লহৰী বৰঠাকুৰ
অধ্যায় ১ — অভিযানৰ সূচনা
বিকাশ, পবন আৰু দিপু—তিনিজনেই শৈশৱৰ বন্ধু, গুৱাহাটী চহৰৰ এটি খুদাকৈ অলিগলিৰ মাজেৰে সময় অতিবাহিত কৰা, স্কুলৰ বেঞ্চ ভাগ কৰি লোৱা আৰু পুস্তক-পত্ৰৰ মাজে সপোন গাঁথা জীৱনৰ সঙ্গী। কলেজৰ গ্ৰীষ্মকালীন বন্ধত তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত লয় এবাৰ নিৰ্জন ঠাইত ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যোৱাৰ; গুৱাহাটীৰ বোলচাল, হৈচৈ আৰু বেয়া বতৰৰ পৰা বহু দূৰ, ক’ত বাৰিষাৰ জলেৰে নুমাই থকা নদী, কুঁৱলীৰ আঁৰ আৰু বনজাৰুলিত ঠাই। পবনৰ কাকাই যি আগতে অসমৰ গাঁও-বন ঘূৰি ফুৰিছিল, তেওঁ এজন বৃদ্ধৰ কথা কৈছিল, যি ৰেলগাড়ীত সহযাত্ৰী হৈ মিচিং গাওঁৰ কথাৰ লগত এজন অচিন্তনীয় গুপ্তধনৰ কাহিনী জোড়িছিল। সেই দিনটো অতি বতাহীয়া আছিল, গুৱাহাটী ষ্টেচনত ৰেলগাড়ীৰ এজাক হুইসেলৰ মাজত সেই বৃদ্ধই কয়—“বাবু, মিচিং গাঁও কেতিয়াবা শুনিছা? সেই গাঁওৰ কাষৰ বনত এক গুপ্তধন লুকাই আছে, বহু শতাব্দীৰ পূৰ্বে মোগল বংশৰ সৈন্যসকলে তাত লুকুৱাই থৈ গৈছিল। কিন্তু তাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সাহসিকতা লাগে, কাৰণ সেই ধনৰ ওপৰত আছে এক অভিশাপ—যি লোভী হ’ব, সেইজনৰ মৃত্যু নিশ্চিত।” এই কথাবোৰে বিকাশৰ মাজত অদ্ভুত কৌতূহল সৃষ্টিকৰিলে। পৱনে চাহকাপৰ চুমুক দিয়া ৰখি বৃদ্ধজনৰ চকুত গভীৰ মনোযোগে চাই থাকিল আৰু দিপুৰ মনত এবাৰ ভয়, এবাৰ আশ্চৰ্য মিলে ক’তাপি বন্ধুৰ সৈতে যাত্ৰা কৰিবলৈ ইচ্ছা জন্মালে। সেই ৰাতি তেওঁলোকে নিজৰ কামোৰডৰ ওচৰত বহি মানচিত্র আঁকিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, একে লগে গুগল মেপত মিচিং গাঁও চাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে আৰু সিদ্ধান্ত ল’লে—সেই গাঁওলৈ গ’ম, যি কোনো বিপদ হ’ব, মোকাবিলা কৰিম।
পুৱাই চাৰি মানীয়া ৰাতি, গুৱাহাটীৰ বুঢ়া নদীৰ পাৰৰ পৰা তেওঁলোকে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে। ব্যাগত কেবাখনো শুকান ৰুটি, একটিভেটেড ক্ৰেচেন্ট ফ্লেচলাইট, ৰশি, মানচিত্র আৰু পুৰণি জুতা; মাত্ৰ মাত্ৰ চাব খোজা এই নতুন অভিযানত তেওঁলোকে বহি উঠিল এজন স্থানীয় ড্ৰাইভাৰৰ জিপত। শহৰৰ কংক্ৰীটৰ জঙ্গল শেষ হ’লেই পথ দেখা দিলে—মাটি আৰু পাথৰৰ মাজেৰে