“மண்ணின் வாசல்

அருபி

சிறு கதவுகள், பெரிய சுவர்

விழுந்திருந்த மழை இன்னும் நெளியவேயிருந்தது. நெளி கொண்ட வழியிலேயே இரங்கா கால்களை மெதுவாக எடுத்து வைத்துக் கொண்டு நடந்தாள். கால்களில் பட்ட நெளி மட்டும் இல்லாமல், சிந்தைகளிலும் ஒரு பசிச் சுமை. வானத்துக்குமேல் பாரம் சுமக்கிற மாதிரி இருந்தது அவளுக்கு.

அவளது வீடு—தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தின் எல்லையில், ஒரு ஓரத்தில் சாய்ந்துகிடந்த ஒரு குடிசை. வீட்டுக்கு ஒரு கதவுதான், அது கூட முழுக்க மூடாது. பக்கத்தில் கட்டப்பட்ட ஓர் இளம் நெருப்புக்கல்லில் அமர்ந்திருந்தாள் அவள் தாய், சரசம்மா. முகத்தில் கிழிந்த குறைவு போலவே, வாழ்க்கையின் மீது ஏற்கனவே சலிப்பு வந்திருந்தது.

“இன்னைக்கு நம்மள பாத்துப் பள்ளிக்கூடத்துல யாரும் ஏன் பேசல?” இரங்கா கேட்டாள். பதிலாக ஒரு மருந்துக் குழம்பு போல அமைதி. பிறகு சரசம்மா மெதுவாக சொன்னாள், “நீ என்னதான் கெட்டிக்காரியா இருந்தாலும், நம்ம ரத்தத்தே ஒழிக்க முடியாது கண்ணே.”

அந்த வார்த்தைகள் இரங்காவின் இரத்தத்தையே கொதிக்க வைத்தது. அவளுக்கு மனதில் மட்டும் தெரியாமல், உடம்பு முழுக்க ஒரு விரோதத்தின் வெப்பம் பரவியது.

இரங்கா பத்து வயதிலேயே எழுதத் தெரிந்தவள். அவள் கிராமத்தில் அது பெரிய விஷயம்தான். ஆனால் அதே கிராமமே, அவளிடம் என்ன சொன்னது தெரியுமா?

“எழுத்து உனக்கு பத்தாது. உன் ஜாதியாதான் முதல்ல எழுது.”

அந்த வார்த்தைகளும் அவளுக்குள் தீவைக்குத் தூண்டிவிட்டது.

அவளது பள்ளிக்கூட அனுபவங்கள் எளிதானவை இல்லை. மாஸ்டர் வரும்போது தனியாக பக்கத் தரையில் அமரச் சொல்வார்கள். தண்ணீர் குடிக்க போனால், “அது நம்ம குடிநீர் டப்பா, நீ நீங்கிறியா?” என்று கூச்சம் வைக்குமார்கள். ஒரு நாள் பள்ளிக்கூட வாசலில் ஒரு மாணவனிடம் மாச்டர் சொன்னார்:

“இந்த பசங்க கூட சேர்ந்து விளையாடாதே. வாய்விட்டு சிணுங்கி விடுவாங்க.”

அந்த நாளே இரங்கா பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்தாள். ஆனால் அவள் வாழ்வின் படிப்பு அங்கே நிறைவடையவில்லை. வீட்டு ஓரமாக இருந்த பழைய பத்திரிகைகள், தேய்ந்து போன புத்தகங்கள்—அவள் அவற்றை படித்து, அதிலிருந்து உலகத்தைக் கட்டினாள்.

மாலை நேரத்தில், மற்ற பிள்ளைகள் வாடையில் விளையாடும்போது, இரங்கா வீட்டின் பக்கத்தில் இருந்த மண் மேடையில் அமர்ந்து எழுதுவாள். சின்னச் சின்னக் கவிதைகள். சத்தமில்லாத எழுச்சிகளால் நிரம்பிய வரிகள்.

அவள் எழுதிய ஒரு வரி:

“என்னைப் பற்றிக் கேட்பவர்களுக்கு, நான் மண்ணில் வளர்ந்த பூவென சொல்வேன்; அழகு இல்லை என்றாலும் வாசனை இருக்கிறது.”

சமூகமே அவளுக்கு வாசல் திறக்க மறுத்தது. பூஜையில் பெண்கள் வருகையிலே இல்ல. கோயில் வாசலில் நின்றால் கூட, சிலர் அவளைப் பார்த்து கடந்து செல்வார்கள். ஒரு முறையும், ஒரு திருவிழாவில் தண்ணீர் ஊட்ட வேலைக்காக கூட அவளை அனுமதிக்கவில்லை.

