வேர்கள்

அன்பு செல்பி

பழைய பனியன் மரம்

புதுக்கொடி கிராமத்தில் காலம் நின்றது போல இருந்தது. எப்போதும் போல, காலை ஆறுமணிக்கு, கிராமத்தின் நடுவிலுள்ள பழைய பனியன் மரத்தின் கீழ் மூத்தவர்கள் வந்து உட்காருவார்கள். அந்த மரம் மட்டும் அல்ல; அது எங்கள் நினைவுகளின் அடையாளம், பந்தங்களின் பிணைப்பு, ஒரு நேர்மையான சமுதாயத்தின் சாட்சியம்.

சுந்தரமூர்த்தி அய்யா, வயது எண்பத்தி மூன்று. அவரின் வெண்மை தாடியும், அகன்ற கண்ணாடியும், அவரை எல்லோருக்கும் மதிக்கக்கூடியவராக மாற்றியது. அவருடைய பக்கம் அருகிலிருந்தது ரவுத்தர் கண்ணன் – ஒரு காலத்தில் புகழ்பெற்ற பஞ்சு வியாபாரி. இப்போது ஓய்வுபெற்று மரத்தின் நிழலில் காலத்தைக் கழிக்கிறார்.

“காலம் மாறிக்கிடக்கு சுந்தரமூர்த்தி! நம் பிள்ளைகள் எல்லாம் நகரத்துக்கே போய் விட்டாங்க. இந்த மரத்துக்கு கீழே உட்கார்ந்த நேரங்கள் அவர்களுக்கு இல்லை,” என்றார் கண்ணன்.

சுந்தரமூர்த்தி ஒரு மெதுவான சிரிப்புடன், “அவர்கள் வாழவேண்டும் என்று நகரம் போனார்கள். நாமும் வாழ்ந்தோம், ஆனால் வேர்களுடன்,” என்றார்.

அவர்களது உரையாடலை கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள் ஒரு சிறுமி – கீர்த்தனா. வயது பதினொன்று. நகரத்தில் இருந்து கோடை விடுமுறைக்காக தன் பாட்டியின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். அவளுக்காக, இந்த பனியன் மரம் புதிதானது. ஆனால் அந்த மரத்துக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கதைகள் அவளுக்கு புதுமை.

“பாட்டி, இந்த பனியன் மரம் எப்படி இத்தனை பெரியதாய் வளர்ந்தது?” என கீர்த்தனா கேட்டாள்.

“இது உன் தாத்தா விதைத்த மரம் மகளே,” என்று புன்னகையுடன் கூறினாள் பாட்டி லட்சுமி. “நம் குடும்பம் இதன் கீழே தான் திருமணங்கள் கண்டது, கொண்டாட்டங்கள் நடந்தது, துக்கமும் பகிர்ந்தது.”

அந்த மரத்தின் நிழலில் ஒரு பழைய நெசவாளர் கடை இருந்தது. நாகராஜ் என்று ஒருவர், நாளும் காலை துவங்கி, கைமுறை நெசவால் துணி நெய்வார். நகரத்தில் எல்லோரும் தங்க ஆடைகள் அணிய தொடங்கிவிட்டாலும், நாகராஜ் தன் பாட்டனின் பழைய ஜாக்டை அணிந்து, பழைய சாவியை தட்டிச் செல்லுகிறார்.

“அண்ணா, இப்படி யாரும் வாங்க மாட்டாங்க இப்போ,” என்று கிராமத்து இளம் பையன் அரவிந்த் சொன்னான். அவன் ஒரு நகர்த்தொழில் கனவுடன் கணினி கற்றுக்கொண்டு வருகிறான்.

“துணி நெய்வது வேலை இல்ல குடி நெசமடா,” என்றார் நாகராஜ். “நம் வேலை மாறலாம், ஆனா நம் அடையாளம் மாறக்கூடாது.”

அந்த நாள் மாலை, மழை தொடங்கியது. பழைய பனியன் மரத்தின் அடியில் மக்கள் சேர்ந்து கதைகள் பேசினர். கீர்த்தனா, ஒரு புதிய கதையைக் கேட்க ஆசைப்பட்டாள்.

“இன்று, இந்த மரத்துக்கு என்னவெல்லாம் நடந்தது, அதைச் சொல்லுங்கள் சுந்தரமூர்த்தி அய்யா,” என்று கேட்டாள் அவள்.

அய்யா மெதுவாக தன் கதையை தொடங்கினார் – பனியன் மரம் எப்படி விதைக்கப்பட்டது, அதன் அருகே நடந்த முதல் திருமணம், கடைசியாக நடந்த ஊர்திருவிழா – ஒவ்வொன்றும் அந்த மரத்தின் ஒரு கிளை போலவே.

இது ஒருவேளை அந்த மரம் மட்டும் அல்ல, ஒரு சமூகத்தின் பிணைப்பு, ஒரு தலைமுறையின் நினைவாகவே இருந்தது.

திரும்பும் நிழல்

புதுக்கொடி கிராமத்தின் வழிகளில், காலச்சுவடுகள் போல் மடியும் மண்வாசனை நாறிக்கொண்டிருந்தது. அந்த மண்வாசனைக்குள் நுழைந்தது ஒரு காரின் ஓசை. புதிதாய் வந்த அந்த கார், ஊரின் நடுவிலுள்ள பனியன் மரத்துக்கு அருகே நின்றது. கண்ணாடி திறக்கப்பட்டதும், வெளியில் வந்தது ஒரு பரிச்சயமற்ற முகம். ஆனால் அந்த முகம், சிலருக்கு மறக்க முடியாதது.

“அது யார்?” என்று ஒரு சிறுவன் கேட்டான்.