বাট, কেতিয়াবা ঢলনি খাল পাৰ হ’বলৈ লগা, কেতিয়াবা উজান বতাহে গাড়ীৰ কাঁচত ধূলি আনি আঘাত কৰা। জিপৰ ড্ৰাইভাৰ ক’বলৈ ধৰিলে, “সেই বনত ৰাতি কাৰো যাব নালাগে বাবু, বহুত মানুহ গ’ল আৰু উভতিলেই নহল।” পৱনে অলপ ভাও নেদেখাই চকু বন্ধ কৰি লৈ থাকিল, কিন্তু বিকাশৰ কাণত সেই শব্দবোৰ চেপা হাঁহিৰ দৰে বাজি উঠিল। যাত্ৰা চলিল, ঘন্টা দুইমানৰ পাছত বনাঞ্চলৰ আগমুৰত তেওঁলোকে গাড়ী নামিলে। এদিকত গাঁওখনৰ টিঙটিঙীয়া জোনাকিৰ কুঁৱলীৰ মাজেৰে মিকিন হৈ উঠা দৃশ্য; আনহাতে বনৰ ঘন কেশৰ দৰে অন্ধকাৰ, য’ত বনৰ পক্ষীৰ কিবা এক অচিন্তনীয় সুৰ যেন বাতাসত উৰি আহিছিল। বিকাশ, পৱন আৰু দিপু তেনে এক দৃশ্য দেখিল আৰু নিজৰ মাজত অজান আশঙ্কাৰ অনুভৱ কৰিলে, কিন্তু পিছু নোহোৱা সঙ্কল্পেৰে আগবাঢ়ি গ’ল।
তেওঁলোকে গাঁওখনত সোমাই পাহাৰীয়া পথৰ কাষেৰে এটি পুৰণি বাঁহৰ ঘৰৰ ওচৰতে থমকি ৰ’ল, য’ত বৰুৱা নামৰ এজন বৃদ্ধ বহি বহি হুঁকা টানিছিল। সেই বৃদ্ধৰ দেহৰ চামৰা যেন বনৰ পুৰণি গছৰ ছালৰ দৰে কঠিন আৰু চকুত এক অদ্ভুত জ্ঞানৰ দীপ্তি। বিকাশে নমস্কাৰ জনাই কলে—“বৰুৱা ককা, মিচিং গাঁও আৰু তলত থকা গুপ্তধনৰ বিষয়ে আপোনাৰ পৰা শুনিবলৈ ইচ্ছা।” বৰুৱাই হেঁপাহৰ হাঁহি এটি হাঁহি সৰু হুঁকাৰ ছিদ্ৰটোত আঙুলি গুঁজিলে আৰু ধুমুহাৰ দৰে এটি দীঘল নিশ্বাস উলিয়ালে। তাৰপিছত ক’ব ধৰিলে—“যি ধন বিচাৰিব, সেয়া পায়; কিন্তু লোভে পায় মৃত্যু। নগেন্দ্ৰ বন সেই ধনৰ পাহৰা কৰি আছে। বহু বৰ্গীয়া গুহাৰ মাজত লুকাই থোৱা সেই ধনক মোগল বংশৰ সৈন্যসকলে তুলি লোৱা পৰিসৰত অভিশাপ থৈ গৈছিল। বহুজন গৈছে—কেউ ঘূৰি আহে, কেউ একেবাৰে উধাও হয়। মানচিত্র আছে, সংকেত আছে, কিন্তু মন শুদ্ধ নোহ’লে, ধন হ’লে কিবা নহয়।” বৰুৱাই পুৰণি চামৰাৰ দৰে লতা-পাতাৰে মোড়া মানচিত্র এখন বিকাশক দিলে, য’ত অক্ষৰবোৰ মাজে মাজে মচি গৈছিল; কিন্তু নগেন্দ্ৰ বন, গুহাৰ মুখ আৰু এক গুপ্ত সিঁড়িৰ চিহ্ন আঁকিছিল। পৱন আৰু দিপুৰ চকুত অজান এক উন্মাদনা উথলিলে। সেই ৰাতি চন্দ্ৰালোকত গাঁওখনৰ নিস্তব্ধতা আৰু বনৰ গহন শব্দ তেওঁলোকক কুঁৱলীৰ বুকুত জড়িয়ে ধৰিলে; কিন্তু তেওঁলোকে স্থিৰ কৰিলে—সকলো বিপদক উপেক্ষা কৰি, তেওঁলোকে যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব।
অধ্যায় ২ — গাঁওলৈ যাত্ৰা
