অধ্যায় ১: “পাতৰ ছাঁ” দেউৰিছোৰ পৰা মাত্ৰ কিছুমিনিট বাট, হাফলঙৰ পৰা উত্তৰে থকা ঘনজংঘলত বনকৰ্মী অনিল চাংচংগাই তেতিয়া তেওঁৰ দৈনিক পৰ্যবেক্ষণ কামৰ শেষ মুহূর্তত আছিল। আগৰ ৰাতিপুৱাতে বতৰটো কিছুমান অস্বাভাৱিক আছিল—জংঘলৰ ওপৰত ক’লা কুঁৱলি, নিচেই ৰঙা জোনাকৰ আভা, আৰু বহুদিনৰ পিছত শুনা বনৰীয়া হাতীৰ মিহি ভেকুলা। তেওঁক সেই দিনা এটা বিশেষ অঞ্চললৈ পঠিওৱা হৈছিল, য’ত সদায়জোপা কিছু অজানা গছপুল ধৰি পৰ্যবেক্ষণ কৰিব লাগে। সেই অঞ্চলটোত পাহাৰীয়া মাটিত হেঁপাহৰ দৰে চুপ চাপ গধুৰ গন্ধ আছিল, যেন শতাব্দীৰ গোপন কথা সেই মাটিয়ে লুকাই ৰাখিছে। পথাৰৰ মূৰত পইচাৰ দৰে জিলিকি থকা এটা কুঁহিপাত তেওঁৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে। পাতটো বেলি পোৱা ঠাইত থকাৰ কথা…