মৌসুমী বৰুৱা ১ ৰাহুলে এদিন পুৱা মহানগৰীৰ জটিল কোলাহলৰ মাজৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁৰ লগত আছিল কিছুমান প্ৰয়োজনীয় ডকুমেন্টাৰী ফিল্ম মেকিংৰ উপকৰণ—কেমেৰাৰ বেগ, ট্ৰাইপড, মাইক্রোফোন, আৰু বহুমূল্য ড্ৰোন। বৰদিনৰ চিন্তাৰ অন্তত এই যাত্ৰা তেওঁৰ বাবে বিশেষ, কিয়নো এইবাৰ তেওঁ গৈ আছে অসম–অৰুণাচল সীমান্তৰ গভীৰ জংঘলৰ বুকুত, য’ত স্থানীয় জনজাতিৰ জীৱনক চিত্ৰবন্দী কৰাৰ লগতে বনজীৱন আৰু সংস্কৃতিকেও একেবাৰে নতুন ৰূপত ধৰা সম্ভৱ। বিমানখন গুৱাহাটী বিমানবন্দৰত নামি যোৱা মুহূৰ্ততেই তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে যাত্ৰাৰ দিশ একেবাৰে নতুন। মহানগৰীৰ কংক্ৰিটৰ পৰা প্ৰকৃতিত সোমাই আহোঁতে তেওঁৰ মনত এক অচিনাকী প্ৰশান্তি আৰু উত্তেজনা একেলগে পোৱালেহি। গাড়ীখন গুৱাহাটীৰ পৰা উত্তৰ দিশে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাত পথবোৰ…

ৰাহুল দাস চামগুৰি চাহ বাগানৰ পুৱা যেন সবাতোকেই বেলেগ। একেধাৰকৈ কুঁহিপাতৰ ওপৰত শিশিৰ জমি থাকে; সিৰিজিৰি হাওঁৰে পাতবোৰ লহৰ মাৰে। উদং ৰেলপথৰ কাষৰে দীঘল দীঘল গছবোৰৰ মাজেৰে একোখন পাট-পাটকৈ ৰখা পাতলীয়া কুঁহিপাতৰ মেলা। সিহঁতৰ মাজতে ওলাই আহে এটি এটি মুখ—কখন গামোচাৰে চুলি বান্ধি ধৰা, ওঁঠত হাঁহি, চকুত সপোন। সেই মুখটো আছিল—ৰেণু, চাহ বাগানৰ এগৰাকী ২৫ বছৰীয়া ছোৱালী। ৰেণুৰ দিন আৰম্ভ হয় পুৱা সাড়ে চাৰিবজাত। পূৰ্ণিমাৰ নিশা হ’ব বা বৰষুণৰ—সময় ৰাতি হ’লে নিচেই অলপেই শুব পাৰি। কাষৰেই পাতল বস্তিৰ খুটা দিয়া ঘৰখনত মাকে সৰুকৈ জগায়—”ৰেণু, ওলাব সময় হ’ল। বৰ ধেমালি কৰ নে?”। মাৰ মাতত হাঁহি মাৰি ওলাই আহে ৰেণু। চুলি বান্ধি,…