প্রতুল মন্ডল ১ নভেম্বরের হিমেল সকাল। শিয়ালদহ থেকে ছুটে আসা দার্জিলিং মেল ধীরে ধীরে পাহাড়ের কোলে ঢুকছে। ট্রেনের জানালা দিয়ে তাকিয়ে থাকা ঋত্বিক চৌধুরীর চোখে ছিল গভীর এক কৌতূহল—একটা অদ্ভুত টান। অভিষেক তার সঙ্গী, যার চোখে-মুখে রোমাঞ্চের ঝলক থাকলেও সে ছিল মূলত ছুটি কাটাতে এসেছে, হিমালয়ের শান্তি আর কিছু ইনস্টাগ্রাম-যোগ্য ছবি তুলতে। ওরা দুজনেই কলকাতা থেকে বেরিয়ে পড়েছে কাজের ক্লান্তি ঝেড়ে একটু প্রকৃতির কাছে যেতে, কিন্তু ঋত্বিক জানে, এই ভ্রমণ শুধু অবকাশ নয়। গত ছ’মাসে তার হাতে কোনও ‘কেস’ আসেনি, অথচ এই পাহাড়ি গ্রাম ‘চান্দাক’-এর আশেপাশে কয়েকজন পর্যটক হঠাৎ নিখোঁজ হওয়ার খবর এক অখ্যাত অনলাইন ব্লগে পড়ে সে স্থির করে,…
-
-
Sagnik Basu The Kalka Mail pulled out of Howrah Station at exactly 7:40 p.m., its long, rattling compartments groaning like a creature awakened from slumber. Among the many passengers boarding that evening was Anant Vashisht, a man in his late sixties, lean and upright, with a faded Nehru jacket and an expression that gave nothing away. He moved quietly through the First AC coach, berth 42, settling into his compartment with the calm precision of someone trained to disappear in plain sight. He carried one thing of interest—a brown leather briefcase with steel corners, chained to his wrist. Fellow passengers…
-
শ্রুতি পোদ্দার এক কলকাতার আকাশ সেইদিন সকাল থেকেই ভারী হয়ে ছিল, যেন অনেক পুরনো স্মৃতির মতন চেপে বসেছিল শহরের বুকে। কলেজ স্ট্রিটের দিকে হাঁটতে হাঁটতে অর্ক চট্টোপাধ্যায় নিজের ছায়ার দিকেই তাকিয়ে ছিল, কিন্তু আসলে সে তাকিয়ে ছিল না কিছুতেই—সে যেন হাঁটছিল কোনো অভ্যন্তরীণ টানেই। প্রেসিডেন্সির লাল ইটের বিল্ডিংটা ভিজে গন্ধ ছড়াচ্ছিল, যেটা অর্কর অদ্ভুতভাবে ভালো লাগে। এ শহরের বৃষ্টির মধ্যে একটা নির্জনতা আছে, একটা নিরব অথচ উপস্থিতি-ময় শব্দ—যা ভীড়ের মধ্যেও নিজেকে একা করে তোলে। কলেজ গেটের সামনে এসে দাঁড়িয়ে সে খানিকক্ষণ মাথা তুলে আকাশের দিকে তাকিয়ে রইল—বৃষ্টির জল তখন টুপটাপ পড়ে চলেছে সিগনেট গেটের ওপর। তার পকেটে রাখা ছাতা সে…
-
সমীর দাস ১ শহরের কোলাহল থেকে অনেক দূরে, নদীর পাড়ে দাঁড়িয়ে আছে এক প্রাচীন কুঠিবাড়ি—জমকালো অতীতের ক্লান্ত ছায়া যেন তার শরীরজুড়ে বসে আছে। কাঁচা রাস্তা ধরে বহু চড়াই-উৎরাই পেরিয়ে ঈশান ও মিতালি প্রথম দিন বাড়িটায় পা রাখল। চারপাশে নির্জনতা, কেবল পাখির ডাক, আর মাঝেমধ্যে ঝোপের মধ্যে কী যেন সরসর শব্দ। দূরে ধীরে বয়ে চলেছে একটি অলস নদী—তার পাড়ে শাল, সেগুন আর করমচা গাছে ঘেরা এই প্রাসাদসমান কাঠামোটি যেন নিঃশ্বাস ফেলে। ঈশান, একজন শহরের স্থপতি, পুরনো স্থাপত্য ভালোবাসে। বহুদিন ধরেই ওর ইচ্ছে ছিল এমন এক নিঃসঙ্গ জায়গায় থাকা, যেখানে আধুনিক দুনিয়ার ছোঁয়া কম, এবং নিজের কাজের জন্য নির্মল নিঃশব্দতা পাওয়া যাবে।…
-
Shyamal Roy 1 The monsoon evening wrapped Bhowanipore in a damp silence, the kind that made the air feel heavy with memory. Trisha Dutta stood alone in her grandmother’s crumbling study, the scent of old paper and camphor oil curling into her nostrils. Dust motes floated like silent watchers in the fading light as she lifted the marble lion from the bookshelf, more out of habit than intention. Its weight surprised her—denser than it looked, colder too. Beneath it, tucked neatly in a groove in the wood, was a yellowed envelope sealed with wax that had long since cracked. Her…
-
