সুমিত বৰা ১ ঘন ধূপগন্ধেৰে ভৰা আছিল পুৱা-পুৱা কছাৰৰ জংঘল। আকাশত কুঁৱলীৰ দৰেই বৈ আছিল পাখিধৰা পাহাৰৰ ছাঁ, আৰু তাৰ মাজেৰে সৰু এটি পঁজা পথ আগবাঢ়ি গৈছিল গভীৰ বনলৈ। বনৰ ভেতৰত গজে-পাজে জাকৰ দৰে ডাকি উঠিছিল, মাটিৰ ওপৰত বৰষুণৰ পুৰণি গন্ধ মিহলি হৈছিল সেউজীয়া পাতৰ সুবাসত। এই পথৰে গৈ আছিল আঠ বছৰীয়া আনন্দ—এজন নীৰৱ, গভীৰ চাহনিৰ নৱযুৱক, যাৰ মুখত ৰাজবংশৰ কাৰেঙী আভা আৰু চকুত আছিল এক আদিবাসী ৰহস্য। তেওঁৰ পিঠিত বাঁহৰ ডালি, লগত এটা কাঠৰ ফুঁ, আৰু দুহাতত মাটিৰ দাগ। সৰহী আৰু শাল গছৰ মাজেদি তেওঁৰ বাট, য’ত প্ৰতিটো খোজে যেন প্ৰাচীন দন্তকথাৰ পৰা ওলাই অহা শব্দ উলিয়াইছিল। আনন্দৰ জন্ম…