পুৱাৰ প্ৰথম পোহৰটোৰ লগে লগে বিকাশ, পৱন আৰু দিপু সেই পুৰণি মানচিত্রখনৰ ওপৰত চকু লগাই স্থিৰ কৰিলে যে এতিয়াই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব লাগিব, কাৰণ নগেন্দ্ৰ বন আৰু গুপ্তধনৰ ৰহস্যে তেওঁলোকৰ বুকুত এক অজান উত্তেজনা আৰু ভয়ৰ সংমিশ্ৰণ সৃষ্টিকৰিছিল। বৰুৱা ককাই বিদায় দিয়া কালত এটা কথা কৈছিল—“বাবু, পুৱাৰ বেলিত বনৰ মাজত সোমোৱা ভাল। সন্ধিয়া হ’লে বনত অচিন্তনীয় শক্তি জাগে।” এই সতর্ক বাণী লোৱা সত্ত্বেও তিনিজনে নিজৰ সাহসত অটুট আছিল। তেওঁলোকে পিঠিত সৰু ব্যাগভৰ্তি জৰুৰী সামগ্রী—ৰশি, টর্চলাইট, শুকান ৰুটি আৰু পানী লৈ বনপথৰ দিশে আগবাঢ়ি গ’ল। গাঁওখনৰ শেষ মাটিৰ পথ অতিক্ৰম কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিলে যে বনৰ বাতাস বুজাব নোৱাৰা এক ধৰণৰ ঘনত্ব লাভ কৰিছে; যেন কুঁৱলীৰ বোকাত তেওঁলোকৰ খোজেই নিমজাই যাইছে। পৱন ডাঙৰ এখন বাঁহৰ কেঁচা বাটত পা দিয়াৰ লগে লগে চিঞৰি ক’লে—“বিকাশ, দিপু, সাৱধান! ইমান ডাঙৰ খাদ আছিল মই নজনা।” বিকাশে হাত দাঙি পৱনৰ কঁকালত আঁকি ধৰিলে আৰু তেনে খনন খাদ এৰি সৰু সৰু খোজত আগবাঢ়িবলৈ ক’লে। বনৰ মাজেৰে এক বাঁহ আৰু শাল গছৰ পাতৰ সৰসৰনিৰ শব্দ, সেই শব্দৰ মাজত বনপাখীৰ অজান কাকলি আৰু দূৰত গগন চুমা গছৰ আগলি ভাঙি ৰশ্মিৰ টুকুৰাবোৰে তেওঁলোকৰ চকু কঁপাই তুলিছিল।
নগেন্দ্ৰ বন অতি সহজ নাছিল। বৰুৱাৰ মানচিত্রত থকা সংকেতবোৰ সঠিক চিনিব পাৰিব নোৱাৰিলে পথ হেৰুৱা নিশ্চিত। সেই মানচিত্রত এখন পাথৰৰ সোঁমাজ, এটা শাল গছত খোদিত চিহ্ন আৰু এটি ক্ষীণ নদীৰ উল্লেখ আছিল। বিকাশে মানচিত্রখনৰ ওপৰত আঙুলিৰে পথবোৰ ধৰি ক’লে—“এইখন নদী পাৰ হ’লেই গুহাৰ দিশ পাম, আৰু সোঁমাজ পাথৰ চাই থাকিবা।” কিছু দূৰ গ’লে পোৱা গ’ল সেই ক্ষীণ নদী—বৰষুণৰ জলেৰে পূৰ্ণ, কিন্তু সেউজীয়া কেঁচা পাত আৰু শিলৰ মাজেৰে পানীৰ কোলাহল প্ৰকৃতিৰ এক অন্তৰ্জাত সংগীতৰ দৰে বাজি আছিল। পৱনে পুৰণি দড়ি আৰু এটি ডাঙৰ ডাঠ ডালক লগাই এখন সাঁকোৰ দৰে বনালে, যাতে তাতকৈ পানী পাৰ হ’ব পাৰি। বিকাশ প্ৰথমে পাৰ হ’ল, পিছত দিপু, আৰু শেষত পৱন। সেই ক্ষণত নদীৰ কোলাহলৰ মাজেৰে দূৰত কিবা অজান গৰ্জন শুনিবলৈ পোৱা গ’ল—যেন বনজন্তুৰ বা প্ৰকৃতিৰ অভিমানী চক্ৰৰ কিবা অভিশপ্ত সুৰ। গাঁৱৰ পথ অতিক্ৰম কৰি তেওঁলোকে পুনৰ এটি ঘন কুঁৱলীৰ ভিতৰ সোমাই পৰিল, য’ত হাওঁফাওঁ গছৰ মূলবোৰ বাটত উলমাই আছিল। পৱন খঙত ক’লে—“ইমান ভয়ানক কুঁৱলীত বাট চাবলৈ ফ্লেচলাইট লোৱা উচিত আছিল। এই বনৰ ভিতৰত যদি পথ হেৰুৱাও, তেতিয়াহে বুজিম।” বিকাশে চকু খুলি চিৰিয়াই দিলে—“ভয় পাই থাকিলে অহা উচিত নাছিল। মনত ৰাখ, গুপ্তধন সহজে পোৱা নাযায়।”
