্তু নাম নাই, স্বাক্ষৰ নাই।…

  • Assamese

    অগুৰি নদীৰ বোকা

    ইন্দ্ৰাণী ফুকন আকাশত মেঘ জমা হৈছিল, যেন সেই গাঁওখনৰ ওপৰত ওজনীয় এটি নিৰৱ অভিশাপ বগাই আছিল। দীৰ্ঘ দহ বছৰৰ পাছত পল্লবী ওভতি আহিছিল অগুৰিপাৰ গাঁৱলৈ—এটা সুপ্ত স্মৃতিৰ পাহাৰৰ তলৰ জীয়াই থকা দুখ-সুখৰ পাতনি খুলি লৈ। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শেষ কৰাৰ পিছত জোৰদাৰ এটি সংবাদ সংস্থাত কাম পালে যদিও, বহুদিন ধৰি এক বুজাব নোৱাৰা ক্লান্তি, একেটা সপোনৰ ঘূৰ্ণি আৰু ঠাইদেউতাৰ দিন-দিন অসুস্থতাৰ খবৰে যেন অলক্ষ্যে তাক গাঁৱলৈ টানি আনিছিল। ছাঁ ছাঁকৈ গৈ থকা বেলিৰে সৈতে গাঁওখনত প্ৰৱেশ কৰোতেই, তেজপীয়া নদীৰ পাৰত থকা সেই অগুৰি নদী, সৰুতে য’ত সি বানৰ পাৰত খেলিছিল, এতিয়া যেন সুধি উঠিছিল—“কিয় ঘূৰি আহিলি, পল্লবী?” বতাহৰ চক্ৰকূটত উৰুৱা…