Souradeep Dutta 1 Rain drummed steadily on the rusted iron roof of Subhro Dutta’s apartment in Shibpur, blurring the already smudged cityscape outside the window. The walls inside were yellowed with smoke, time, and neglect, just like him. He sat in his old cane chair, a half-filled glass of Old Monk dangling loosely from his hand, watching the flickering television news bulletin like a man watching ghosts dance. “Another body discovered in Howrah Maidan area,” the anchor was saying, tone flat, professional, unaffected. But what made Subhro sit up slightly wasn’t the death—it was the image that followed. A photograph…
-
-
এক মাঘ মাসের শেষে মুর্শিদাবাদ শহরের ভেজা শীত এখনও হাড়ে হাড়ে কাঁপায়। গঙ্গার পাড় ঘেঁষে দাঁড়িয়ে থাকা রাজবাড়ির ছায়ায়, ড. সায়ন্তনী মুখোপাধ্যায় একটি পুরাতন প্রত্নতাত্ত্বিক ফাইল হাতে নিয়ে চুপ করে বসেছিলেন। বিশ্ববিদ্যালয় থেকে একটি অনুদানের ভিত্তিতে তিনি এসেছেন মুর্শিদাবাদের হারিয়ে যাওয়া ফোক-কালচার আর মুঘল-পরবর্তী ইসলামি নির্মাণকলা নিয়ে গবেষণার জন্য। কিন্তু আসল আগ্রহ তাঁর ছিল এক রহস্যময় বস্তু নিয়ে—যার নাম কেবলমাত্র একটি ডকুমেন্টে পাওয়া গিয়েছিল: “শ্বেতপাথরের বালিশ।” নথিতে লেখা ছিল, এটি এক সময় একটি প্রাচীন মসজিদের গোপন কামরায় রাখা হত এবং বলা হত যেই এই বালিশে একবার মাথা রাখে, সে মৃতদের স্বপ্ন দেখতে শুরু করে—তাদের যন্ত্রণার স্মৃতি, তাঁদের না-বলা ইতিহাস যেন…
-
কুহেলি দত্ত ১ বসন্তের সেই দুপুরে, যখন পাতাঝরা শিমুল গাছের তলায় বাতাস হালকা রঙ ছড়িয়ে দিচ্ছিল, মেঘলার জীবনে প্রথমবার ঢুকে পড়েছিল ঈশান। কলেজের নতুন ক্লাসরুমে যখন সবাই নিজেদের চেয়ারে বসে কেমন যেন অচেনা অস্বস্তিতে গুটিয়ে ছিল, তখন মেঘলার চোখ পড়ে এক ছেলেকে—লম্বা, শান্ত মুখ, চোখের ভেতরে কেমন এক গভীর দৃষ্টি, যেন বহু কথা জমে আছে সেখানে। ঈশানের পাশে বসেছিল মেঘলা, নিছক সিট খালি ছিল বলে, কিন্তু সেই সিট ভাগাভাগি করতে করতেই দুজনের ভেতরে জড়িয়ে গিয়েছিল এক অদৃশ্য সুতো, যেটা তারা প্রথমে টেরও পায়নি। দিনের পর দিন, সপ্তাহের পর সপ্তাহ, দুজনে একসাথে ক্লাসে যেত, লাইব্রেরিতে বসে একে অপরের কবিতার খাতা দেখত,…
-
ইন্দ্ৰাণী ফুকন আকাশত মেঘ জমা হৈছিল, যেন সেই গাঁওখনৰ ওপৰত ওজনীয় এটি নিৰৱ অভিশাপ বগাই আছিল। দীৰ্ঘ দহ বছৰৰ পাছত পল্লবী ওভতি আহিছিল অগুৰিপাৰ গাঁৱলৈ—এটা সুপ্ত স্মৃতিৰ পাহাৰৰ তলৰ জীয়াই থকা দুখ-সুখৰ পাতনি খুলি লৈ। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শেষ কৰাৰ পিছত জোৰদাৰ এটি সংবাদ সংস্থাত কাম পালে যদিও, বহুদিন ধৰি এক বুজাব নোৱাৰা ক্লান্তি, একেটা সপোনৰ ঘূৰ্ণি আৰু ঠাইদেউতাৰ দিন-দিন অসুস্থতাৰ খবৰে যেন অলক্ষ্যে তাক গাঁৱলৈ টানি আনিছিল। ছাঁ ছাঁকৈ গৈ থকা বেলিৰে সৈতে গাঁওখনত প্ৰৱেশ কৰোতেই, তেজপীয়া নদীৰ পাৰত থকা সেই অগুৰি নদী, সৰুতে য’ত সি বানৰ পাৰত খেলিছিল, এতিয়া যেন সুধি উঠিছিল—“কিয় ঘূৰি আহিলি, পল্লবী?” বতাহৰ চক্ৰকূটত উৰুৱা…
-
Leena Iyer 1 The train slid into the Konkan station just as the sky began to gather weight. Rhea stepped down with her backpack slung across one shoulder, her camera case banging gently against her hip. The air was thick with the smell of wet earth and seaweed, as if the land itself was waiting to exhale. She hadn’t told anyone she was coming here—not her friends, not her ex, not even her editor. Gokarna was meant to be anonymous, a soft, green escape with coconut trees swaying and time ticking at its own pace. She hailed a rickshaw and…