এইদৰে ঘণ্টাৰ ওপৰত ঘণ্টা পোহৰৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ বাট ক্লান্তিৰে আচ্ছন্ন হ’ল। মাটি কেতিয়াবা কাঁদামাখি, কেতিয়াবা শুকান, কেতিয়াবা বনজ পোহৰ আৰু অন্ধকাৰ মিশ্ৰিত। হঠাৎ দিপুৰ চকুত পৰিল—এটা ডাঙৰ সোঁমাজ পাথৰ, মানচিত্রত যিটো উল্লেখ আছিল। সেই পাথৰৰ মাজত কিবা সংকেত খোদিত আছিল, যাক পুৱাৰ ৰোদের তেজে উজ্জ্বল কৰি তুলিছিল। বিকাশ পাথৰখনৰ ওচৰ গৈ দেখিলে—চিহ্নটো এক বৃত্তাকাৰে তৰাৰ দৰে, আৰু তাৰ মাজত এটি ৰেখা তললৈ টানিছিল, যেন কিবা গুহাৰ মুখ বা পথনির্দেশ। পৱনে সেই পাথৰৰ ওচৰত থমকি ক’লে—“এই ঠাইত থিয় হোৱাৰ লগে লগে মোৰ বুকুত এক অজান ভয় ধৰিছে। যেন কিবা এজাক অদৃশ্য চকু আমাৰ প্ৰতি চাব লাগিছে।” বিকাশ কঢ়িয়াই ক’লে—“এয়া মনৰ মায়া। ইয়াৰ পৰা একেইমাত্ৰ বাট আছে—আগবাঢ়া।” ক’লে আৰু সেই পাথৰৰ দিশে মানচিত্র মিলাই নিজৰ খোজ আগবঢ়ালে। পুৱাৰ বেলি অলপ ওপৰলৈ উঠিল, কুঁৱলী অলপ পাতল হ’ল, আৰু নগেন্দ্ৰ বনৰ গোপন বাটবোৰৰ মাজত গুপ্তধনৰ সন্ধানত তেওঁলোকে সাৱধানে আগবঢ়া আৰম্ভ কৰিলে। সেইদিনৰ বাট, সেই পাথৰৰ সাক্ষ্য আৰু গাঁওলৈ সোমোৱা সেই প্রথম প্ৰবেশদ্বাৰ—তেওঁলোকৰ মনত অম্লান হৈ থাকি গ’ল, যেন গুপ্তধনৰ সন্ধানৰ এই পথত প্ৰথম খোজেই আছিল সাহসৰ জঠৰ পৰা জন্মলোৱা।
অধ্যায় ৩ — বৃদ্ধ বৰুৱাৰ কাহিনী
নগেন্দ্ৰ বনৰ সেই সোঁমাজ পাথৰৰ ওচৰৰ বাট পাৰ হৈ বিকাশ, পৱন আৰু দিপু গাঁওখনৰ মাজত সোমাই গৈছিল, কিন্তু গাঁওটোৰ নিস্তব্ধতা আৰু গম্ভীৰতা তেওঁলোকক এক অজান সপোনৰ দৰে আৱৰি ধৰিছিল। বিকাশৰ বুকুৰ মাজত স্পষ্ট অনুভূত হৈছিল যে এই গাঁও কোনোধৰণৰ সামান্য গাঁও নহয়—ই আছিল সেই প্ৰাচীন কাহিনীৰ এটি অংশ, যি কাহিনী শতাব্দীৰ পৰম্পৰাই বতৰ, বন আৰু সময়ক আচ্ছন্ন কৰি ৰাখিছে। তেওঁলোকে বৰুৱাৰ ঘৰৰ ওচৰ চুপে চুপে আগবাঢ়ি গ’ল, য’ত দেখা পালে বৰুৱা বয়স্ক মানুহজন হুঁকাৰ পোহৰাত বহি বহি যেন সময়কেই ধোঁৱৰ সৈতে উলিয়াই দিছে। বৰুৱাৰ দেহৰ মুৰ ক’লা চকচকে ছালৰ দৰে, চকুৰ মাজত যেন শতাব্দীৰ ইতিহাসৰ নিৰব সাক্ষ্য বহন কৰা ধোঁৱাৰ পট্টি। পৱনে নমস্কাৰ জনাই সন্মান দি ক’লে—“ককা, আমরা সেই গুপ্তধনৰ কাহিনী শুনিবলৈ আৰু আপোনাৰ পৰা সহায় বিচাৰিবলৈ আহিছোঁ। আমাৰ মাজত সাহস আছে, কিন্তু অভিজ্ঞতা নাই। আপোনাৰ কাহিনী শুনি আমরা আমাৰ বাট নিৰ্ধাৰণ কৰিব খুজিছোঁ।” বৰুৱা হালধীয়া দাঁতৰ মাজেৰে হাঁহি এটি দিলে, যেন সেই হাঁহিৰ মাজেৰে ইতিহাসে নিজেই ক’লে—“যি শুনিবলৈ আহিছা, সেই কথা শুনিবলৈ মন শুদ্ধ কৰিব লাগিব, বাবু। কিয়নো এই কথাত আছে ভয়, আছে লোভ, আৰু আছে মৃত্যু।” তেওঁ হুঁকাৰ এখন দীঘল টান দিলে আৰু তাতে উলিওৱা ধোঁৱাই আকাশৰ কুঁৱলীৰ সৈতে মিশি গৈ বনৰ সুৰেৰে মিলি গ’ল।
বৰুৱাই বৰ্ণনা আৰম্ভ কৰিলে—“যেনে এতিয়া তুমি নগেন্দ্ৰ বনৰ চৌহদলৈ গৈছা, সেই বনৰ মাজত আছিল এটি গুহা, যি মোগল যুগত সৈন্যসকলে নিৰ্মাণ কৰা গোপন কক্ষৰ মাজেৰে গুপ্তধন লুকুৱাই থৈ গৈছিল। সেই ধন আছিল মোগল বাদশাহৰ গুপ্ত ভাণ্ডাৰৰ অংশ—হীৰা, জহৰত, আৰু সোণৰ মূৰ্তি, যাক শত্রুৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ তাত লুকুৱাই থৈ গৈছিল। কিন্তু সেই ধন পাহৰা কৰিবলৈ তেওঁলোকে এজন সন্ন্যাসীক বাধ্য কৰিছিল, আৰু সেই সন্ন্যাসীয়ে অভিশাপ দিছিল—যি কোনো লোভী মানুহ ধনৰ স্পৰ্শ কৰিব, তেওঁ মৃত্যুৰ দুৱাৰ খুলিব। বহুত চেষ্টা হৈছিল, বহুত মানুহ আহিছিল, কিন্তু সেই ধন কোনোবাই উলিয়াব নোৱাৰিলে। নগেন্দ্ৰ বনৰ গুহা আত্মা আৰু লোভৰ পৰীক্ষা লয়। বাবু, সেই গুহাৰ পথ একো সহজ নহয়—মানচিত্রত যি সংকেত আছে, সেইবোৰ চিনি পোৱা যায় যদি মন নিৰ্মল থাকে। সেই সংকেতবোৰ তোমালোকক সেই গুহাৰ মুখলৈ লৈ যাব। কিন্তু প্ৰথমে তোমালোকে লোভ ত্যাগ কৰিব লাগিব, কিয়নো গুহাৰ মুখতে দেখা পাম ধনৰ প্ৰথম ছবি—সেই ছবিয়ে যে কোনো হৃদয়ৰ লোভ জাগ্ৰত কৰে। বাবু, তোমালোকে মনত ৰাখা—যদি বতৰ বেয়া হয়, যদি বনৰ পক্ষীৰ কাকলি অচিন্তনীয় হৈ পৰে, যদি কুঁৱলী বাঢ়ি আহে, যদি পথৰ গছবোৰ অজান শব্দ কৰে—তুমি উভতি অহা। অভিশাপৰ পথ একো সহজ নহয়।”