“அவன் தான் கிருஷ்ணமூர்த்தி அய்யாவின் பேத்தன் ராஜீவ்,” என்று சொன்னாள் ரமணி அத்தை. “அவன் நம்ம ஊரை விட்டு போனப்போ, பத்தாம் வகுப்பு முடிக்கத்தான் இருந்தான்.”

ராஜீவ் நகரத்தில் ஒரு பிரபலமான கட்டிடக் கலைஞராக இருந்தான். ஆனால் அந்த நகர வாழ்க்கையில் இருந்த ஓரமட்ட வாசல், அவனை இங்கே திருப்பி அழைத்தது.

“வேர்கள்,” என்று சிந்தித்தான் அவன், அந்த பனியன் மரத்துக்கண் பார்த்தபோது.

மரத்தின் கீழே இருந்த மூதாட்டி லட்சுமியை பார்த்ததும் அவன் நிமிர்ந்து, “பாட்டி…” என்றான். வயதான கண்கள் நிமிர்ந்ததும், ஒரு கணம் நிலைவிட்டு வழிந்தது.

“ராஜீவா? என் குட்டி பையன்?” என்று அழுது அவனை கட்டிப்பிடித்தாள்.

அந்த காட்சி, அருகிலிருந்தவர்களை ஈரமாக்கியது.

“நம்ம ஊருக்கே மீண்டும் வர்றேன்னு நினைக்கவே இல்ல ராஜீவா,” என்றார் சுந்தரமூர்த்தி அய்யா.

“நான் கூட நினைக்கலை சார்… ஆனா நகரம் எனக்கு ஒரு இடம்தான். இது தான் வீடு,” என்றான் ராஜீவ், தனது மனதின் ஆழத்திலிருந்து.

அந்த மாலை, ராஜீவ் பனியன் மரத்தின் கீழ் பழைய நண்பர்கள், குடும்பங்கள், மற்றும் கிராம மக்கள் அனைவருடன் உட்கார்ந்தான். அவன் கொண்டு வந்தது நகர நாகரீகம் அல்ல; நகரம் எவ்வளவு வெறுமை எனும் உணர்வுடன் வந்திருந்தான்.

“அந்த மரத்துக்குள்ள ஒரு நினைவகம் கட்டலாம்னு நினைக்கிறேன்,” என்றான் அவன். “இந்த மரம் மட்டும் இல்ல… இந்த ஊர், இந்த கதைகள், இந்த பிணைப்புகள் – எல்லாம் நிலைத்து நிற்க வேண்டியவை.”

“நினைவகம்?” என்று திருச்செந்தூர் அய்யா குழப்பமாய்ப்பார்த்தார். “அது எதற்கப்பா?”

“ஏனென்றா, இப்ப குழந்தைகள் கூட ஊருக்கே வர மாட்டாங்க. ஆனா வரும்போது, இந்த நினைவகம் அவங்களுக்கு ஒரு கதையை சொல்லும். நம்ம கதையை,” என்றான் ராஜீவ்.

அந்த யோசனை, முதலில் சிறு சந்தேகத்தை எழுப்பியது. ஆனால் ராஜீவின் கண்களில் இருந்த உறுதி, அய்யா, பாட்டி, மற்றும் மற்றவர்களை மெதுவாக தழுவியது.

அடுத்த நாள், ராஜீவ் பழைய பள்ளிக்கூடத்தை பார்வையிட்டான். அங்கு அவன் எழுதிக்கொண்டிருந்த பட்டாம்பூச்சி ஓவியங்கள் இன்னும் சுவரில் மங்கிய தோற்றத்தில் இருந்தன.

“நீங்க மாறலை ராஜீவ்,” என்றார் பள்ளி ஆசிரியை சுகந்தி அம்மாள், உடம்பு நன்கு சோர்ந்திருந்தாலும் முகத்தில் பாசம் வெளிப்பட்டது.

“நானேதான் மாறிவிட்டேன் அம்மா. ஆனா இந்த சுவரும், இந்த வாசலும் மாறவில்லை. அதனால் தான் திரும்ப வந்தேன்,” என்றான்.

மாலை நேரத்தில், ராஜீவ் நினைவக வடிவமைப்பை கிராம மக்களிடம் விளக்கியான். “இது சிம்பிள் இடம். மரத்தின் அருகே, ஒரு கல் மேடை இருக்கும். மேல் ஒரு கனியார சுவரில், உங்கள் நினைவுகள் – புகைப்படம், ஓவியம், பெயர், பாட்டு – ஏதாவது ஒன்று எழுத முடியும். உங்கள் பிள்ளைகள் வந்தால், இந்த இடத்தைப் பார்த்து உங்களை நினைவில் கொள்வார்கள்.”

அந்த வாரம் முழுவதும், ராஜீவ் சுமார் பத்து பேரை இணைத்தான். ராமு மெக்கானிக், ரமணி அத்தை, சுந்தரமூர்த்தி அய்யா, நாகராஜ் நெசவாளர் – எல்லோரும் ஒரு குழுவாகவே சேர்ந்தனர்.

நகரத்தில் வளர்ந்தாலும், ராஜீவ் சிறுவயதில் பட்டமிடும் பட்டா போலவே, ஒவ்வொரு நினைவையும் கவனமாய் பதிவு செய்தான்.

பனியன் மரத்தால் பரந்த நிழலில், வேர்கள் இன்னும் ஆழம் செல்ல ஆரம்பித்தன.

நினைவுகள் மட்டும் இல்லை

பனியன் மரத்தின் அருகே சிறிய மேடை ஒன்று கட்டத் தொடங்கப்பட்டது. அதன் இடம், ராஜீவின் திட்டப்படி, மரத்தின் வலப்பக்கம் — எங்கு சாய்ந்திருந்தது ஒரு பழைய கல்லடை, அதற்கு அருகிலிருந்ததே.

“இந்த மேடை நினைவுகளுக்கா மட்டும்? இல்ல வேற யாதாவது செய்யலாமா?” என்றார் நாகராஜ் நெசவாளர், பஞ்சு தூவிய கையில் தூசிக் காற்றோடு.

“நினைவுகள் ஒரு துவக்கம், மாமா,” என்றார் ராஜீவ், ரேகையோடு வரைந்த வரைபடத்தை காட்டிக்கொண்டு. “இந்த இடம் ஒரு நினைவு கூடம் மட்டுமல்ல; இது சந்திப்பு இடம், ஓரமில்லாத கதைகளுக்கான மேடை.”

முழு கிராமமும் அந்த திட்டத்தில் பங்கெடுத்தது. குழந்தைகள் சுவரில் ஓவியம் வரைந்தனர் — சிலர் பனியன் மரம், சிலர் பாட்டியின் முகம், சிலர் வீடுகளின் வாசல்கள்.

ஆனால், சிலர் எதிர்ப்பையும் எடுத்தனர்.

“எதுக்கு இந்த ஆடம்பரம்? இப்போ நம்ம ஊர்ல தண்ணீர் கேட்டு அலையுறம். நீ போய் நினைவகம் கட்டுற?” என்று சீறினார் மூத்த வார்டு தலைவர் துரைச் செட்டியார்.

“நா கட்டுவது நினைவகம் இல்லங்க, நம்ம அடையாளம்,” என்று பதிலளித்தார் ராஜீவ், ஆனால் கொஞ்சம் தளர்ந்த குரலில்.

ரமணி அத்தை பக்கத்தில் இருந்தவுடன் சொன்னாள், “தம்பி, நீ சொல்லப்போறது புரியும். ஆனா பழையவங்களுக்கு புரியலைன்னா, நாம அதுக்கும் ஒரு வழி பார்க்கணும்.”

அந்த இரவு ராஜீவ், வீட்டின் பின்வாசலில் தனியாக உட்கார்ந்திருந்தான். நிலவின் வெளிச்சத்தில் பாட்டி லட்சுமி வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“என் பையன் இவ்வளவு பெரிய வேலை பண்ணறான். ஆனா ஊருக்கே புரியுதா தெரியல.”

“பாட்டி, இவங்க எதிர்ப்பதுல கொஞ்சம் பயமா இருக்கு. நம்ம கதைகள் இழந்துடுவோம்னு.”

“அதுக்கேதான் நம்ம மரம். அது போகாத வரை நம்ம கதைகள் போகாது. நீ செய்யறது நலம்தான்.”

அடுத்த நாள், ராஜீவ் மற்றும் குழுவினர் கிராம மக்களுக்கான ஒரு கூட்டம் நடத்தினர். பனியன் மரத்தின் கீழே, பழைய கல்லடையில் அனைவரும் உக்கார்ந்தனர். அதில் குழந்தைகளும், பெண்களும், முதியோரும் இருந்தனர்.

“இந்த நினைவகம், ஒரு இடம் மட்டும் இல்ல. இது நம்மக் கதைகள் பேசும் இடம். இதுல நீங்கள் எல்லோரும் இடம் பெறலாம். உங்கள் பெயருடன், உங்கள் பாரம்பரியத்துடன்,” என்றார் ராஜீவ்.

அந்த அர்த்தமுள்ள சொற்கள் சிலருக்கு புரிந்தன, சிலருக்கு புரியவில்லை. ஆனால், அந்த சத்தம் நகர்த்தியது.

அந்த வாரத்தின் இறுதியில், மேடை முடிந்தது. சாமியார் வந்து பூஜை செய்தார். பனியன் மரத்தின் அடியில் நில்லும் அந்தக் கற்களிலும், சுவரில் கச்சிதமாக செதுக்கப்பட்ட சில பெயர்களும் இருந்தன.

முதல் பெயர்: “சுந்தரமூர்த்தி அய்யா – ஊரின் சொல் வழிகாட்டி”
இரண்டாவது பெயர்: “லட்சுமி – வேர்களின் தாய்”
மூன்றாவது: “நாகராஜ் – கைகளால் கதையை நெய்பவர்”

அந்த இடம் ஓர் உணர்வாக மாறியது.

மாலையில் குழந்தைகள் ஓடி வந்தனர், மரத்தின் கிளைகளில் தொங்கிய பலூன்கள், காகிதத் தூசிகள் — மற்றும் சுவரில் எழுதி இருந்தது:

“நினைவுகள் மட்டும் இல்லை – இதுதான் நம்ம ஊர்.”

மறந்த வேர்

பனியன் மரத்தின் கீழே கற்கள் மழைக்குள் ஈரமடைந்தன. மேடையின் சுவரில் பட்டியலிடப்பட்டிருந்த பெயர்களை, வாடைச் சுருட்டிய மேகங்கள் படிநெறியாக உலா வந்த காற்றோடு கூடி தடவிக்கொண்டன. நினைவகத் திட்டம் ஒரு வெற்றிப் புள்ளியாக இருந்தபோதிலும், அந்த வெற்றிக்கு எதிர்வினையாக ஒரு மர்மம் ஊருக்குள் நுழைந்தது.

