অরূপজ্যোতি বৰা অংশ ১: ভোগদৈৰ কাষত প্ৰথম আলাপ জোৰহাটৰ চাহ-বাগিচাৰ পাতে পাতে যেতিয়া নতুন হৰিয়ালীৰ সেউজী ৰঙে আকাশত উজাগৰ হ’ব খোজে, ৰিশিতা সেই সেউজীতেই নিজৰ সুৰ খোজে। গাঁওখনৰ নাম বেলগুৰি, ভোগদৈ নদীৰ কাষত এটা প্ৰাচীন বটগছৰ ছাঁত গাঁওবাসীৰ প্ৰতিটো উৎসৱ আৰু বেদনাই নিজকে লুকুৱাই ৰাখে। ৰিশিতা কলেজৰ শেষ বছৰত, কিন্তু তেওঁৰ মনখন সদায়ে সুৰত, গীতত, আৰু অদৃশ্য এক মঞ্চত ভ্ৰমণ কৰি থাকে। পিতৃয়ে বহুদিন আগতেই কৈছিল—“গান তই ভাল গাইছ, কিন্তু পথটো সহজ নহয়। প্ৰত্যেকেই গায়ক নহয়, কিছুমানে বাটত থিয় হৈ থিয় হৈ পাথৰ সৰি গ’লেও সুৰ হারাই নাথাকে।” এই কথাবোৰ ৰিশিতাৰ অন্তৰত গাঢ়কৈ খোদাই হৈ ৰ’লেও, সপোনৰ ক’লা-বগা ৰঙবোৰ সৰহেই…

রূপমিতা দাস অসমৰ এক সৰু গাঁও, অলচৰ। চাহ বাগিচাৰ মাজত চুপচাপ ঠাইত গাঁৱৰে এটি সৰল জীৱন পাৰ কৰা মেঘলা নামৰ এক যুৱতী আছিল। মেঘলা গাঁওখনৰ সকলোৰে পৰা পৃথক আছিল। সি নিজে এক মিতভাষী, মনৰ ভিতৰত খুজি আছিল সেই অজানাৰ সৈতে এক নিৰন্তৰ সংগ্ৰাম। মেঘলা চাহ বাগিচাৰ পৰা সদায় চাহ পাত বাচি সুৰক্ষা আৰু শান্তিৰ মাজত ৰাতি চাৰিওফালে বাচলীয়া সপোন দেখিছিল। কিন্তু এই সপোনৰ মাজত এক বিস্ময় আছিল—তেওঁক কেনেকৈ এই চাহৰ ফাঁকেৰে বাচলাৰ পৰা সঁচাকৈ মুক্তি পোৱাৰ উপায় খুজিবলৈ আৱশ্যক। গাঁৱৰ পৰা মাইলৰ পৰিসৰে অলচৰ মন্দিৰ আছিল। মেঘলা সেয়া জানিছিল, কিন্তু সেয়া সেয়াৰ মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হ’বলৈ আগ্ৰহী নহ’ল। সেয়া এক…