அப்போது அவள் தாயின் கண்ணீரைக் கண்டாள். “நீங்க நல்ல வேளை குடிநீர் எடுத்தீங்கன்னா, என்னை கல்லெறிச்சிருப்பாங்க!” —அந்த சொற்கள் இரங்காவின் உள்ளத்தையே கிழித்துவிட்டது.

அதற்குப் பிறகு, அவளது வாழ்க்கையில் ஒரு தீர்மானம் எழுந்தது. “நான் வாசல்களை உருவாக்கப்போறேன். திறக்க மறுக்கும் கதவுகளுக்கு எதிராக எழுதப்போறேன்.”

அவள் தெரிந்த முதற்கதவை திறக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள். அது வாசல் இல்லை—அது ஒரு நூலகம். ஆனால் அது வரை செல்ல வேறு ஒரு பயணம்.

அவளது கிராமத்திலிருந்த பழைய ஆசிரியர் ஒருவர், ஐயா சண்முகம், அவரிடம் சொன்னார், “ரங்கா, உனக்குள்ள சுடருக்கு ஒரு கண்ணாடி வேணும். நகரத்துக்குப் போயா, அதை நீ தேடிக்கிட்டு வரலாம்.”

இந்த வார்த்தைகளால், அவளது இருதயத்தில் புதிதாக ஏதோ கிளம்பியது. சென்னை—ஒரு நகரம், புதிதாக வாழ்வது, எழுதுவது, வாசல்கள் தேடுவது.

அவள் போனதும் பத்து ரூபாயுடன், ஒரு சின்ன பையில் இரண்டு சாம்பல் துணிகளுடன். ரயிலில் அவளை யாரும் கவனிக்கவில்லை. அதுவே அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தது.

சென்னையில் அவள் முதலாவது வேலை—ஒரு பேக்கரி கடையில் பாத்திரம் சுத்தம் செய்யும் வேலை. வேலைக்கு பிறகு அவள் நேரம் வீணாக்கவில்லை. பூட்டிய அறையில் அமர்ந்து, அவள் தினமும் எழுதினாள். இரவின் அமைதியில், அவளது உள்ளத்தின் சத்தம் எழுத்தாகி வெளிவந்தது.

அவளது முதல் பதிவு: “ஒரு ஜாதிக்காக மூடிய கதவுகள், என் எழுத்தால் திறக்கும் வரை நான் காத்திருக்க மாட்டேன். நான் கதவாய் ஆகப்போகிறேன்.”

அவளது எழுத்து உணர்வு கொண்ட பத்திரிகை ஆசிரியரின் கண்ணில் பட்டது. “மண் பெண்களின் குரல்” என்ற பகுதியில் அந்தக் கட்டுரை பிரசுரம் ஆனது.

கிராமத்தில் இருக்கும் இரங்காவின் தாயும் அதை வாசித்தார். அழுதுவிட்டார். “நீ என் மண்ணைப் போலவே இருக்கே.”

அந்த வார்த்தை, அவளுக்கு இன்னொரு வாசலை திறந்தது.

தூற்றும் கண்கள், எழும் மொழி

சென்னையின் தூசியான பஸ்ஸ்டாப் ஒன்றில் நின்றபோது, இரங்கா அறிந்தது – இங்கேயும் பார்வைகள் கடந்து செல்லும், ஆனால் கேள்விகள் துரத்தாது. ஆனால் ஒரு புதிய துரத்தல் இருந்தது – தனிமை.

பேக்கரி கடையின் வேலை நேரம் அதிகம், ஆனால் அவள் உள்ளத்துக்குள் எழுந்த வாசகங்கள் அந்த சுழற்சிக்கு அடிமையில்லை. இரவு பதினொன்றருக்கு பின், அறையின் அமைதியில் அவள் எழுதுவாள்:

“என் மொழி நானாகவே உருவாகும். ஒரு எச்சரிக்கை அல்ல, ஒரு வெளிச்சம்.”

ஒருநாள் அவளது கட்டுரை “மண் பெண்களின் குரல்” பகுதியில் பிரசுரமாகி, எதிர்வினை காற்றாக பரவியது. “தாழ்த்தப்பட்ட பெண்ணின் விழிகள் எவ்வளவு கூர்மையானவை!” – என்று ஒரு வாசகர் எழுதியிருந்தார்.