அந்த வாரம் புதன்கிழமை, மாலை ஐந்தரை மணி. ராஜீவ் சாய்ந்திருக்கும் மரத்தடியில் வண்ண ஒளியமைப்புக்கான வரைபடங்களை சீரமைத்து கொண்டிருந்தான். அதே சமயம், மூன்று மாடி கொண்ட சிவப்பு ஜீப் ஒன்று புறக்கணிக்கப்பட்ட பாதையை அழுத்தமாக கடந்து ஊருக்குள் நுழைந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் சின்னப்பையன் அரவிந்த் ஓடிப்போய் கத்தினான்:
“மாமா, பாருங்க! மாநகர வளர்ச்சி வாரியத்தோட வண்டி போல இருக்கு!”

வண்டி நின்றதும், அதன் கதவுகள் திறந்தன. உடல் உறிஞ்சும் முறுக்கில், கருப்பு சட்டையும் வெண்மையான கோட் சூட்டும் அணிந்த ஒருவர் வெளியில் வந்தார். அவரது கண்களில் அதிகாரத்தின் நம்பிக்கை, சுருக்கிய பேச்சுகளின் துக்கம், விலை கொடுத்த நகர வாய்ப்புகள் அனைத்தும் பிரதிபலித்தன.

“நான் பாலராஜ். மேடம் சுந்தரி சுப்ரமணியம் சார்பாக வந்திருக்கிறேன். சென்னை மாநகர வளர்ச்சி வாரியத்திலிருந்து.”

கிராம மக்கள் குழப்பமாய் பார்த்தனர்.

“நாம் இந்த நிலம் அரசு திட்டத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டதா என்பதை ஆய்வு செய்ய வந்திருக்கிறோம். குறிப்பாக இந்த மரம் மற்றும் அதன் அருகிலுள்ள நிலப்பரப்பும்.”

“அரசு திட்டமா?” சுந்தரமூர்த்தி அய்யாவின் குரல் நெளிந்து போனது.

“ஆமாம். நம்ம ஊர்ல இந்த பனியன் மரம் இருக்கிற இடமே, அண்மையில் வரைபடத்தில் ‘விகாச் நகர்’ மேம்பாட்டு பிராந்தியமாக காட்டப்பட்டிருக்கிறது,” என்று கூறினார் பாலராஜ்.

“நம்ம ஊருக்கு மாட்டிக்கிற ஒரு பரம்பரை மரத்தை யாராவது ஹைகிளாஸ் கட்டிடத்துக்கு துறப்போமா?” என்றார் நாகராஜ், பார்வையில் வெறி.

ராஜீவின் உள்ளம் குழம்பியது. அந்த நிலம் அவரது தாத்தா சாமிநாதனின் பெயரில் இருந்தது. ஆனால் எப்போது அது அரசு பயன்பாட்டுக்கு மாற்றப்பட்டது என்பதிலே அவருக்கு பகிரங்கம் இல்லை.

“எல்லாம் ஆவணங்களோட நடக்குது. இந்த நினைவகம் சட்டத்துக்கு புறம்பான கட்டிடம். நீங்கள் அதனை தானாக அகற்றினால் நல்லது. இல்லையெனில் நீதிமன்ற நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்,” என்றார் பாலராஜ், மிக அமைதியாய், ஆனால் கொடுமையாக.

அந்த வாரம் முழுவதும் ஊரில் பதட்டம் நிலவியது.

ராஜீவின் முகம் பழைய சுவர்களைப் போலவே வெண்மை. அவன் சென்னை திரும்பி, உரிமை ஆவணங்களை தேட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தான். அவன் பாட்டி லட்சுமி, ஒரு பழைய சிறிய மரப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

“இது உன் தாத்தா வச்சுட்டுப் போனது. எதுவோ இருக்கும்னு நான் சந்தேகப்பட்டேன்.”

அந்த பெட்டிக்குள் பழைய செதுக்கப்பட்ட தாமரை நாணயம், சாமிநாதனின் கையெழுத்துள்ள நிலப்பத்திரம், மற்றும் ஒரு உரைதாள் இருந்தது:

“இந்த பனியன் மரம், எங்கள் குடும்பத்தின் சிந்தனை மட்டும் அல்ல. இது ஒரு சமூகத்தின் ஓராயிரம் நினைவுகளின் நிழல். இது எப்படியும் வீழக்கூடாது.”
— சாமிநாதன்

இந்த ஆவணம் சட்டப்படி செல்லத்தக்கது என்பதை உறுதி செய்ய, ராஜீவ் அதனை மாவட்ட பதிவுத்துறையில் சமர்ப்பித்தான். அலுவலக ஊழியர் அதைப் பார்த்ததும் சொன்னார்:

“இதில நில உரிமை மட்டும் இல்ல. இந்த இடம் ஒரு பாரம்பரிய கலாச்சார சின்னம் எனும் பதிவு உண்டு. இதை மாற்றுவதற்கு மாநில அனுமதி தேவையானது.”

இந்த செய்தி ராஜீவுக்குள் ஒளிர்ந்த நம்பிக்கையாகப் பட்டது.

ஊருக்குத் திரும்பியதும், அந்த பனியன் மரத்தின் அருகே, மேடையில் ஒரே வார்த்தை எழுதப்பட்டது:

“நாம் மறந்தாலும், வேர்கள் நினைக்கும்.”

விளக்கமே நிழலை வெல்லும்

மழை நிறைந்து போன பனியன் மரத்தின் கீழ், ஒரு தற்காலிக தார் பந்தலுக்குள் கிராம மக்கள் கூடியிருந்தனர். ராஜீவ், தாத்தா சாமிநாதனின் பழைய பத்திர ஆவணங்களை மேஜையில் வைத்து, அங்குள்ள அனைவரையும் நேரடியாகக் கேட்டான்:

“நம்ம ஊரின் அடையாளத்தை இழக்க தயாரா நீங்கள்?”

