Assamese
-
ৰঙা পানীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি
অন্বেষা বৰা দীঘল বতাহ আৰু নতুন অহা মানুহ মজুলীৰ উত্তৰ-চৰীয়া এখন নামঘৰৰ উঠানত ৰাতিপুৱা ৰোদের ছাঁয়েৰে খেলা খেলি আছিল। ধূম-গাঁথনিৰ মাজেৰে কঁকীয়াই পৰা বাতাসটো যেন অলপ দৰেই হ’ল। দেড় বছৰৰ ভিতৰত এইটো তেওঁ চাৰিমানবাৰ দেখিছে—নতুন ফিল্ম টীম আহিছে, ছবি তুলিব, আৰু কাগজ-পত্ৰত মজুলীৰ বাবে কান্দিব। কিন্তু এবাৰো সেই বাতৰি-পত্ৰৰ পৃষ্ঠাৰ সিপাৰে ওলোৱা নাছিল জোনালীৰ মাত।…
-
ৰঙা পখী
সঙ্গীতা বৰা মেঘ, এক কিশোৰী মুৰ্খৰ পৰা অলপ বেলেগ। সেয়া অকল সেই গাঁৱৰ পৰা আছো যি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উপকূলৰ কাষত অৱস্থিত, য’ত মেঘৰ গাঁও। গাঁওটো গা বাচল মন্নাই পৰিসৰে আবদ্ধ থাকে, আনকেইটা গাঁও কেতিয়াও নাজানে। গাঁওৰ পৰা একাংশ মন্নাই পৰিসৰ মথলাৰ পৰিসৰে পূৰ্ণৰূপে বৰ্ণিত। সেয়া বেছিকৈ সেই গাঁৱৰ ভিতৰত বনপ্ৰান্তৰ পৰা মেঘৰ জীৱনৰ সম্পৰ্ক, য’ত…
-
কপৌ ফুলৰ চিঠি
ৰূপক বৰা ১ সেউজীয়া ডাঙৰ আঙণৰ ওপৰত পুৱাৰ কুঁৱলি জপি আছে। কেম্পাছখনত সৰু সৰু চৰাই উৰি ফুৰিছে, কোনোখন গছৰ ডালত বহি গীত গাইছে, আনখন হোষ্টেলৰ ছাদত জিৰাইছে। পুৱাটোৰ মাজত চুপচাপ ডাঙৰখন ছাত্ৰবাসটো এতিয়াও গুমাই থকা নিচিনা। কেম্পাছৰ সেই সেমেকা হাওঁৰৰ পৰা পোনে পোনে ধুমুহাৰ দৰে ওলাই আহে কলেজৰ চাহৰ দোকানটোৰ ল’ৰা — কণা কাপত চাহ,…
-
কবরস্থানৰ ফুল
ঋষভ ৰাজখোৱা পাহাৰৰ কোলাৰ পৰা নামি অহা সেই সৰু বাটটো যেন সপ্তাহটোৰ ভিতৰতে মাথোঁ এটা দিনেই প্ৰাণ পায়—সোমবাৰ। আৰু সেই দিনটোতেই, গাঁওখনৰ চুপচাপ ৰাস্তাখনেদি এখন বগা ঘাঘৰ পিন্ধা, মাজমজিয়া চুলিৰে গুছি থকা এগৰাকী কিশোৰী নিৰৱভাৱে হেঁটি যায়—হাতত এটা তুলসীপাতৰ সৈতে পুটলিৰ ভিতৰত কেৱল বগা ফুল। তেওঁৰ নাম নয়না। কোনো সংগী নাই, কোনো হাঁহি নাই, কোনো…
-
কটন হোষ্টেলৰ ওচৰত
নৱীন গগৈ ২০০৮ চনৰ জুলাই মাহ। গুৱাহাটীৰ কটন কলেজৰ গেটত দাঁতি দিছিলো, দুহাতত গাঁৱৰ পৰা অনা সেউজীয়া টোপোলা-চেপা ময়ূৰী বেগ, বুকুৰ ভিতৰত ঠেলা খাই ফুৰা ধকধকনি, আৰু চকুত হাঁহি-কাঁৱলিৰে জ্বলি থকা আগন্তুক দিনৰ মিছা আশাবাদ। মই—অৰ্ণৱ গোহাঞি—পৃথিৱীৰ অন্যতম বিস্মিত গাঁওলীয়া, তেতিয়া সদ্য এই মহানগৰলৈ আহিছো। কটনৰ দক্ষিণ হোষ্টেলত ৰুম নম্বৰ ১২৯ পাইছো, যিটো মই ভাবিছিলো…
-
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত
মৃণাল কুমাৰ দাস অধ্যায় ১: ওৰণিৰ পুৰণি ডিঙি বুকুৰ ভিতৰত অলপ দিন ধৰি অলক্ষ্য হৈ থকা যাত্ৰাৰ এটা গূঢ় টান দীপজ্যোতিক আকৃষ্ট কৰি আছিল, যি টান কোনো প্ৰতিদিনৰ ব্যস্ততাৰ মাজেৰে চিধা পথত গতি নলয়, বরঞ্চ কেতিয়াবা ওপঙা, কেতিয়াবা গভীৰ এৰি যোৱা নদীৰ দৰে—নিজেই নিজৰ পথ বান্ধি চলে। দক্ষিণ কামৰূপৰ গুৱাহাটীৰ ওচৰৰ এটি পুৰণি দেউতাৰ ঘৰতে…