அவளுக்கு அவதானிக்க முடியாத சின்ன அனுபவங்களும் போராட்டங்களாகவே இருந்து வந்தன.

ஒரு முறை, ஒரு அறக்கட்டளையின் வாசகன் அவளிடம் கேட்டார்:
“நீங்க வேற ஏதாவது வேலை தேடலாமே. ஏன் எழுதறீங்க?”
அவள் பதிலளித்தாள்:
“நான் எழுத்துல துன்பம் இருக்குனு இல்லை. என் வாழ்வில இருக்கிற துன்பத்தை எழுதுறதிலதான் ஒரு சாந்தி இருக்குது.”

இந்த வார்த்தைகள் சிலருக்குச் சலிப்பாக இருந்தாலும், பலருக்கு வேரூன்றும் உணர்ச்சியாக இருந்தது. அதற்கப்புறம் அவளுக்கு முதலாவது உரையாற்றும் வாய்ப்பு வந்தது – ஒரு மகளிர் கல்லூரியில்.

முதல் முறையாக, மேடை. அவளது கால்கள் தழுதழுக்க, கைகளை நெகிழ்ந்து பேசினாள்:

“என் சருமம் நிழலாக இருக்கலாம். ஆனால் என் குரல் – அது ஒரு ஒளிக்கதிர்.”

பின்வரும் வாரங்களில், அவளது எழுத்துகள் ஒரு பத்திரிகைத் தொகுப்பில் வெளியிடப்பட்டது:

“நிழல் பேசும் மொழி” – இது ஒரு தொகுப்பே ஆகிவிட்டது தாழ்த்தப்பட்ட மகளிரின் அனுபவங்களைப் பிரதிபலிக்கும்.

அந்த புத்தக வெளியீட்டிலேயே இரங்கா சந்தித்தாள் சுமதி ராவை – ஒரு மூத்த எழுத்தாளர். அவர் சொன்னார்:

“ரங்கா, நீ சொல்லறதுல வலி இருக்குது. ஆனா அதுல வெறும் கதறல் இல்ல. அது எதிர்ப்பு, அந்த எதிர்ப்புல எழுச்சி.”

இரங்கா முதன்முறையாக உணர்ந்தாள் – தன் வாழ்வின் கதைகள் தனிப்பட்டவை மட்டுமல்ல; அவை பொதுவாகவும் பலருக்குமான குரல்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு தொலைக்காட்சி சேனல் அவளிடம் நேர்காணல் கேட்டது. அது சிறிய நிகழ்ச்சி இருந்தாலும், அவளுக்கு அது மிகப் பெரிய உலகம்.

கேள்வி:
“நீங்கள் ஏன் உங்களது ஜாதியையும், பெண் அடக்குமுறையையும் எழுதுகிறீர்கள்? ஏன் அங்கிருந்து தப்ப முடியாது?”

இரங்கா சிரித்தாள்:
“தப்ப முடியாததால்தான் எழுதுறேன். என் வாழ்க்கை ஒரு கூண்டில் இருந்தாலும், என் மொழி பறவையா இருக்கணும்.”

இரங்காவின் பெயர் வலைத்தளங்களில், மாத இதழ்களில், கல்லூரி சுவரொட்டிகளில் தோன்ற ஆரம்பித்தது. ஆனால் அதே நேரத்தில், எதிர்ப்பும் அதிகரித்தது.

ஒரு நாள், அவளது கிராமத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. அவளது தாயின் குரல் குறைந்துவிட்டது:
“அவங்க சொல்றாங்க, நீ நம்ம கிராமத்த விலக்கிப் பேசறேன்னு.”
இரங்கா அமைதியாயிருந்தாள். பிறகு மெதுவாக:
“நான் ஒன்னும் விலக்கலம்மா. நம்ம வாழ்க்கையைப் பிரகாசமா சொல்லறேன்.”

அந்த இரவு அவளுக்கு எளிதானது இல்லை. ஆனால் இதுதான் – உண்மையை சொல்லும் பயணம் எப்போதும் சீரானதல்ல.

அடுத்த வாரம், சென்னை பெண் எழுத்தாளர் மாநாடு ஒன்று நடந்தது. இரங்கா பங்கேற்றாள். மேடையில், அவளது பேச்சு அமைதியுடன் இருந்தது, ஆனால் அதில் தீவிரம் இருந்தது.