நிசப்தம்.

அதைக் கடந்து, ரமணி அத்தை சத்தமிட்டாள்.
“நம்ம ஊரின் மரம், நம்ம நினைவுகள், நம்ம வாய்மை. இது போனா, நம்ம பிள்ளைகள் என்ன கதை சொல்வாங்க?”

“பாலராஜ் சொன்னது உண்மை. நம்ம நிலம் திட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கு. ஆனா இது சட்டப்படி தவறு,” என்றார் நாகராஜ். “ராஜீவ் எடுத்துக்கிட்ட வந்த ஆவணம் நம்ம பக்கம் இருக்கறது.”

“அதுக்கு மட்டுமா போதும்?” சுந்தரமூர்த்தி அய்யா தன் குரலில் சந்தேகம் கொண்டு சொன்னார். “அவர்கள் அதிகாரம் வைச்சிருப்பாங்க. நாம என்ன வைச்சிருப்போம்?”

“ஒற்றுமை,” என்றான் ராஜீவ். “அந்த பத்திரம் மட்டும் போதாது. நம்ம ஊரின் குரலும் தேவை. எல்லாம் எழுத்தில் இருக்கணும்.”

அந்த வாரம், ராஜீவ் ‘பனியன் நினைவு மேடை பாதுகாப்பு இயக்கம்’ எனும் குழுவை ஆரம்பித்தான். கள்ளக்காதலில்லாத பெயர். ஆனால் உண்மையான காதல் கொண்ட மக்கள்.

ஊராட்சி அதிகாரிகளுக்கு கடிதம்

குழுவினர் சேர்ந்து ஒரு அரசியல் சார்ந்த முறையீட்டு கடிதத்தை உருவாக்கினார்கள். ராஜீவ் அதை நகராட்சி அலுவலகத்துக்கு அனுப்பினான்.

கடிதத்தில்:

“புதுக்கொடி கிராமத்தின் பனியன் மரம் மற்றும் அதன் சார்ந்த நினைவகம், உள்ளூர் பாரம்பரிய தளமாக கருதப்பட வேண்டும். இது நமது சமூக அடையாளத்தின் அங்கமாகும். இதை இடிக்க அரசு அனுமதி கோரப்படுவதைக் கண்டிக்கிறோம். மீளாய்வு செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.”

அந்த கடிதத்துக்கு பதிலாக, அதிகாரிகள் ஒரு முறை ‘தள ஆய்வு’ செய்ய வருவதாக கூறினர்.

மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள் எழும் குரல்

பள்ளியின் ஆசிரியர் சுகந்தி அம்மாள் தன் மாணவர்களுடன் ஒரு சிறிய கவிதை நூலை வெளியிட்டார் — “வேர்களும் வார்த்தைகளும்” என்ற பெயரில்.

அதில் மாணவர்கள் எழுதியிருந்தது:

“மரம் பேசுமா? பேசும்! நாம மறந்த உண்மைய சொல்லும்!”

இது ஊரில் பரவியது.

ஊராட்சி கூட்டம் – திருப்புமுனை

ஊராட்சி தலைவர் துரைச் செட்டியாரின் நேரடி அமர்வில், கிராம மக்கள் கூடி, நினைவகத்தைச் சட்டபூர்வமாக ஊராட்சி கட்டுமானமாக அறிவிக்க கோரிக்கை வைத்தனர்.

“நம்ம சட்டத் தொகுதி உறுப்பினர் பேசுறாங்கன்னா நம்ம மேல எந்த திட்டமும் வர முடியாது. ஆனா அதுக்காக, நாம ஒத்துழைக்கணும்,” என்று சொல்லியபடி, ராஜீவ் பக்கத்தில் நின்றார்.

“நம்ம ஊருக்கான நினைவகம் தான் இது. நம்ம ஊர்ல முடிவு எடுக்கணும்,” என்றார் நாகராஜ்.

அதிகக் கருத்துக்கள் தோன்றி, கடைசியில் தீர்மானம் ஒன்று நிறைவேற்றப்பட்டது:

“பனியன் நினைவகம், ஊராட்சி பராமரிப்பு தளமாக மாற்றப்படும். எந்தவொரு அரசு திட்டமும் இதனை இடிக்க முடியாது.”

அந்த தீர்மானம் அத்தனை பேருக்கும் கைதட்டலை ஏற்படுத்தியது.

பனியன் மரத்தில் விளக்கு

தீர்மானத்துக்குப் பிறகு, நினைவக மேடையின் மீது ராஜீவ் ஒன்று நிறுவினார் – ஒரு சிறிய, சூரிய ஒளியில் இயங்கும் விளக்கு.

“இது உன்னோட கிராமம் சுடுகாடா?” என்று கேட்டான் அரவிந்த்.

“இல்ல பையா… இது நம்ம நினைவுகளுக்கு ஒளிக்கதிர். நிழலை வெல்லக்கூடிய ஒரு மின்மினி விளக்கு,” என்றான் ராஜீவ்.

அந்த இரவு, முழு ஊரும் அந்த விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒன்றாய் நின்றது. மரம் சாய்ந்திருந்தாலும், அதன் வேர்கள் ஒலிக்கத் தொடங்கின.

ஒரு பாட்டி சொன்னாள்,
“நமக்கு அரசியல் வேணாம்பா… இந்த ஒளி நம்ம குடும்பம்.”

கிளை முளைக்கும் காலம்

பனியன் நினைவக மேடையின் சுவரில் வெள்ளை அடித்துரைத்த இடங்கள் காலியாகக் காத்திருந்தன. ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையிலும், ராஜீவ் மற்றும் குழுவினர் ஒரு புதிய நபரின் கதையை அந்தச் சுவரில் எழுதி வந்தனர்.

