ৰণদীপ হাজৰিকা ৰঙিয়া—ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত এখন সৰু নদীমুখৰ চহৰ, ৰাতি হ’লেই যাৰ গলিত গলিত নিকুটে বগা ধোঁৱা উঠি থাকে। বিদ্যুৎ বিভাগৰ কলিৰ ডেকা ইঞ্জিনিয়াৰ ৰণদীপ বৰা, সেই ধোঁৱাৰ মাজতে পুৰণি কংক্ৰিটৰ ঘৰৰ এটা কোণত বহি থাকে, মূখত চিগাৰেট আৰু চকুত গভীৰ গম্ভীৰতা। তেওঁ সময়-প্ৰযুক্তিৰ এটা গুপ্ত অভিসন্ধিৰ মাজত জুতি লৈছিল। বাইৰ পৰা চালে, তেওঁৰ জীৱনটো সাধাৰণ—দুপুরীয়া লাঞ্চৰ পাছত কামত যোৱা, সন্ধিয়াত ঘূৰি অহা, আৰু ৰাতি বিছনালৈ যাবলৈ সাজু হোৱাৰ আগতে ইলেক্ট্ৰনিক ক’ইল চাবৰ বাহানাত টেবুলত বহি থাকি থাকি কিবা এপিনে চোৱা। কিন্তু তাৰ ভিতৰত চলি আছিল সময় আৰু স্মৃতিৰ এক অপাৰ গৱেষণা। তেওঁৰ বাবে সময় ক’বল কোনো কেলেণ্ডাৰ নহয়, সময় হৈছে…
-
-
आलोक पाण्डेय १ राजस्थान की तपती हुई धरती पर फैला हुआ था कर्णपुरा गाँव—एक ऐसा स्थान जहाँ गर्म हवाएँ दिन में साँय-साँय करती थीं और रात होते ही सब कुछ जैसे ठहर जाता था। चारों ओर बंजर ज़मीन, सूखे पेड़ों की छाँह, और रेत में गहराती चुप्पी। जुलाई की उस दोपहर में, जब सूरज अपनी पूरी प्रखरता से चमक रहा था, दिल्ली विश्वविद्यालय से रिसर्च स्कॉलर अन्वेषा शर्मा ने पहली बार इस गाँव की मिट्टी को छुआ। हाथ में डायरी, बैग में रिकॉर्डिंग डिवाइस और मन में ढेर सारे सवाल लेकर वह एक पुरानी जीप से उतरी, जो उसे शहर…
-
Shibani Deshmukh The cold hit Dr. Neha Kapoor before she even stepped out of the jeep. The wind in Spiti Valley wasn’t just chilly—it carried a weight, a silence that wrapped itself around her city-worn senses. She tightened the scarf around her neck, blinking at the vast, arid landscape dotted with whitewashed stupas and jagged peaks dusted with snow. Kaza looked like a forgotten outpost painted in muted tones—nothing like the neon haze of Mumbai. Her phone had lost signal three hours ago, and the absence of constant vibration felt more like amputation than relief. A dozen strangers from different…
-
দেবযানী মিত্র ১ নদীয়ার ‘গিরিজামোহিনী বালিকা বিদ্যালয়’ বরাবরই শান্ত, ছায়াস্নাত পরিবেশে গড়া একটি পুরনো স্কুল, যার পেছনে ছড়িয়ে আছে রহস্যে মোড়া এক আভা। বারো মাসে একদিন, পূর্ণিমা রাতে, হঠাৎ যেন স্কুলের প্রাচীরের আড়ালে নেমে আসে এক অদৃশ্য ছায়ার করাল উপস্থিতি। মেয়েরা জানে, কোনো অলীক কথা নয়, কেউ বা কিছু ওই স্কুলের পেছনের বিশাল বটগাছটিকে ঘিরে জেগে থাকে। দশম শ্রেণির ছাত্রী রিমা সাহা এই ধরনের গুজবে বিশ্বাস করে না, বরং হাসি ঠাট্টায় উড়িয়ে দেয় সবকিছু। কিন্তু সেই রাতটা ছিল আলাদা—পূজা ছুটি শেষে স্কুলে ফেরার আগের সন্ধ্যা, আকাশে টানা মেঘের ছায়া, তবু এক নিখুঁত গোল চাঁদ ঝলসে উঠেছে পশ্চিমের আকাশে। বাড়ির ছাদে…
-
বিশ্বরূপ বন্দ্যোপাধ্যায় হিমালয়ের বুক চিরে উঠে যাওয়া সেই সরু আঁকাবাঁকা পথটায় যখন চারজন অভিযাত্রী প্রথম পা রাখল, তখন সকাল গড়িয়ে দুপুর। আকাশের রঙ ধূসর, তবে মেঘের আড়ালে সূর্য মাঝে মাঝে উঁকি দিয়ে যেন সতর্ক করে দিচ্ছে—এই পথে চলা সহজ হবে না। অভিজিৎ সেনগুপ্ত, অভিযানের দলনেতা, একজন প্রত্নতত্ত্ববিদ হিসেবে বহু দুর্গম পাহাড়, পরিত্যক্ত গুহা ও ধ্বংসপ্রাপ্ত রাজপ্রাসাদ চষে বেড়িয়েছেন, কিন্তু আজকের গন্তব্য নিয়ে তাঁর মনে সন্দেহ কাজ করছিল। এই ‘তপোবন’ সম্পর্কে যা কিছু জানা গেছে, তার সবটাই টুকরো টুকরো, বিপজ্জনকভাবে অস্পষ্ট। ঋদ্ধিমা ধর, তাঁর দীর্ঘদিনের সহকর্মী এবং নৃবিজ্ঞানী, এক প্রাচীন পোড়াদেওয়ালের গায়ে পাওয়া খোদাই দেখে এই তপোবনের সম্ভাব্য অবস্থান চিহ্নিত করেছিলেন।…
-
