অৰুণাভ বৰা বিহাৰৰ শেষ মাহ। তামোল গছৰ তলত ৰহিমা বহি আছিল, চকুত অলপ বিষন্নতা, অলপ আশাৰ ৰঙ। ওচৰৰ গাঁৱখন, বৰমুৰীয়া, বৰ ঢপৰ শব্দত আজিও যেন এজাক হেঁপাহ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। ১৮ বছৰীয়া ৰহিমা কেতিয়াবা নিজকে এজাক বতাহ বুলি ভাবে—যি ওলাই আহে কিন্তু ক’লৈ যাব, সেইটো নিজেই নাজানে। গাঁওখনত নতুন আহিছিল এজন ল’ৰা—নয়ন। গুৱাহাটীৰ পৰা আহিছে, কলেজ পঢ়ি ফুৰি ইমান দূৰ আহিব বুলি কোনে ভবা! ককাইদেউয়ে তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফিৰ কামৰ বাবে তাক কলে। নয়নে কেমেৰাৰ পৰা ঘূৰি ঘূৰি ফটোগ্ৰাফ লয়, কিন্তু ৰহিমাৰ ফটো লোৱাৰ সময়ত তেওঁ যেন অলপ বেলি বেছি ৰাখে। “তুমি এনেকুৱা পাহাৰীয়া মুখ ক’ত পালা?”—এদিন নয়নে সুধিলে। “এই মুখত পাহাৰ…