এই বৰ্ণনাই বিকাশ, পৱন আৰু দিপুৰ বুকুৰ ভিতৰত এটা অজান শীতলতা জন্মালে। বিকাশ মনত মনতে ভাবিলে—ই কাহিনী নেকি সঁচা? নেকি কেৱল বুৰঞ্জীৰ অলেখ কল্পনা? পৱনে সেই মানচিত্রখন বৰুৱাৰ হাতৰ পৰা লৈ দীঘলকৈ চাই থাকিল—তাত সৰু সৰু দাগ, পুৰণি কালি আৰু হস্তাক্ষৰৰে আঁকা গুহাৰ মুখ, নদী, সোঁমাজ পাথৰ আৰু গোপন সংকেতবোৰ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। বৰুৱা তেওঁৰ হাতৰ হুঁকাটোৰ তলৰ পৰা এটি পুৰণি কাঠৰ বাকচ উলিয়াই দিলে আৰু তাত ৰখা এটি লোহাৰ চাবি দেখুৱালে—“এই চাবি, এই চাবি গুহাৰ মুখৰ পাথৰৰ দুৱাৰ খোলাৰ বাবে। কিন্তু চাবি কেতিয়াও লোভত নলগাবা। এই চাবি লোৱা মানে হৈছে মৃত্যু বা মুক্তি—উভয়ো একেদৰে ওলায়।” পৱন চকু বুজি চাবিখন লৈ বুকুত থুপি ধৰিলে আৰু মনতে ক’লে—“মুক্তি হোৱাই আমাৰ লক্ষ্য। গুপ্তধনৰ সন্ধানত আগবাঢ়িম, কিন্তু লোভ আমাৰ হৃদয়ত থাকিব নোৱাৰিব।” সেই নিশা গাঁওখনৰ শীতল বতাহ, নগেন্দ্ৰ বনৰ গম্ভীৰ নিশব্দতা, আৰু বৰুৱাৰ কাহিনীৰ সুৰ তেওঁলোকক গভীৰ সপোনৰ দৰে আৱৰি ধৰিলে। সেই ৰাতি তেওঁলোক স্থিৰ কৰিলে—পুৱা পোহৰটো উঠিলেই, তেওঁলোকে গুহাৰ মুখলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিব। আৰু সেই যাত্ৰাই হ’ব তেওঁলোকৰ সাহস আৰু মনৰ পৰীক্ষাৰ আৰম্ভণি।
অধ্যায় ৪ — অভিশপ্ত বনৰ প্ৰবেশ
পুৱাৰ পোহৰ নামিলে, বৰুৱাৰ ঘৰ আৰু গাঁওখনৰ পিছে এন্ধাৰ বনখন যেন দিনৰ আলোতেও ভয়ঙ্কৰ ৰূপ লোৱা দেখা গ’ল। বিকাশ, পৱন আৰু দিপু পিঠিত জৰুৰী সামগ্ৰী আৰু বৰুৱাৰ দিয়া পুৰণি চাবি লৈ নগেন্দ্ৰ বনৰ গোপন বাটেদি গুহাৰ মুখলৈ আগবাঢ়িবলৈ সাজু হ’ল। সেই মুহূর্তত বনৰ হাওঁফাওঁ গছৰ পাতবোৰে যেন চুপিচুপি কিবা এক গোপন কথা ক’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল; বনৰ পখিলা, পখিলীৰ পাখিৰ কপচকপনি, আৰু বনৰ গন্ধে তেওঁলোকৰ অন্তৰাত্মাক স্পৰ্শ কৰি গৈছিল। পৱনে প্ৰথম খোজটো ৰাখিলে, চকুত স্পষ্ট দেখা গ’ল যেন বনৰ মাটি এক অজান শক্তিৰে স্পন্দিত হৈ আছে, যেন সেই পথত অদৃশ্য চকু তেওঁলোকক লক্ষ্য কৰি আছে। বিকাশে মনত মনতে বৰুৱাৰ কথাষাৰ মন কৰিলে—“অভিশাপ সেইবোৰক স্পৰ্শ কৰে যি লোভত ডুব দেয়।” দিপুৱে ফ্লেচলাইটৰ পোহৰে বাটটো আলোকিত কৰি আগবাঢ়িলে; সেই পোহৰ গছৰ ছাঁবোৰে যেন ভয়ানক মুখাবয়ব গঢ়ি তুলিছিল, যাৰ চকুত লোভ আৰু মৃত্যুৰ ছায়া খেলি আছিল। এইদৰে তেওঁলোকে নগেন্দ্ৰ বনৰ বাটত পা দিল, আৰু সেই সময়ত বনৰ দিশৰ পৰা অহা হাওঁফাওঁ বতাহে তেওঁলোকক যেন অভ্যর্থনা জনাই ক’লে—“সাহস আছে নেকি?”