-
संजीव रावत १ गढ़वाल की घाटियों में शाम जल्दी उतरती है। सूरज के ढलते ही पहाड़ियों की परछाइयाँ लंबी होकर पूरी घाटी को निगल जाती हैं। नीरज रावत, अपने कंधों पर भारी बैकपैक लटकाए, एक संकरी बर्फ़ीली पगडंडी पर बढ़ रहा था। उसका मफलर बर्फ की सफ़ेद चादर में भीग चुका था और सांसें अब स्टीम की तरह बाहर निकल रही थीं। GPS सिग्नल कब का गायब हो चुका था और मोबाइल अब केवल टाइम दिखाने की मशीन बनकर रह गया था। वह अपने कैमरे से कुछ तस्वीरें लेने की कोशिश कर रहा था, लेकिन हाथ सुन्न पड़ने लगे थे।…
-
দেবাশিস রুদ্র ১ ভবানীপুরের গলিপথে ঢুকে গেলে একসময় মনে হয়, যেন শহর থমকে গেছে এক শীতল অভিশপ্ত নিঃশব্দে। এখানকার পুরনো পাঁচিল, দোতলা দালানগুলো, টালির ছাদের ফাঁক গলে ঢুকে পড়া আগাছা, আর ভিজে অন্ধকার ঘরের জানলা থেকে যেন ইতিহাসের অতীত গন্ধ বেরিয়ে আসে। এমনি এক বিকেলে, প্রায় সন্ধ্যা ছুঁই ছুঁই করে, মল্লিকবাজার থেকে ট্যাক্সি করে নামলেন মহুয়া পাল। এক হাতে সুটকেস, অন্য হাতে ছাতা। চোখে কৌতূহলের দীপ্তি। ভবানীপুরের ‘শ্রীগুরু নিবাস’ নামক প্রাচীন বোর্ডিং হাউসটি তার নতুন ঠিকানা হতে চলেছে। কলেজে পড়ার সুবাদে আত্মীয়-স্বজনের থেকে কিছুটা দূরে থাকার সুযোগ পেয়ে সে খুশি হয়েছিল, কারণ তার ভেতরের অনুসন্ধিৎসু মন চেয়েছিল একান্তে কিছুটা সময়…
-
Shanaya Rao 1 The fluorescent lights buzzed faintly overhead, casting an antiseptic glare over the chilled walls of the AIIMS mortuary. The smell of formaldehyde clung to every surface, a scent Dr. Ira Bhaskar had long since stopped noticing. It was nearing midnight, and the corridors were mostly deserted, save for the hum of distant refrigeration units and the soft thud of her footsteps echoing in the tiled corridor. Inside Autopsy Chamber 4, a body lay under a white sheet — Case #N-4521, a twenty-two-year-old woman named Niharika Sharma, found murdered in a park near South Delhi. The case had…
-
সুমিত বৰা ১ ঘন ধূপগন্ধেৰে ভৰা আছিল পুৱা-পুৱা কছাৰৰ জংঘল। আকাশত কুঁৱলীৰ দৰেই বৈ আছিল পাখিধৰা পাহাৰৰ ছাঁ, আৰু তাৰ মাজেৰে সৰু এটি পঁজা পথ আগবাঢ়ি গৈছিল গভীৰ বনলৈ। বনৰ ভেতৰত গজে-পাজে জাকৰ দৰে ডাকি উঠিছিল, মাটিৰ ওপৰত বৰষুণৰ পুৰণি গন্ধ মিহলি হৈছিল সেউজীয়া পাতৰ সুবাসত। এই পথৰে গৈ আছিল আঠ বছৰীয়া আনন্দ—এজন নীৰৱ, গভীৰ চাহনিৰ নৱযুৱক, যাৰ মুখত ৰাজবংশৰ কাৰেঙী আভা আৰু চকুত আছিল এক আদিবাসী ৰহস্য। তেওঁৰ পিঠিত বাঁহৰ ডালি, লগত এটা কাঠৰ ফুঁ, আৰু দুহাতত মাটিৰ দাগ। সৰহী আৰু শাল গছৰ মাজেদি তেওঁৰ বাট, য’ত প্ৰতিটো খোজে যেন প্ৰাচীন দন্তকথাৰ পৰা ওলাই অহা শব্দ উলিয়াইছিল। আনন্দৰ জন্ম…
-
দীপঙ্কর মাহাতো পুরুলিয়ার দক্ষিণ প্রান্তে ছড়িয়ে থাকা ছোট্ট পাহাড়ি গ্রামটিতে ঢোকার পথটাই যেন শহরজীবনের ব্যস্ততা থেকে এক অলক্ষ্য ছেঁটে ফেলা। ঝাউগাছ, শাল, পিয়াল আর মহুয়ার সারি সারি গাছের ফাঁকে রাস্তা বেঁকে গেছে পাহাড়ের বুক চিরে। মে মাসের শুকনো রোদ আর ধুলোভরা বাতাসের মধ্যেও সেখানে এক অদ্ভুত নিস্তব্ধতা বিরাজ করছিল, যেন প্রকৃতি নিজেই শব্দ চেপে বসে আছে। এমনই নিঃসঙ্গ, প্রায় বিস্মৃতপ্রায় এই জায়গাতেই নিজের শেষ জীবন কাটানোর সিদ্ধান্ত নিয়েছিলেন ডা. অনিরুদ্ধ গুহ। কলকাতার এক খ্যাতনামা হাসপাতালে চব্বিশ বছর ধরে সার্জারি বিভাগের প্রধান ছিলেন তিনি, সহকর্মী আর ছাত্রছাত্রীদের কাছে ছিলেন এক কঠোর অথচ নীতিনিষ্ঠ পথপ্রদর্শক। তবে সময়ের নিয়মে অবসরের দিন ঘনিয়ে এলে…