“நம்மல பாத்து தூற்றும் கண்கள், நம்ம வாயை மூடச் சொல்றதுக்காக அல்ல. நம்ம கண்களாலே மொழி உருவாக்கனும். யாரும் நம்ம வாழ்க்கையை அழிக்க முடியாது, நம்ம வரிகளை அழிக்க முடியாது.”

அந்த நாட்களில் அவளது எழுத்துக்கள் தனிமையில் இருந்து சமூக உளவியல் நோக்குடன் மாறின. அவளது புதிய கட்டுரை:

“ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட பெண்ணின் சிரிப்பும் ஒரு எழுத்து தான். அவளது மெளனமும் ஒரு அரசியல்.”

அந்த வார்த்தைகள் நாடும் கடந்து சென்றன.

ஒரு மலையாள மொழிபெயர்ப்பு வெளியானது. பின்னர் ஹிந்தியிலும். ஆனால் ஏன் எல்லாம் வெளியே போனபோது, அவள் உள்ளத்தில் இன்னும் ஒரு வெறுமை?

ஏனெனில், அவளது தாயாரிடம் இன்னும் அவளது புத்தகம் எட்டிக்கொள்ளவில்லை.

ஒருநாள் இரங்கா, விரைவாக அவளது கிராமத்துக்கு திரும்பினாள்.
வீட்டு வாசலில் சாய்ந்திருந்த சரசம்மா, முதன்முறையாக,
“பத்திரிகையில உன்னைப் பாத்தேன். என் பொண்ணு மாதிரியா தெரியல.”

இரங்கா அதைக் கேட்டதும், உள்ளத்தில் ஏதோ உருகியது.

“நீ சொல்லறதுல நான் புரிந்துக்க முடியலை, ஆனா உன் கண்ணுல ஏதோ தேடுறதுல ஒரு உண்மை இருக்குது.”

அந்த நொடியில், இரங்காவுக்கு அது உலகத்தின் பெரிய பரிசு போல இருந்தது.

மண் உச்சியின் வானம்

இரங்காவின் வாழ்க்கை – ஒரு முற்றிய பயணம் இல்லை. அது ஒரு சுற்றுவட்டம் போலத் தோன்றியது. ஒரு நிலப்பரப்பில் இருந்து எழுந்த குரல், மீண்டும் அந்தzelfde மண்ணை அடைந்தது, ஆனால் ஒரு புதிய உருமாக.

அவளது கட்டுரைகள், உரைகள், புத்தகங்கள் இந்தியா முழுக்க பல மொழிகளில் படிக்கபட்டன. ஆனால் இப்போது, அவளது கனவு ஒரு புத்தகமல்ல. அது ஒரு மையம் – கல்விக்கான, எழுத்துக்கான, உரிமைக்கான மையம்.

சென்னையின் புறநகரில் ஒரு பழைய பங்காளி வீடில், அவள் ஆரம்பித்தாள்:
“மண்ணின் மொழி” – தாழ்த்தப்பட்ட மகளிருக்கான எழுத்து பயிற்சி மையம்.

முதல் நாள் வந்தவர்கள் எண்ணிக்கை ஐந்து. அவர்களில் மூன்று படிக்கத் தெரியவில்லை. இரங்கா சிரித்தாள்:
“அது தான் நம்ம சொந்த மொழி. எழுதாமலேயே நம்ம வாழ்ந்து வர்றோம். இனிமேல், எழுத ஆரம்பிக்கலாம்.”

தூக்கிய நெஞ்சங்களுடன், அந்த பெண்கள் எழுத கற்றுக்கொண்டனர் – தங்கள் பெயர் முதல் தங்கள் பாதிப்பு வரை. சில வாரங்களில், அவர்கள் எழுத்துகள் சுவரில் ஒட்டப்பட்டன, பிறரால் வாசிக்கப்பட்டன.

“என் வாழ்க்கை ஒரு கிணற்றுப் போல இருந்தது. இப்போது அது ஓர் ஓடை.”

அந்த வாசகம் எழுதியது – மாலதி, ஒரு தூய்மை பணிப்பெண். அவளது குரல், இடைஞ்சலின்றி வந்தது. இரங்கா முதன்முறையாக உணர்ந்தாள் – அவள் மையம் ஒரு எழுத்துப் பயிற்சி நிலையம் அல்ல; அது ஒரு சுதந்திரப் பயணம்.

அவளது இயக்கம் ஓர் NGO-வாக மாறியது. அனேக பெண்கள், குறிப்பாக சிறுமிகள், இங்கே வார இறுதியில் வர ஆரம்பித்தனர். பாடங்கள் இருந்தன: தமிழ் மொழி, சமூக விழிப்புணர்வு, கதாசொல்லல், பத்திரிகை எழுதும் பயிற்சி.

