অরিন্দম গগৈ প্ৰথম পৰ্ব: হেমন্তৰ সন্ধিয়াত তেজপুৰ শহৰৰ উত্তৰ প্ৰান্তত এটা পুৰণি, অলপ অদ্ভুত ধৰণৰ ঘৰ আছিল—লোকৰ ভাষাত যিটোক “কোলাঘাট বঙলা” বুলি কোৱা হৈছিল। বহুবছৰ ধৰি বন্ধ হৈ থকা এই ঘৰটোলৈ কোনো মানুহ অহা-যোৱা নকৰিলেও, প্ৰতি সন্ধিয়া ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা এবিধ অজান ধ্বনি ওলোৱা বুলি কোৱা হৈছিল। কেতিয়াবা সুৰেলা, কেতিয়াবা হঠাৎ থমকি যোৱা চিঞৰৰ দৰে। ক’ৰ পৰা আহে, কিয় আহে—কোনেও ক’ব নোৱাৰে। অষ্টম-অৱকাশৰ ছাত্ৰ হিৰন্ময় দত্তৰ বাবে এইবোৰ কথা সঁচাকৈয়ে ৰহস্যজনক আছিল। বিজ্ঞানত সদায় আগ্ৰহী, হিৰন্ময়ে মানে মানে ঠিক কৰিছিল—এই “অদৃশ্য ধ্বনি”ৰ উৎস বিচাৰি ওলাই যাবই। তাইৰ ডায়েৰীত লিখিছিল, “যদি অন্ধকাৰ ভয়ংকৰ হয়, তেন্তে সত্যৰ আলেয়ে তাক ভেদ কৰিবই পাৰে।”…