মীনাক্ষী বৰুৱা হেমন্তে সৰুৰে পৰাই গছপুলৰ মাজত ঘূৰি-ফুৰি জীৱনটোকে এক প্ৰতিঘূৰণি পৰীক্ষা হিচাপে ল’ব শিকিছিল। ৰাতিপুৱাই মাকৰ লগত খেতিত জুইলগা পাতবোৰ উলিওৱা, আবেলি গৰু ল’ই গধূলি মাঠ পাৰ হোৱা — এইবোৰেই তেওঁৰ জীৱনৰ সাধাৰণ ছবি। কিন্তু এইবোৰৰ মাজতো তেওঁৰ চকুৰ তলত চকুত সপোন থাকে — এবিধ অদ্ভুত কৌতূহল যি তেওঁক খোলা বতাহত উৰাৰ সপোন দেখুৱাইছিল। কোনোবাৰ গাঁওৰ বিদ্যালয়ত তেওঁ বৈজ্ঞানিক অভিসন্ধানৰ বিষয়ে শুনি আচৰিত হয় — ‘গছেও কথা কয়’, ‘চন্দ্ৰৰ পৃষ্ঠত বৰফ থাকে’, ‘জলৰ ভিতৰত বিদ্যুৎ চলিব পাৰে’ — এইবোৰ কথা তেওঁৰ হৃদয়ত পোহৰ লগাইছিল। যদিও গাঁৱৰ পাঠশালাখনত বৈজ্ঞানিক সামগ্ৰী সৰ্বনিম্ন, হেমন্তৰ মনখন সদায় জ্বলন্ত। খৰঙা টিনৰ টুকুৰা, কুঁহিপাতৰ সিন্দুৰী…