মীনাক্ষী কলিতা ১ বিকেল ৫টা মান হ’ব, গুৱাহাটীৰ দক্ষিণচৰালিত থকা চন্দ্ৰবিন্দু হস্পিতেলৰ আগত এখন সাদা টয়োটাৰ কেমেৰী হঠাৎ থমকি ৰ’ল। মাটি জুৰি গাড়ীৰ চাকা ঘূৰি থকাৰ শব্দতেও এনে এটা গুৰুত্বৰ অনুভৱ আছিল যেন ভিতৰত থকা মানুহজনে চিঞৰি ক’লে—”হেঁপাহৰ অন্ত হ’ব আজিৰে ৰাতিত!” ডাঃ সুজয় গগৈ, এগৰাকী যশস্বী নেফ্ৰলজিষ্ট, গাড়ীৰ পৰা নামি ক্লিনিকৰ ভিতৰলৈ গ’ল; তেওঁৰ মুখত এটা চিন্তাশীল, গম্ভীৰ ভাব, কিন্তু ফোনটোত বাৰে বাৰে চাব খোজা এটি মেসেজ—”জানোঁ, আপুনি আৰু পিছু হঠিব নোৱাৰিব। আজিৰে নিশা, এফ বেল্টোলি ডিপ’.” ঠিক এই সময়তে, ক্লিনিকৰ গেটৰ কেমেৰাত এক আচৰিত দৃশ্য ধৰা পৰিল—ডাঃ গগৈয়ে ভিতৰলৈ সোমোৱা মুহূৰ্ত্তত এটা ক’লা ভেন সাৱধানে আগবাঢ়ি আহি টয়োটাৰ…

অর্ণব শইকীয়া অধ্যায় ১: নিশাৰ ছায়া নিশা আকাশখনত আধা জোনাক মৃদু পোহৰ দিছিল, যেন মাটিৰ ক’লা আঁচলখনত ৰূপালী নকশা বুটামিছিল। চহৰৰ প্ৰান্তত এখন জংলীয়া পথৰ মূৰত অজয় বৰুৱাৰ জীপগাড়ীখন পলমে ৰৈ গ’ল, যেন নিশা আৰু মৃত্যুৰ নিৰৱতাৰ মাজত তেওঁ হাজিৰ হৈছে। হাওঁফাওঁ জনশূন্য সেই পলাশগছৰ পাৰ, এখন পুৰণি চাহ বাগানৰ ভাঙি পৰা সীমানাত থকা পথটোৰ ওপৰত অজয় নামিল। গাড়ীৰ ইঞ্জিনটো ৰৈ গ’লত নিশা আৰু বেছি গাঢ় হ’ল, কেবল নিশা-পাখি, শুকান পাতবোৰৰ খসখসনি, আৰু দূৰৰ কুকুৰৰ সৰু সৰু চিঞৰ শব্দহে শুনা গৈ থাকিল। অজয় টর্চখন জ্বলাই সাৱধানে আগবাঢ়িল; তেওঁৰ গোটেই শৰীৰখন যেন সময়ৰ আগত চকুত অদৃশ্য ৰেখাবোৰ চাবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল।…