முதல் வாரம், நாகராஜின் தந்தை, பழைய நெசவாளர் கோபாலபிள்ளையின் கதை.

“இவர் ஒரு நூலிழையில் வாழ்ந்தவர். பஞ்சுக் கணையுடன் கோபியின் கைகளே நம் ஊருக்குப் பல வருடங்கள் வாழ்க்கை கொடுத்தது.”

இரண்டாம் வாரம், ரமணி அத்தை:

“அவள் குரல் ஒரு மணி. வீட்டில் அடி வாங்கிய பெண்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லியவள். அவள் வீடு தான் ஊரின் முதல் இரவு பள்ளி.”

இந்தக் கதைகள் சுவரில் மட்டும் இல்லாமல் மக்களின் மனத்திலும் முளைத்தன.

ஒரு பழைய நிழல்

மரத்தின் இடது பக்கம், கொஞ்ச காலமாக மரச்சாமி பெயர் கொண்ட பழைய கருப்பு கலையன் கச்சிதமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பகுதியில் ஒரு நாள், ராஜீவ் மண்ணுக்குள் ஒரு துண்டு பேப்பர் கிடைத்ததைக் கண்டான். அதில் எழுதி இருந்தது:

“இந்த நிலம் பழமையான குடியிருப்புக் கலாசாரமுடையது. மேடைகள் இருந்த இடங்களில் புதையல் இல்லை என உறுதி செய்யப்பட்டது. — 1994, தரிசனம் ஆய்வாளர்: P.S. பாலராஜ்”

அந்த பெயரைப் பார்த்ததும், அவன் நினைத்தான் — இது ஏற்கனவே ஊருடன் தொடர்புள்ளவன். அந்த பாலராஜ், அதே நபராக இருக்க முடியுமா?

அடுத்த வாரம், அவன் மாவட்ட பதிவகத்தில் பதிவு செய்த ஆவணங்களில் பழைய கால நில ஆய்வுப் பதிவுகளைத் தேடினான். கண்டுபிடித்தான்:

P.S. பாலராஜ் என்பவர் ஒருகாலத்தில் இந்த மாவட்டத்தில் நில சார் வரலாற்றுப் பதிவாளராக இருந்தவர்.
அதே நபர் இப்போது நகர அபிவிருத்தி வாரிய அதிகாரியாக மாறியிருந்தார்.

“இவங்க நம்ம நிலத்துல ஏற்கனவே ஒரு ஆய்வு பணியில் இருந்தவங்க. ஏன் இப்போ இதை மாற்ற முயற்சி பண்றாங்க?” என்றான் ராஜீவ், நிமித்தமாய்.

ஊரின் எழுத்து புனிதமாக மாறும்

அந்த வாரம், பள்ளி மாணவிகள் சுவரில் ஒரு புதிய கேள்வியை எழுதியிருந்தார்கள்:

“நம்ம பாட்டிகளின் காதல் கதைகள் எங்கே போச்சு?”

அதை வாசித்த பிறகு, பாட்டிகள் சிரித்தார்கள், ஆனால் பின் மெளனமாக நின்றார்கள். மறைக்கப்பட்டிருந்த காலங்கள் திரும்பத் தொடங்கின.

ரமணி அத்தை ஒரு நாள் மெல்ல சொல்லத் தொடங்கினாள்:

“நா பதினைந்து வயசுல, பாட்டி ஆனேன். ஆனா அந்த வயசுல நான் என்ன விரும்பினேன்னு யாரும் கேட்கல.”

அந்த கதைகள் சுவரில் எழுந்தன. ஒவ்வொன்றும்:

“பாட்டி ஒரு முறை பள்ளிக்கூடத்துக்கு ஓடி போனதை யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன்.”

“என் கணவரை நா முதல்லப் பார்த்தப்ப, அவன் சிரிப்புக்கு நா வீழ்ந்தேன். ஆனா நா சொல்லவே இல்ல.”

“அந்த பனியன் மரத்தடியில் நாங்க முதல் முறை கைப்பிடிச்சோம்.”

பனியன் நினைவகம் சாதாரண இடமல்ல, அது கதைகள் பிறக்கும் நிலம் ஆக மாறியது.

எதிர்பாராத சந்திப்பு

மரத்தின் பக்கமாக செல்வோன் யாரோ வந்தார். சிவப்புக் கோட்டுத் தோடிப் புடவை அணிந்திருந்த பசுமை பார்வையுடைய ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்.

“நீங்க ராஜீவா?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமாம். நீங்க?”

“நான்… நளினி. P.S. பாலராஜ் அவர்களின் மகள். நானும் இந்த ஊரில்தான் பிறந்தவன். ஆனால் எனக்கு இங்க வாழ்ந்தது நினைவில்லை. எப்போதுமே அப்பா நகரத்துக்கே எடுத்துப் போயிட்டார்.”

அவளது கண்களில் ஒரு வியப்பும், ஏமாற்றமும் தெரிந்தது.

“நான் இந்த மேடையைப் பற்றி நேரில் வந்து பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. பாப்பா அதை இடிக்க சொல்லுறது எனக்கே அருவருப்பா இருக்கு.”

அவள் மேடையை சுற்றிப் பார்த்தாள். சுவரில் எழுதியிருந்த ஒரு வரி அவளை மெளனமாக்கியது:

“நம்மது மரங்கள் மட்டும் பேசும் போது, மானுடம் கேட்கிறது.”

“நீங்க இதைப் பாதுகாக்க போராடுறீங்க. நா உதவுறேன்,” என்றாள் நளினி.

