Assamese
-
মগুৰা গছৰ ছায়া
অভিজ্ঞান শইকীয়া ১ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেন্দ্ৰীয় গ্রন্থাগাৰৰ ওপৰফালৰ কোণত এটা ধূলিমলিন পুৰণি সঁচাই থকা শ্বেল্ফ থাকে, য’ত বহুবছৰৰ পুৰণি পাণ্ডুলিপি, দলিল আৰু দস্তাবেজ সযতনে সংৰক্ষণ কৰা হয়। সেইদিনা শীতল শুৱঁনি লগা এপৰালি বতাহৰ ভিতৰত দিগন্ত বৰা—এজন গম্ভীৰ আৰু মনযোগী ইতিহাস গৱেষক—তাঁৰ দৈনিক অভ্যাসৰ দৰে সেই শ্বেল্ফৰ আগত থমকি দাঁড়িল। তেওঁ বিশেষকৈ আহোম যুগৰ সামরিক ইতিহাস…
-
জংঘলৰ ৰহস্য
দেবাশীষ কলিতা অসমৰ সীমান্তৰ ওচৰত অৱস্থিত এক সৰু গাঁও আছিল, যাৰ নাম জনাইতৈ। গাঁওখন ঘন জংঘলৰ কাষেৰে অৱস্থিত, য’ত ডাঙৰ ডাঙৰ বটগছ, শিমুল আৰু তিলচিৰ গছৰ মাজেৰে ৰৌদ্ৰ আৰু ছাঁৱাৰ খেল অবিৰাম চলি থাকে। বহুদিন ধৰি গাঁওখনৰ মানুহে এই জংঘলৰ বিষয়ে বহু কাহিনী শুনিছিল। মানুহে কয়, “এই জংঘলত প্ৰকৃতিৰ ছাঁৱা মাত্ৰেই মানুহক পথভ্ৰষ্ট কৰিব পাৰে,”…
-
চহৰখনত ভূতৰ অতিথি
দিব্যজ্যোতি দেৱচৌধুৰী ১ অভিজিৎ বহুদিনীয়া ছাত্ৰবাসৰ বিৰক্তিকৰ ভিৰভাঁটিৰ পৰা মুক্তি বিচাৰিছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গৱেষক হিচাপে তেওঁৰ দিনচৰি কাগজ-পত্র, কিতাপ আৰু গৱেষণাৰ চাপত ভৰ্তি। তেওঁ ভাবিছিল—এটা শান্ত, নিৰ্জন ঘৰ পাই থকাৰ পৰা হয়তো মনৰ স্থিৰতা আহিব, আৰু নতুন প্ৰবন্ধ লিখাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় মনোযোগ পোৱা যাব। সেই অনুসন্ধানতেই একদিনে তেওঁ পালে মাৰ্গহাটৰ এটা পুৰণি দুইতলা ঘৰৰ ঠিকনা।…
-
বনবিহাঙৰ প্ৰেম
ইন্দ্রাণী হাজৰিকা অধ্যায় ১ : সকলো দিনৰ দৰে সেই দিনটোও গাঁওখনৰ পৰা দীঘলীয়া ধোঁৱা উঠিছিল গৃহস্থলিৰ চুল্লীৰে। বাখৰিবোৰ চিঁচিঁ কৰি উৰি ফুৰিছিল আকাশত, আৰু বেলিৰ প্ৰথম ৰশ্মি গাঁওখনৰ কঁচা পথৰ ওপৰত সোনালী আভা ঢালি গৈছিল। গাঁওখনৰ উত্তৰ দিকেদি জুইপুৰ নদী বৈ গৈছিল, নদীৰ পাৰতেই মলতীৰ শৈশৱৰ সবটা আনন্দ লুকাই আছিল। গাঁওখনৰ অন্যান্য কিশোৰীৰ দৰে মলতীৰ…
-
মাজুলীৰ নৈঃশব্দ্য
সাগৰিকা শৰ্মা মাজুলীৰ আকাশ গোধূলিৰ ৰঙত জ্বলজ্বলাই উঠিছিল। সোনালী ধূসৰ আভাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানী ধীৰে ধীৰে দীঘল দীঘল ঢৌ ভাঙি গৈছিল, আৰু সেই পানীৰ বুকুত মাটিৰ চেপেটা দ্বীপবোৰে যেন দম শেষ হোৱা নিশ্বাস ল’ব খুজিছিল। মাজুলি—বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ নদীপুঞ্জী দ্বীপ, যি এতিয়া নদীৰ ভাঙন আৰু অস্থিৰ স্রোতৰ মাজত অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে লড়াই কৰি আছে। গাঁওৰ মানুহে দিনটোৰ…
-
দিপুৰ বিলৰ আত্মা
১ গুৱাহাটী শহৰৰ পৰা খুব দূৰ নহয়, দক্ষিণ-পশ্চিম দিশত বিস্তৃত হৈ থকা দীপুৰ বিলক কেৱল এখন পানী ভৰ্তি জলাশয় বুলি নহয়, এক পৰিপূৰ্ণ জীৱ-বৈচিত্র্যময় স্থান হিচাপে জনা যায়। সেউজীয়া পৰিৱেশ, দূৰত নীল পৰ্বতৰ সাৰি, আৰু বিলৰ ওপৰত চকচকীয়া পানী জ্যোৎস্নাৰ পোহৰত সদায় ৰূপান্তৰিত হৈ পৰে। দিনৰ বেলাত ই যেন এক পাখিৰ স্বৰ্গ—এনে বহুত প্ৰজাতিৰ চৰাই…
