গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইতিহাস বিভাগৰ শেষ বৰ্ষৰ ছাত্ৰী মেঘালী বৰুৱা অলপ বেলেগ স্বভাৱৰ ছাত্ৰী। ইটোৰে সাধাৰণ থিছিছ অথবা ৰুটিন পেপাৰৰ তলত নিজকে গুজি ৰখা মানুহ নাছিল মেঘালী। তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল জনজাতি লোককথা, বিশেষকৈ যিসকল অলৌকিক ধাৰণাৰ আধাৰত গঢ়ি উঠা, কিন্তু পুৰণি শিকড়ত গাঁঠনি থকা কাহিনীবোৰ। সেয়ে তেওঁ বাচি ললে তেওঁৰ থিছিছৰ বিষয় হিচাপে “উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতীয় অলৌকিক বিশ্বাস আৰু তাৰ সামাজিক প্ৰভাৱ”। এই থিছিছৰ তথ্য সংগ্ৰহৰ বাবে মেঘালীয়ে ঘূৰি ফুৰিছে মণিপুৰ, মিজোৰাম, আৰু ত্ৰিপুৰাৰ কেইবাখনো গাঁও। কিন্তু এগৰাকী আদি অসমীয়াৰ বাবে নিজৰ ভূমিত অলৌকিক ইতিহাসৰ সন্ধান নকৰাটো অপূৰ্ণতাৰ অনুভৱ জগায়, বিশেষকৈ যেতিয়া তেওঁৰ এক অধ্যাপক, ডঃ ইন্দ্ৰজ্যোতি শৰ্মাই, তেওঁক এখন অদ্ভুত পৃষ্ঠাৰ…