মৌসুমী বৰুৱা ১ ৰাহুলে এদিন পুৱা মহানগৰীৰ জটিল কোলাহলৰ মাজৰ পৰা যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁৰ লগত আছিল কিছুমান প্ৰয়োজনীয় ডকুমেন্টাৰী ফিল্ম মেকিংৰ উপকৰণ—কেমেৰাৰ বেগ, ট্ৰাইপড, মাইক্রোফোন, আৰু বহুমূল্য ড্ৰোন। বৰদিনৰ চিন্তাৰ অন্তত এই যাত্ৰা তেওঁৰ বাবে বিশেষ, কিয়নো এইবাৰ তেওঁ গৈ আছে অসম–অৰুণাচল সীমান্তৰ গভীৰ জংঘলৰ বুকুত, য’ত স্থানীয় জনজাতিৰ জীৱনক চিত্ৰবন্দী কৰাৰ লগতে বনজীৱন আৰু সংস্কৃতিকেও একেবাৰে নতুন ৰূপত ধৰা সম্ভৱ। বিমানখন গুৱাহাটী বিমানবন্দৰত নামি যোৱা মুহূৰ্ততেই তেওঁ অনুভৱ কৰিলে যে যাত্ৰাৰ দিশ একেবাৰে নতুন। মহানগৰীৰ কংক্ৰিটৰ পৰা প্ৰকৃতিত সোমাই আহোঁতে তেওঁৰ মনত এক অচিনাকী প্ৰশান্তি আৰু উত্তেজনা একেলগে পোৱালেহি। গাড়ীখন গুৱাহাটীৰ পৰা উত্তৰ দিশে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাত পথবোৰ…

অম্লান গগৈ গুৱাহাটী শহৰৰ এক ব্যস্ত ৰাস্তাৰ কাষত দুখনী ডাঙৰ বটগছৰ ছাঁত দাঙি ধৰা, কেতিয়াবা বৰষুণত গন্ধমাখি থকা, আৰু শীতত কঁপি থকা সেই পুৰণি ভাড়া ঘৰখনৰ কথা কোৱা—যি ঘৰৰ গুৰিত দাঁত ভাঙি যোৱা ইটৰ মাজেৰে গছজোপা উলিয়াই উঠে, ভঙা দেওয়ালৰ মাজেৰে শামুক-গোখাদুৰ গতি চলে, আৰু কাষৰ কাষত থপথপাই থকা পুৰণি ছাঁয়াবৃক্ষই ইয়াক যেন একেবাৰে বিশেষত্ব দি ৰাখিছে। কেতিয়াবা গাড়ী, কেতিয়াবা ৰিক্সা, কেতিয়াবা কুকুৰৰ দল—সকলোৰে ভিৰত অতি সাধাৰণ দেখিবলৈ যোৱা এই ঘৰটোত কিন্তু ভিতৰতে যেন এক নাট্যশালাৰ দৰে কাহিনী চলি থাকে। ঘৰৰ ভাড়াতীয়সকল যেন একেকজন ভিন্ন ভিন্ন নাট্যপাত্ৰ—এজন কবি, যি প্ৰতিদিনে কাগজৰ ওপৰত শব্দৰ ৰঙ তুলিয়াই যায় কিন্তু ভাতৰ মেকুৰি ৰন্ধাৰ…

অৰুণেশ দাস ১ অসম–অৰুণাচল সীমান্তত অৱস্থিত গাঁওখন যেন সঁচাকৈ সময়ৰ পৰা আঁতৰি থকা এক টুকুৰা পৃথিৱী। গাঁওখনৰ ওচৰেদি জংঘল বিস্তৃত, ডাঙৰ ডাঙৰ গছপুল, বনৰ শীতল ছাঁ আৰু মাজে মাজে খৰস্ৰোতা নদী খিনি যেন প্ৰতিদিন গাঁওটোক বোকা কৰি ৰাখে। দূৰৰ পাহাৰবোৰ সুৰ্য্যোদয়ৰ লগে লগে সোনালী আভাত জ্বলি উঠে, সন্ধিয়া নামিলে ধোঁৱা–মেঘৰ ঢাপত আৱৰি যায়। গাঁওখনৰ মানুহবোৰ সাধাৰণ, দিনত জঙলি খেতি–কামত ব্যস্ত, নিশা উঠোনত মাটিৰ দীঘল দীঘল গগৈ বা বৈঠকত আড্ডা মাৰে। এই গাঁওৰ মাজতেই এজনা সৰু কিশোৰ, নাম তেওঁৰ নীলমণি, দিনৰ দুখ–সুখৰ মাজত নিজকে মেলাই ৰাখে। তেওঁৰ বয়স প্ৰায় চৌদহ–পঞ্চদশ, কিন্তু মনত এক গভীৰ কৌতূহল সদায় জাগি থাকে। বিশেষকৈ, সন্ধিয়া নামি…

ইন্দ্ৰাণী বৰুৱা ১ শীতৰ বৰফজ্বলা পুৱাৰ বাতাসত গুৱাহাটী শহৰৰ ৰাস্তাবোৰ তেতিয়াও আধা নিদ্ৰাত আছিল, কিন্তু সংবাদ পত্রিকাৰ কক্ষত তৎপৰতা পূৰ্ণ ৰূপত চলি আছিল। অনন্ত বৰদলৈ, বয়স ত্ৰিশৰ কাছাকাছি, মাত্ৰ এখন গ্লাছ গৰম চাহৰ লগত তেওঁৰ কম্পিউটাৰ স্ক্ৰীণলৈ টান টান দৃষ্টিৰে চাই আছিল, যেন কিবা গভীৰ চিন্তাত ডুবি গৈছে। অনন্তৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় হৈছে ঘটনাৰ পিছত দৌৰি ফুৰা, সত্য উন্মোচন কৰা, আৰু সাধাৰণ মানুহে উপেক্ষা কৰা কথা কাগজৰ পাতত আনি জনতাক জানোতা কৰা। সেইদিনা পুৱা পুৱনি সাতটাত তেওঁৰ ফোনৰ ৰিংটনে নীৰৱতা ভঙালে—ফোনটো আছিল অসমৰ এটা দূৰৱৰ্তী উজানীয়া গাঁওৰ এটা যোগাযোগৰ পৰা, যাক তেওঁ একবাৰ স্থানীয় মেলা কভার কৰিবলৈ গৈ চিনিছিল। কণ্ঠত…