নগেন্দ্ৰ বনৰ ভিতৰলৈ যোৱা বাট এবাৰ সিধা, এবাৰ আঁকাবাঁকা, আৰু মাজে মাজে মাটি কোমল কাঁদামাখি; বনৰ মাজেৰে এক খৰস্ৰোতা খাদৰ শব্দ, সেই খাদৰ পানীৰ সুৰ যেন এক সতৰ্কতা দিছিল—এগৰাকী পৰীক্ষক যেন তেওঁলোকক পৰীক্ষা কৰি আছে। পৱন বাটৰ ডাঙৰ ডাঠ মূল এটাৰ ওচৰত থমকি থ’লে, ক’লে—“দেখা, গছটোৰ মূলটো ঠিক সেই মানচিত্রত থকা সংকেতৰ দৰে। ইয়াৰ কাষৰে হ’ব গুহাৰ মুখ।” বিকাশে মানচিত্রত চকু লগাই ক’লে—“হয়, গছটোৰ মূলখন চিহ্ন স্বৰূপ। ইয়াৰ কাষৰে এক কোৱা-পাথৰেৰে গড়া সিঁড়ি থাকিব লাগে।” দিপু আগবঢ়ি গৈয়ে মূলটোৰ কাষত কোৱা-পাথৰৰ সিঁড়িৰ আংশিক অংশ দেখা পালে, যিটো কুঁৱলীৰ নিচিনা বনত কেতিয়াবা আকাশলৈ চাবলৈ বনাইছিল। গছৰ মূল আৰু সেই সিঁড়িৰ খোজবোৰ অতি প্ৰাচীন আছিল; মছ, লতা আৰু বনজ পঁজাতে ঢাকি ৰখা সেই সিঁড়িত পা ৰাখোঁতে যেন অজান এক ইতিহাসৰ স্পৰ্শ অনুভৱ হৈছিল। তেওঁলোকে সাৱধানতাৰে সিঁড়িত খোজ ৰাখি তললৈ নামিব ধৰিলে, আৰু তাৰ লগে লগে বনৰ বতাহৰ শব্দৰ মাজত কিবা অচিন্তনীয় হুমুনিয়াহ শুনা গ’ল—যেন বনৰ আত্মাই সেই সিঁড়িত নামিবলৈ অনুমতি দি আছে।
সিঁড়িৰ তলত নামি গৈ তেওঁলোকে পালে এটি পাথৰৰ গোপন দুৱাৰ, যাৰ মাজত এটি সৰু ফাঁক, আৰু তাত থকা কাঁইট আৰু মছবোৰ স্পষ্টকৈ জানিবলৈ দিলে যে শতাব্দীৰ ওপৰে এই দুৱাৰ অচল আছিল। পৱনে বৰুৱাৰ দিয়া চাবিখন বাটৰ পৰা উলিয়ালে, আৰু কাঁপে কাঁপে সেই চাবিখন দুৱাৰৰ ফাঁকত সাৱধানতাৰে ভৰালে। দুৱাৰখন খুলি যোৱাৰ লগে লগে এক গম্ভীৰ শব্দ উঠিল, যেন গুহাৰ ভিতৰ পৰা বতাহৰ এক সৰহ দল মাটিৰ পৰা উৰি ওলাই আহিল। সেই শব্দত বনৰ পক্ষীৰ কাকলি চুপ হৈ গ’ল, বনৰ বতাহ স্তব্ধ হ’ল, আৰু কুঁৱলী যেন এসমূহ শূন্যতা হৈ উৰিওহাই গ’ল। বিকাশ গম্ভীৰ স্বৰে ক’লে—“এতিয়া এইটো হ’ল আমাৰ যাত্ৰাৰ নতুন অধ্যায়। ইয়াৰ ভিতৰত সাহস, শুদ্ধ মন আৰু সমন্বয়ৰ পৰীক্ষা আছে।” তিনিজনে একেলগে সেই পাথৰৰ দুৱাৰৰ মাজেৰে অন্ধকাৰ গুহালৈ সোমাই গ’ল, য’ত নিজৰ পদক্ষেপৰ শব্দ তেওঁলোকৰ কাণে কাণে বাজি উঠিছিল। বনৰ অন্তঃস্থলত সোমাই তেওঁলোকে বুজি পালে—এই পথ সহজ নহয়, এই পথ অভিশপ্ত, আৰু এই পথত সাহসিকতা আৰু সততা নোহ’লে উদ্ধাৰ নোহ’ব।