-
পোনাৰ বতৰ
অঞ্জলী কলিতা অধ্যায় ১: বৰষুণৰ গোন্ধ পৰা নদীৰ পাৰৰ গাঁওখনত আজি দিনটোৰ পৰা বৰষুণে সকলোতকৈ বেছি কথা কৈছে। মালতী ঘৰখনৰ মাচলিৰ পৰা তললৈ চোৱা মাত্ৰেই দেখি পেলালে ধুমুহাৰ বেগেৰে মাটিত পৰি থকা পানীৰে পথাৰবোৰ কিদৰে ঢাকি পেলাইছে, যেন এপাট ধুমুহা আকাশৰ পৰা মাটিলৈ নামি আহিছে। গৰ্ভত পুহি থকা সন্তানৰ ওজনত ইতিমধ্যে ক্লান্ত মালতীয়ে নিজৰ বুকুত…
-
গাভৰুৰ মুখা
ঋষভ নাথ ১ নৱেম্বৰৰ শেষ সপ্তাহ, মজুলীত ৰাস উৎসৱৰ উমাহে সমগ্ৰ দ্বীপখনক ধুনীয়া পুৰণি সংগীতৰ ৰিহাৰে মেৰাই পেলাইছিল। অনিৰ্বাণ, ৰিতিকা, জিষ্ণু আৰু সঞ্জুক্তা — গুৱাহাটীৰ এটা নামী কলেজৰ চাৰিজন বন্ধু — এবছৰীয়া মিডিয়া প্ৰজেক্টৰ বাবে মজুলীলৈ আহিছিল, মূল উদ্দেশ্য আছিল “মুখা শিল্পৰ অন্তৰাল” নামে এখন চুটি তথ্যচিত্র নিৰ্মাণ কৰা। তেওঁলোকে এখন দূৰ-অঞ্চলৰ সত্ৰত মুখাৰ কামৰ…
-
অলপৰীক্ষা
অনুৰাগ হাজৰিকা অৰুণৰ জীৱন আধুনিকতাৰ প্ৰবাহত মগ্ন আছিল। দিৰবৰুৱাৰ এক প্ৰসিদ্ধ চাহ বাগিচাৰ মেনেজাৰ হিচাপে, তেওঁৰ জীৱন আছিল কাম-কাজৰ চক্ৰৰে পূৰ্ণ, য’ত সময়ৰ অভাৱৰ বাবে ছুটিৰ দিনবোৰো নিস্তেজ পৰিছিল। বাগিচাৰ পৰা চাহৰ মূল্য বৃদ্ধি আৰু লাভৰ চিন্তাই তেওঁৰ মন্নৰ পৰা সকলো পুৰাণী চিন্তা মচি পেলাইছিল। চাহৰ গাছৰ মাজত খাটি থকা অৱস্থাত, তেওঁ নিজকে সদায় এক…
-
জাপৰাতলিৰ খং
ৰণজিত বৰা অধ্যায় ১: “অৰণ্যৰ সোঁৱৰণি” অসম-মিজোৰাম সীমান্তৰ লঙতিলা গাঁৱখনৰ কাষৰে এটা প্ৰচণ্ড বিস্তৃত, গভীৰ অৰণ্য—হাৰুমফাঙ। এয়া সেই ধৰণৰ বন, য’ত সূৰ্যৰ পোহৰো পাতল পাতৰ মাজেৰে কিবা গোপন সংকেতৰ দৰে মাটিলৈ পৰে। গাঁওবাসীৰ বাবে এই অৰণ্য কেৱল গছৰ ভিৰ নহয়; ই হৈছে বিশ্বাস, ভয়, আৰু শতাব্দীৰ পূৰ্ণ পৰম্পৰা। অৰণ্যখনৰ মাজমজিয়াত আছে এটি বিশেষ গছ, যাক…
-
নীল পেনৰ সাক্ষী
হেমন্ত বৰা মৃতদেহ আৰু নীল দাগ সন্ধিয়া চাৰি বজাত ডঃ নীলিমা বেজবৰুৱাই শেষ ৰোগীৰ প্ৰিস্ক্ৰিপচনটো লিখি চকুত চশমাটো ওপৰলৈ ঠেলিলে। হস্পিটালৰ জানালিৰে পৰা আহি পৰা সোণালী ৰশ্মিয়ে তেওঁৰ কাষৰ টেবুলটো পাহি উঠাইছিল। বাহিৰত গুৱাহাটীৰ বতৰ শান্ত, কিন্তু ভিতৰত এটা কঠিন চক্ৰান্ত থলুৱা গৰ্ভত যেনে পাক খাই আছিল। ঠিক সেই সময়তে হস্পিটালৰ ইনটাৰকম বাজিল। “মেডিকেল ওয়ার্ড…
-
মণিকুঠাৰ গুপ্তধন
বিভাস চেতিয়া গুৱাহাটীৰ পৰা কালি বজাৰ চাৰিআলিৰে ডাঙৰ বাটখন এৰাই যেতিয়া গাঁৱৰ মুখৰ মাটিৰ বাটলৈ সোমাইছোঁ, তেতিয়াৰে পৰা যেন সময় থমকি ৰ’ল। মণিকুঠা—মোৰ পিতৃৰ বংশানুক্ৰমিক ঘৰ, যাক মই শৈশৱত মাত্ৰ দু-এদিনৰ বাবে চিনি পাইছিলোঁ, আজি সেইখনৰ মালিক বুলি নিজকে ভাবিলেই এক অপৰিচিত অনুভূতি উঠে। ডাঙৰ ফটকখন আধা খোলা, লোহার গেটত জং জমিছে, তলৰ দুটা বাট…