হেমেন বৰুৱা নিমাতীঘাটৰ পাৰত সন্ধিয়া নামি আহিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সোঁত অলপ অলপকৈ গাম্ভীৰ্য সহৰে বৈ গৈ আছিল, আৰু তাৰ ওপৰত নামি আহিছিল এটি ৰুপালী জোনাক। একেখন চাহৰ দোকান—এখন বেলচা চালিৰ তলত তেলবাতি এটাৰ মিঠা পোহৰ—প্ৰতিদিনৰ দৰে আজি পুনৰ উমাল হৈ আছিল। দোকানখনৰ মালিক, কানাই কাকু, তেওঁৰ চিৰচেনা গম্ভীৰতাৰে চাহ ৰঙাই আছিল। চাউলৰ বস্তাৰ ওপৰত পোনপটীয়া বহি থকা ছাত্ৰ, মাছ ধৰা লৈ ওলোৱা মুণ্ডা-জাক, আৰু এখন বগা কাগজ লৈ বহি থকা ঋজু বৰা—এইসকলো মূৰ একেটা দৃশ্যত মিলি আছিল। ঋজু হ’ল এজন শিল্পী, যি গুৱাহাটীৰ ব্যস্ততাৰ পৰা পালাই আহিছিল নিমাতীঘাটৰ সন্ধিয়াৰ নিৰৱতালৈ। তেওঁৰ চকুত কালি, চুলিত বতাহৰ সৰসৰ, আৰু হাতখনত এটা ব্ৰাউন…