ৰূপক বৰা ১ সেউজীয়া ডাঙৰ আঙণৰ ওপৰত পুৱাৰ কুঁৱলি জপি আছে। কেম্পাছখনত সৰু সৰু চৰাই উৰি ফুৰিছে, কোনোখন গছৰ ডালত বহি গীত গাইছে, আনখন হোষ্টেলৰ ছাদত জিৰাইছে। পুৱাটোৰ মাজত চুপচাপ ডাঙৰখন ছাত্ৰবাসটো এতিয়াও গুমাই থকা নিচিনা। কেম্পাছৰ সেই সেমেকা হাওঁৰৰ পৰা পোনে পোনে ধুমুহাৰ দৰে ওলাই আহে কলেজৰ চাহৰ দোকানটোৰ ল’ৰা — কণা কাপত চাহ, দুমুঠি বিস্কুট, আৰু মুখখনত অলস হাঁহি। অৰণ্য ওলাই আহে তেওঁৰ ৰুমৰ পৰা, হাতত এখন নোটবুক আৰু বলপেন। কপালত পৰুৱাৰ নিচিনাকৈ ভাঁজ, যেন কেইজন মানুহৰ কথাৰে বিহ্বল। তেওঁৰ ঘৰ ডিব্ৰুগড়ত, কিন্তু আজি কেই বছৰ ধৰি এই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাহিত্য বিভাগে তেওঁৰ মনৰ গভীৰতাক গঢ়ি লৈছে। অৰণ্যৰ…