ராஜீவ் முதலில் தயங்கினான். ஆனால் பின், அவளது பார்வையில் உண்மையான நொறுக்கப்பட்ட வேர்கள் இருந்ததை உணர்ந்தான்.

“நீங்க இங்க இருந்தா, அது இந்த மரத்துக்கு ஒரு புதிய கிளை மாதிரியா இருக்கும்.”

அந்த இரவு, பனியன் மரத்தில் முதன்முறையாக ஒரு கலந்துரையாடல் அரங்கேறியது — மூத்தவர்கள், குழந்தைகள், பழைய காதலர்கள், அரசியல் உணர்வாளர்கள் மற்றும் ஒரு அதிகாரியின் மகள்.

அதன் முடிவில் எழுதியனர்:

“இது ஒரு நினைவகம் அல்ல — இது ஒரு மரம். கிளைகள் நீளும் வரை, கதைகள் தொடரும்.”

தொட்டு விடாத கனிகள்

மழை விழுந்த மண் வாசம் ஊரையே வேறு ஒரு உலகமாய் மாற்றியது. பனியன் மரத்தின் மேடையில் குழந்தைகள் கிறுக்கி வைத்திருந்த வார்த்தைகள் கனத்த வண்ணங்களில் தெறித்தன:
“நம்ம ஊர் பேசுது!”

ஆனால் அந்த எழுத்துகளுக்கு மேல் ஒட்டப்பட்ட ஓர் பழைய நோட்டீசும் இருந்தது:
“இந்த நினைவகம் சட்டப்படி நகர அபிவிருத்தி வாரியத்தின் முழு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. மறுபரிசீலனை நடைபெறும் வரை செயல்பாடுகள் தடைசெய்யப்படும்.”
— P.S. பாலராஜ்

மக்கள் அதைக் காணும் போது ஒரு அதிர்ச்சி. ராஜீவ் வாடினான்.

நளினியின் மறைந்த ஆதாரம்

நளினி, அதே இரவு ராஜீவிடம் ஒரு பழைய கோப்பை差்ந்தாள்.
“பாப்பாவின் பழைய அலமாரியில் இது கிடைத்தது. நீங்க இதைப் பார்த்து ஏதாவது செய்ய முடியும்.”

கோப்பில் உள்ள ஆவணங்கள்:

1994 ஆம் ஆண்டு தரிசனம் ஆய்வின் முழு நகல்

ஒரு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு சிட்டா வரைபடம்

ஒரு தனியார் நிறுவனத்துடன் பாலராஜ் கையெழுத்திட்ட MOU

அதில் ஒன்றில், உரிய அளவீட்டுகள் தவறாக குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன.
நிலம் என்பது பொதுநல பூங்காவாக பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது — ஆனால் அதை தற்போது “உயர்தர அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பு வளர்ச்சிக்கான நிர்வாக நிலம்” என்று மாற்றியமைக்கப்பட்டிருந்தது.

“இது மோசடி. திட்டமிட்ட கள்ள ஆவணம்,” என்றான் ராஜீவ்.

நகர ஊழலின் வேர்கள்

அடுத்து நளினி ஒரு உண்மையை வெளியிட்டாள்:

“நான் சின்னவயசுல, பாப்பா ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பழைய பயனில்லாத மரத்தை காட்டி, அதைக் கடைப்பிடிக்கணும் என்று சொல்றாரு. ஆனா அது போலி ஆய்வு.”

“ஏன் நீ இதுவரை இந்த விஷயங்களை சொல்லல?” என்றான் ராஜீவ்.

“பயம். ஆனா இப்போ இந்த மரத்துக்குள் இருக்கும் கதைகள் எனக்கே பயத்தை மீற வைக்கின்றது.”

நளினி செய்தி ஊடகங்களை அணுகவும் முடிவு செய்தாள். மூன்று உள்ளூர் செய்தி நிறுவங்களுக்கு ஆவணங்களை அனுப்பினார். ஒரு வாரத்துக்குள், ஓர் செய்தி தலைப்பாக வெளிவந்தது:

“நிலமோசடி திருவிழா — பனியன் நினைவகம் இடிக்கப்படுமா?”

மரத்தின் கீழ் புதையுண்ட தரிசனம்

முக்கிய கட்டமாக, ஊரிலுள்ள மூத்தவர் ஒருவர் — இராசமணி தாத்தா — ஒரு புதிய தகவலை கூறினார்:

“அந்த மரத்தடியில் ஒரு சிறிய கல்வெட்டு இருந்துச்சு. நா பசிக்குலயே பார்த்திருக்கேன். அதுல எழுதியிருக்கும் — ‘இங்கு எங்கள் மூதாதையர் நிழலில் வாழ்ந்தனர்’.”

அந்த இடம் தற்போது பீடமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அந்த பீட்டின் கீழ் அந்த கல்வெட்டு இருக்கலாம் என்பதால், ஊரின் சிலர் அதைத் திறக்க முனைந்தனர்.

தனிமனித முயற்சியில், மழைநாளில் பீடத்தின் ஒரு மூலை மெல்ல அகழப்பட்டது. அங்கே ஒரு கறுப்பு கறையில் எழுதி இருந்தது:

“இங்கு நாங்கள் நிழலாகக் காத்திருந்தோம். எங்களை நிலமாக மாற்றாதீர்கள்.”

இந்த வாசகம் பல பத்திரிகைகளில் வெளியாகி, ஊருக்கு வெளியில் பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

தடை மீறிய கலை

பதிலளிக்க நகர அபிவிருத்தி வாரியம் திட்டத்தின் இடைநிலை நிறைவேற்றத்தை தற்காலிகமாக கைவிட்டது. ஆனால் அதற்கிடையில், மீண்டும் ஒரு பதாகை அடித்தது:

“வாரிய அதிகாரி P.S. பாலராஜ் ஓய்வு பெறுகிறார். புதிய அதிகாரி நியமனம் நடைபெறுகிறது.”