ஒரு நாள், இரங்காவிடம் ஒரு சிறுமி கேட்டாள்:
“அக்கா, நாம ஒழுங்கா படிச்சா நம்ம வீட்டு பேர் ஏதாவது மாத்துமா?”

இரங்கா சிரித்தாள்:
“நீ படிச்சா உன்னாலே உன் வீடு ஒளிச்சிடும். மாறணும்னா, நாம தான் மாறனும்.”

இரங்கா இப்போது மேடைகள் ஏறவில்லை. அவள் மேடையை உருவாக்கினாள் – அந்த மையம் தான். பெண்கள் பேச ஆரம்பித்தனர் – காதலின் மீது, குடும்ப அழுத்தம், வேலை இல்லாமை, பாலியல் வன்முறை, எல்லாமே கதைகளாக எழுதப்பட்டன.

ஒரு பெரிய அச்சீவ்மென்ட் – “மண்ணின் மொழி” முதல் செய்தித்தாள் வெளியீடு!
அதிலேயே, “தாயின் கண்கள்” என்ற கட்டுரை – எழுதியவர், சுசிலா, ஒரு ৬০ வயதான பெண். ஒருபோதும் பள்ளிக்கூடம் போகவில்லை. ஆனால் இப்போது, தனது மகளுக்குப் படிப்பதற்கான பக்கபலமாக எழுதியவர்.

அந்த கட்டுரை ஒரு இணைய பத்திரிகையில் இடம்பெற்றது. பின்னர் BBC தமிழ் அதை எடுத்துக்கொண்டது.
“அம்மா எழுதிய முதல் வரி – ஒரு தலைமுறையின் எழுச்சி” – தலைப்பு.

அப்போது இரங்கா வெட்கமில்லாமல் அழுதாள். அவள் நினைத்தது – சுமதி ராவின் அந்த பழைய வார்த்தைகள்:

“எதிர்ப்பு இல்லாமல் எழுச்சி வராது. ஆனால் எதிர்ப்புக்கு பின் எழுச்சி மட்டும் இருக்கணும்.”

இரங்காவின் பின் வரும் பெண்பாற்கள், இப்போது எழுத்தாளர்கள் மட்டுமல்ல; சமூக மாற்றச் செயற்பாட்டாளர்களாக மாறினர். அவர்கள் கிராமங்களுக்கு போய் பெண்களை எழுத்தில் கற்றுத்தரத் தொடங்கினர்.

ஒரு நாள், “நாட்டுக் கல்வி மாநாடு” நடைபெற்றது கோவையில். இரங்கா மற்றும் மாலதி, சுசிலா, மற்றும் மற்ற பத்துப் பெண்கள் கலந்து கொண்டனர். அவர்கள் நேரில் பேசினர் – தங்கள் பயணங்கள், எழுத்தின் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றியதைப் பற்றி.

அந்த மாநாட்டில் ஒருவரும் கேட்டார்:
“இந்த மாற்றம் எப்படி சாத்தியமானது?”
மாலதி சிரித்தாள்:
“ஒரு பெண் எழுத தொடங்கினால், அந்த எழுத்து எதையும் மாற்ற முடியும்.”

மாநாட்டின் முடிவில், இரங்காவுக்கு “புதிய தலைமுறை சமூக எழுத்தாளர் விருது” வழங்கப்பட்டது.
அவள் மேடையில் பேசும் போது கூறினாள்:

“நான் என் குரலை கண்டுபிடித்தேன். இப்போது, எனக்கு ஒரே ஆசை – இன்னும் பல பெண்கள் அவர்களது குரலை வெளிப்படுத்த வேண்டும். என் குரல் ஒரு ஒலி. நம்ம எல்லாரின் குரல் ஒரு புரட்சி.”

இறுதி வரிகள்

இரங்கா இப்போது ஒரு மையத்தின் தலைவி இல்லை. அவள் ஒரு இயக்கத்தின் விதை. அந்த விதையிலிருந்து, பெண்கள், சிறுமிகள், தாய்கள், கல்வியாளர்கள், எழுத ஆரம்பித்துள்ளனர்.

மண் உச்சியில் எப்போதும் வானம் தொட்டிருக்காது. ஆனால், எழுத்தின் மூலம், ரங்கா அந்த வானத்தை தரையிலேயே கொண்டு வந்துவிட்டார்.