Mithilesh Sharma 1 The last train of the day hissed into Churchgate station like a tired animal, exhaling its mechanical breath into the near-empty platform. The digital clock above flickered—11:17 PM. A young woman in a pale blue kurti stepped off the 10:45 PM Borivali fast local, clutching her jute bag close. Nikita Majumdar. Her phone buzzed once in her pocket, but she didn’t check it. The cameras caught her image in three places—exiting the ladies’ compartment, walking past the stationery kiosk, then disappearing behind the pillar near the service stairwell. After that, nothing. The next time anyone saw her,…
-
সৌভিক ঘোষ ১ কলকাতার সকালটা সেদিন একটু মেঘলা ছিল। আকাশটা ধূসর পট্টবস্ত্রের মতো ঝুলে ছিল শহরের উপর, আর অমিতের পা তখন হাঁটছিল বউবাজারের সরু গলিগুলোর ভেতর দিয়ে। হাতে ক্যামেরা, চোখে সেই চিরচেনা অনুসন্ধান—একটা ছায়া, একটা টেক্সচার, একটা গল্প। এই শহরটাই তার মিউজ, তার প্রেম, তার চিত্রনাট্য। একেকটা পুরনো বাড়ির জানালা, ধুলোমাখা গম্বুজ, ভাঙা ল্যাম্পপোস্ট—সব কিছুতেই সে খোঁজে সময়ের হারিয়ে যাওয়া সুর। কলেজ স্ট্রিট থেকে শ্যামবাজার পর্যন্ত তার রুটিনে পড়ে পুরনো বুকস্টল, প্রাচীন ছাপাখানা, ট্রামের লাইন বরাবর দাঁড়িয়ে থাকা ল্যাম্পপোস্টগুলো। ক্যামেরার লেন্স যেন সময়কে আটকে রাখে। সে জানে, কলকাতা এক জীবন্ত মূর্তি, আর প্রতিটি ছবিতে তার মুখ বদলায়। কিন্তু আজকের দিনে…
-
জয়ন্ত মেধি বদলি আদেশখন আহিছিল যেন হঠাৎ বৰষুণ আহে—সাৱধান কৰা নাযায়, কেতিয়াবা বজ্ৰসহ, কেতিয়াবা নিশ্চুপ। দীপেন গগৈ সেই সময়ত তিনিবছৰৰ পৰা বৰপেটা বন বিভাগত আছিল, কাম-কাজত নিখুঁত, অথচ সহকৰ্মীৰে কেতিয়াও বিশেষ মিশে নোপোৱা। বিয়াও কৰা হোৱা নাছিল, যদিও জীৱনত কেতিয়াবা এজনীৰ বাবে মাৰ খাইছিল, তাৰ কথা নোহোৱা বৰ ভাল। খবৰটো আহিল—তেওঁক এখন গহীন বন অঞ্চল, মাকুম ৰেঞ্জলৈ বদলি কৰা হৈছে। তাত বনগৃহ এটায় থকাৰ ব্যৱস্থা, গাঁৱলীয়াৰ পৰা পাঁচ কিলোমিটাৰ আঁতৰত, বিদ্যুৎ নাই, পানী বুলিবলৈ এখন কুঁৱা, মোবাইল নেটৱৰ্কৰ পৰা বহু আঁতৰত। সহকৰ্মীসকলে এবাৰ চকু-চকুত চাই চিঞৰি উঠিছিল, “সেই ঠাইত নৈশ ৰাউণ্ড নাইনে সাৰ?” দীপেন মিচিকিয়াই হাঁহিছিল, “ভূতে মোক চিনি নাপায়।”…
-
Sourendra Kumar The envelope was old, yellowed at the edges, and bore no return address. Just her name — Kavya Rao — scrawled in ink that had smudged ever so slightly, as if the writer’s hands had trembled. It had arrived amidst a stack of predictable mail — utility bills, press invites, and a food delivery coupon — but the moment Kavya touched it, something shifted. Inside was a faded black-and-white photograph of a mist-covered river and a torn note in careful block letters: “They never left — they were taken. Vaitarna doesn’t forget.” She stared at the image. The…
-
সৌরভ দাশগুপ্ত ১ রাত প্রায় দুটো। শহরের সমস্ত আলো নিভে গেছে, কেবল একফালি জ্যোৎস্না জানালার ফাঁক গলে বিছানার চাদরে পড়ে রয়েছে। দেবার্ঘ্য ঘুমিয়ে পড়েছে কিছুক্ষণের মধ্যেই, যেমন প্রতিদিন করে। তবে তার ঘুম কখনোই নিস্তরঙ্গ নয়, বরং এক অসমাপ্ত স্বপ্নের উপকূলে ভেসে চলে সে। আজ রাতেও তার ব্যতিক্রম হয়নি। দেবার্ঘ্য নিজেকে দেখল এক বিস্ময়কর ধূসর উপত্যকায় দাঁড়িয়ে—চারপাশে ঘন কুয়াশা, আকাশে মেঘ ভেসে যাচ্ছে চাঁদের আলো ঢেকে। এমন সময়ে কুয়াশার ভেতর থেকে ধীরে ধীরে এগিয়ে এল এক মেয়ে। তার সাদা পোশাকে যেন জ্যোৎস্না মিশে আছে, পায়ে নেই জুতো, আর সে হাঁটে এমনভাবে যেন বাতাসে ভাসছে। দেবার্ঘ্য দেখল তার চোখ, যার গভীরতা নদীর…