அந்த தகவலுடன், நளினி மெதுவாக ஒரு தாளை ராஜீவிடம் கொடுத்தாள்:

“இது என் பசிக்கே எழுதிய கடிதம். அவன் வேறொரு ஊரில் இருக்கான். ஆனா இங்க வாழ்ந்த என் நினைவுகள் இப்போ அர்த்தமா இருக்கு.”

“நீங்க இங்கயே இருக்க முடியுமா?” கேட்டான் ராஜீவ்.

“இங்கதான் நான் இருக்கணும். இந்த மரம் என்னை இழுத்துருச்சு.”

ஒரு புதிய கிளை

கடைசியில், பனியன் நினைவக சுவரில், சின்ன பசிகளால் புதிய வரிகள் எழுமாறு தொடங்கியது:

“நாங்கள் எல்லோரும் மரத்தின் கனிகள். ஆனால் எல்லா கனிகளையும் தின்றுவிடக் கூடாது. சில கனிகள் மெதுவாக முளைக்கும்… கதை சொல்லும்.”

நிழலில் பிறக்கும் நிலா

மாலை நேர பனிக்காற்று ஊரையே மெதுவாக அணைத்தது. பனியன் மரத்தின் கீழ் பெரிய கூட்டம் இருந்தது. மேடையின் ஒவ்வொரு கல்லும் கலைப்படைப்பாக வளைந்தது. சுவரில் வண்ண வண்ண வார்த்தைகள், கதைகள், கவிதைகள், சிரிப்புகள், வலி, காதல், எதிர்ப்பு – எல்லாமாகத் திரண்டிருந்தன.

அந்த நாள் – ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் நாள்.
அந்த நாள் – அரசாங்கம் “பனியன் நினைவகம்” என்பதை மாவட்ட வரலாற்று பாரம்பரிய பார்வையிடத்திற்காக பாதுகாக்கப்படும் பொதுச்சொத்தாக அங்கீகரிக்கின்ற நாளாக அறிவித்தது.

அரசியல் சாயல் இல்லாத ஒளி

புதிய மாவட்ட அதிகாரி — சாயிலஜா குமார் — தன் உரையை ஆரம்பித்தாள்:

“நாம் வளர்ச்சி சொல்லி மரங்களை வெட்ட முடியாது. கதை சொல்லும் இடங்களை நாம மறக்கக் கூடாது. பனியன் நினைவகம் வளர்ச்சியையும், பாரம்பரியத்தையும் இணைக்கும் நிழல் இடம்.”

மக்கள் மழலைச் சிரிப்புடன் கைகளைத் தட்டினர். ராஜீவ் அந்த காட்சியை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்களில் சற்று நனைவு.

நளினியின் கடைசி உரை

நளினி அந்த மேடையில் எழுந்தார். ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார்.

“நான் பாலராஜின் மகள். அவர் செய்த தவறுகளுக்குப் பொறுப்பு நான் அல்ல. ஆனாலும் இந்த மரம் என்னை மாற்றியிருக்கிறது.”

“இது ஒரு மரமல்ல. இது ஒரு வேர்கள் கொண்ட வரலாறு. இது என் ஊர், என் குடும்பம், என் பிழை, என் விடுதலை.”

அவள் அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய காகிதம் வைத்தாள்.

அதில் எழுதியிருந்தது:

“மனிதனின் உண்மை மரம் – அவன் நினைவுகள்.”

அவளது குரல் குறைந்தபோதும், அந்த வார்த்தைகள் பெருமையாக எழுந்தன.

ராஜீவின் எதிர்கால ஒளி

அந்த வாரத்தில், ஒரு மாநில பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டது:

“பனியன் நினைவகத்தின் ‘கதை சுவர்’ – தமிழ்நாட்டின் முதல் மக்கள் ஆதார அடையாள கலைநிலையம்”

ராஜீவிற்கு சென்னை கவிதை மையத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது —

“இந்த நினைவக அமைப்பை மற்ற ஊர்களிலும் செய்ய முடியுமா?”

அவனது பதில்:

“ஒரு மரத்தை நமக்காக வளர்க்க முடியாது. அது நம்மால் வளர்வது இல்ல. நம்மால் வாழவிடப்படுவது.”

அவன் இதைச் சொல்லும்போது, அவன் அருகில் பள்ளி மாணவி சித்ரா ஓர் புதிய கவிதையை எழுதி வைத்தாள்:

“பனையில்தான் பனி விழுந்தது
நிழலில் தான் நிலா பிறந்தது
கைகள் கூடி கதைகள் பேச
மனங்கள் பூத்த சுவர்கள் வாழ்ந்தன.”

கதையின் இறுதி – அல்லது தொடக்கம்?

ஒரு மாதத்திற்கு பின், ஒரு மழைநாளில், ஒரு புதிய மரக்கன்றை நளினி மற்றும் ராஜீவ் சேர்ந்து நடுகிறார்கள். அது பனியன் மரத்தின் பக்கமாகவே.

அந்த மரத்துக்கு ஒரு பெயர் — “நிலா”.

மரங்கள் பேசும் போது மனிதர்கள் கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள்.
நிழல் இருளாக மாறாது — அது ஓர் உணர்வாக வாழும்.
கதை என்னவென்றால் — அது உண்மை, வலி, நினைவு, நம்பிக்கை, மற்றும் நிழலில் பிறக்கும் நிலா.

முடிவு