অভিরূপ মুখার্জি চোখ খুলতেই আরুণাভ টের পেল কিছু একটা অস্বাভাবিক। জানালার ফাঁক দিয়ে সোনালি আলো ঢুকছে, কিন্তু সেই আলোয় একধরনের ধূসরতা মিশে আছে, যেন রোদ নয়—কোনো স্ক্রিনের আলো। বিছানায় বসে চারপাশ তাকাল সে—ঘরটা পরিষ্কার, ছিমছাম, কিন্তু যেন গতকালের ঘর নয়। দেয়ালে যে রঙটা ছিল সবুজাভ, আজ সেটা হালকা নীল; জানালার বাইরে যে গাছটা ছিল, সেটা নেই, তার জায়গায় একটা পুরোনো ইলেকট্রিক পোস্ট, আর দূরে অদ্ভুত সব শব্দ—যেন লোকজন হাঁটছে, অথচ একটাও কণ্ঠস্বর নেই। আয়নায় নিজের মুখ দেখে চমকে উঠল আরুণাভ—চোখের নিচে কালি, মুখে ক্লান্তির রেখা, অথচ মনে পড়ছে না কেন। সে তো মাত্র ঘুম থেকে উঠল। পাশে টেবিলের ওপর একটা…
-
Punit Verma Chapter 1: The Scent of Silence The train to Jaipur had arrived late, and by the time Naina Kapoor reached the haveli, the sun had already begun its descent behind the sand-kissed domes. Her taxi curved through the narrow lanes of the old city, honking past cows, scooters, and spice-laden carts, before halting before a tall wrought-iron gate. Beyond it stood Rathore Haveli — ancient, quiet, and steeped in the kind of forgotten grace that makes you instinctively lower your voice. The caretaker opened the gate with a creak, and she stepped into a world of fading frescoes,…
-
অগ্নিভ বসু ১ মেঘে ঢাকা আকাশ, ছেঁড়া ছেঁড়া কুয়াশার চাদরে মোড়া বাঁকুড়ার পাহাড়ি রাস্তা দিয়ে এগিয়ে চলেছে একটি জিপ। স্টিয়ারিংয়ের পাশে বসে ডঃ নীলাভ মুখার্জী ডায়েরির পাতায় অস্থির হাতে কিছু নোট নিচ্ছিলেন—যার বেশির ভাগই ছিল স্থানীয় পুরাতাত্ত্বিক মানচিত্রের হালনাগাদ তথ্য। তাঁর মুখে সিগারেট, চোখে ক্লান্তির ছাপ। পেছনে বসে ছিলেন গবেষক মালবিকা রায়, যিনি জানালার কাঁচ সরিয়ে বাইরের পাহাড়ঘেরা দিগন্তে তাকিয়ে ছিলেন, যেন কোন কিছু চেনার চেষ্টা করছেন—যা হয়তো কোনো ছবি বা কাহিনি পড়ে মনে গেঁথে গিয়েছিল। গাড়িচালক রঘু হাঁসদা হঠাৎ বলে উঠল, “আর একটু সামনে গেলেই গোবিন্দপাহাড়পুর, বাবু। আপনারা যেই দেউলের খোঁজ করছেন, সেটার ধ্বংসস্তূপ ওই গ্রামের ওপারেই। তবে লোকজন…
-
Mayurakshi Sharma 1 The monsoon had painted Lucknow in sepia — wet alleys shimmering under rusted streetlights, the scent of damp earth clinging to the city’s bones. Zoya Rizvi sat on the floor of her small apartment in Hazratganj, hunched over a half-broken laptop and sipping over-steeped chai. The newsroom she once called home had shuttered six months ago; now, freelance gigs and occasional bylines were all she had to show for her stubborn honesty. She was finishing a piece on encroachment near the Gomti when her encrypted ProtonMail pinged. The subject line read simply: “1994. Truth rots slowly.” Attached…
-
হেমন্ত দাস বৰুৱা নীৰজ হাজৰিকা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বোটানী বিভাগৰ শেষ বৰ্ষৰ ছাত্ৰ। সাধাৰণতে শান্ত স্বভাৱৰ, পাতা-কুঁহিপাতাৰ গঠন, ভু-বিজ্ঞান আৰু গছৰ কোষ-গঠন সম্পৰ্কে যিমান উৎসাহী, মানুহৰ লগত সিমানেই দূৰত্বৰ পক্ষে। কিন্তু যেতিয়া ড° অনন্ত শৰ্মাই ‘চিৰাগ বন’ৰ অ’ৰকিডা স্পেক্ট্ৰাম নামৰ বিলুপ্তপ্রায় এক গছৰ ফাইল এখন তেওঁৰ আগত পেলাই দিলে, নীৰজৰ হৃদয় যেন বিদ্যুতৰ দৰে কঁপি উঠিছিল। ফাইলখনত কাগজ পৃষ্ঠাত তুলি ধৰা হৈছিল—“নথিভুক্ত অথচ প্ৰাকৃতিক—UV আলোত বিকিৰণকাৰী এক অদ্ভুত অর্কিড—উৎস: পশ্চিম অসমৰ চিৰাগ বন।” নীৰজে থমকি পৰিছিল। এই নামটো তেওঁ আগতে শুনা নাছিল, কিন্তু Professor শৰ্মাৰ মুখত এটি সেউজীয়া হেঁপাহ আছিল। “ইমানদিন বোৰ প্ৰতিষ্ঠিত বনকেন্দ্ৰত কাম কৰি কৰিও, কেতিয়াও কিবা নতুন পোৱা…