রূপমিতা দাস অসমৰ এক সৰু গাঁও, অলচৰ। চাহ বাগিচাৰ মাজত চুপচাপ ঠাইত গাঁৱৰে এটি সৰল জীৱন পাৰ কৰা মেঘলা নামৰ এক যুৱতী আছিল। মেঘলা গাঁওখনৰ সকলোৰে পৰা পৃথক আছিল। সি নিজে এক মিতভাষী, মনৰ ভিতৰত খুজি আছিল সেই অজানাৰ সৈতে এক নিৰন্তৰ সংগ্ৰাম। মেঘলা চাহ বাগিচাৰ পৰা সদায় চাহ পাত বাচি সুৰক্ষা আৰু শান্তিৰ মাজত ৰাতি চাৰিওফালে বাচলীয়া সপোন দেখিছিল। কিন্তু এই সপোনৰ মাজত এক বিস্ময় আছিল—তেওঁক কেনেকৈ এই চাহৰ ফাঁকেৰে বাচলাৰ পৰা সঁচাকৈ মুক্তি পোৱাৰ উপায় খুজিবলৈ আৱশ্যক। গাঁৱৰ পৰা মাইলৰ পৰিসৰে অলচৰ মন্দিৰ আছিল। মেঘলা সেয়া জানিছিল, কিন্তু সেয়া সেয়াৰ মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হ’বলৈ আগ্ৰহী নহ’ল। সেয়া এক…