-
অতল আঁচল
অনিন্দিতা বৰা পৰ্ব ১ : গোপন সূচনা জোনাকী গাঁৱৰ পৰা দুৰ নোহোৱা চামুগুৰি চহৰখন সেইদিনা পুৱা আগৰ দৰে ধুমহা ক’লা মেঘত ঢাকি পৰিছিল। শীতৰ পুৱাত গছৰ পাতত শিশিৰৰ সৰু সৰু বিন্দুবোৰ যেন চকচকি কৰি উঠিছিল। এই চহৰখনত ছাঁ গাছেৰে ঘেৰাও কৰা এখন পুৰণি লাইব্ৰেৰী আছিল—সেউজীয়া ৰঙৰ কাঁচৰ সলনি দৰ্জাৰ মাজেদি সূৰ্যৰ অল্প অলোপ পোহৰ ভিতৰলৈ…
-
নামঘৰৰ অন্ধকাৰ
অসমৰ জঙ্গলেৰে ঘেরা, নদীৰ বুকু ফালি গৈ থকা এঘৰ গাঁও। এই গাঁওখনৰ উত্তৰ ফালে দাঁতুৰ বন আৰু কেঁচা ৰাস্তাৰ মাজত মাথোঁ এটা পথৰে পৌঁছিব পৰা এডাল পুৰণি নামঘৰ বহি আছে। নামঘৰখনৰ বাঁহেৰে কাঁপা ছাঁত, জীৰ্ণ খুঁটি আৰু বাটৰ দুখন থাম যি বৰষুণৰ জলেৰে হʼলে হʼলে কঁপিয়েই থাকে। দিনত এই নামঘৰখন সাধারণ ঠাই বুলি দেখাতো পাৰে,…
-
নীল নদীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি
অদিতি ভূঞা অংশ ১: নীল পানীৰ কসম ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত ফেৰীখন ৰুণু-চুণু কৰি গৈছিল। গগনৰ মেঘফালটো কাষলৈ সৰি আহিছিল; মেঘনাই গামোচাখন বিয়লি পোহৰত সৰাই কঁপি উঠা পানীত চকু থাপে। বহু বছৰৰ পিছত মাটি, গন্ধ, ধূলি—সকলো একেলগে তেওঁক তাৰ শৈশৱৰ ফ্ৰেমটোৰ ভিতৰলে ধৰি আনিলে। “মাজুলী পুলিয়ানি, আহিছা নে?”—ফেৰীৰ সোঁফালে কাকতিয়াই ধৰা কণ্ঠে সুধিলে। মেঘনাই ওভোতাই চকু পেলাই…
-
ডিমৌৰ হাহি
১ নগাঁওলৈ অহা ৰাস্তাটো বৰ ধূলিমাখি আৰু লোডেড। কামৰ নিদ্ৰাহীন দৌৰাতোণত দিন–ৰাতি বোজা–বাহী ট্রাক আৰু বেচা–কেনা কৰাৰ টেম্প’ মেলিছে। তাৰ মাজে গুৱাহাটীৰ এজন সাংবাদিক—নিপুন বৰা। বয়স একে ত্ৰিশ–চৌত্রিশ, বৰ পুৰণি অভ্যাস—যি কথাই মানুহে ভৌতিক বুলি ভাবে, তেওঁ সেইবোৰৰ বৈজ্ঞানিক ব্যাখ্যা বিচাৰে। কেতিয়াবা মানসিক বিভ্ৰান্তি, কেতিয়াবা ধ্বনি–প্ৰতিধ্বনি, কেতিয়াবা গছ–পাতৰ ছায়া—এইবোৰকেইখন তিনি লাইন লিখি তেওঁ কাগজৰ কলাম…
-
বৃষ্টিৰ সুগন্ধ
ঋতুপৰ্ণা বৰুৱা পৰ্ব ১ শহৰৰ সেউজীয়া ৰঙেৰে ঢাক খোৱা এটা সৰু কলেজ চহৰ, সাঁঝ নামিলে য’ত বাতি আৰু কোলাহলত ভৰি যায়। তেতিয়া কলেজৰ পেছৰ ফালে থকা কঁপা বাঁহজোপাৰ মাজেৰে একোখনি হ’লতকৈ বেছি শূন্য পথত হাঁটিছিল অদিতি। দীৰ্ঘ কেশত বতাহৰ কুঁদনি, সৰু সৰু বৃষ্টিৰ ফোঁটাৰে সপোনীয়া ৰূপ পাইছিল। তেওঁৰ মুখত চিন্তাৰ আভা আছিল যদিও চকুৰ কাষত…
-
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ হৃদয়
মৃণালিনী দাস অংশ ১ – ৰাসলীলা প্ৰস্তুতি মাজুলীৰ হাওঁৰ মিঠা গন্ধে আকাশখন পূর্ণ। আঘাটত বাঁহেৰে সাজি উঠিছে এবিধ সাময়িক মঞ্চ, য’ত এবছৰৰ ৰাসলীলা অনুষ্ঠিত হ’ব। গাঁওখনৰ মানুহে সকলেৰে কাম কৰিছে—কেউ বাঁহ কাটি আনে, কেউ খুটি পোহাৰে, কেউবা মাটিৰ তেলদীয়া বাটি তইয়ার কৰে। সেই ব্যস্ততাৰ মাজতে পৰিজাত, মাত্ৰ কুৰি বছৰীয়া এজনী ছাত্রী, ৰঙীন মেখেলাচাদৰ গুটি টানি,…