অধ্যায় ৫ — গুহাৰ গুপ্ত সিঁড়ি
অন্ধকাৰ গুহাৰ মুখখনৰ পৰা বিকাশ, পৱন আৰু দিপু সাৱধানে ভিতৰলৈ খোজ পেলালে, আৰু সেই মুহূর্ততে যেন বহুশত বছৰ ধৰি বন্দী হৈ থকা বনৰ শূন্যতা তেওঁলোকৰ পদক্ষেপৰ শব্দত জাগি উঠিল। গুহাৰ ভিতৰত বৰফৰ দৰে শীতল বতাহৰ হাওয়া আৰু আর্দ্রতাৰ মিশ্ৰণে তেওঁলোকৰ শৰীৰৰ গা-গছজাকীয়া উঠে উঠিল, যেন সেই বায়ুত শতাব্দীৰ মৃত্যুৰ গন্ধ লুকাই আছে। পৱনে ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ আগত ধৰি বাট বিচাৰিলে; সেই পোহৰ যেন অন্ধকাৰৰ বুকু চিঙি গুচি যাব খুজিছিল, কিন্তু গুহাৰ শিল-পাথৰৰ অন্তৰালত সেই পোহৰো নিমজাই গ’ল। তেওঁলোকৰ ভোকা চকুত স্পষ্ট দেখা গ’ল—পাথৰৰ গহ্বৰ, অজান খাদৰ কিনাৰ, আৰু এটি দীঘল গুপ্ত সিঁড়ি যি যেন পাতাললৈ নামি গৈছে। বিকাশে মানচিত্রখন উলিয়াই চকুৰ আগত ধৰিলে, আৰু ফ্লেচলাইটৰ পোহৰত দেখা গ’ল—মানচিত্রত স্পষ্ট অক্ষৰে লিখা আছে: “এই সিঁড়ি মৃত্যুৰ পথ, শুদ্ধ হৃদয়ৰ পায়ে জীৱনৰ পথ।” দিপু কঁপা গলাৰে ক’লে—“মই ভয় পাইছোঁ বিকাশ, এই গুপ্তধনৰ সন্ধান কৰাটো কিবা ভয়াৱহ বুজিছোঁ।” বিকাশে দিপুৰ কাঁধত হাত থৈ ক’লে—“ভয় হৈছে মানে তুমি জীৱিত। কিন্তু ভয়ৰ মাজত সাহস দেখুৱাই আগবাঢ়িব লাগিব।”
তেওঁলোকে সিঁড়িত নামিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, আৰু সেই সিঁড়িৰ প্ৰতিটো খোজ যেন পুৰণি যুগৰ কাহিনী ক’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল—একো একো খোজত অজান শব্দ, একো একো খোজত অদৃশ্য কিবা বস্তুৰ স্পর্শ, যেন গুহাৰ ভিতৰত বন্দী আত্মা শিলৰ মাজেৰে তেওঁলোকক লক্ষ্য কৰি আছে। সিঁড়িখনৰ গাঁঠিকাঠি খহি খহি পৰি আছে, গছলতা আৰু মছৰ পৰত ঢাকি পুৰণি ৰক্তৰ গন্ধ মিশ্ৰিত হৈ অন্ধকাৰ বায়ুত উৰি আছে। পৱনে ফ্লেচলাইটৰ পোহৰে সামৰি চালে—কোথাও ৰঙা মাটি, কোঁচা পাথৰ, আৰু গহ্বৰ য’ত যেন বহুবছৰৰ হাড়গোড় পচি মাটিত মিশি গৈছে। তেওঁলোকে সিঁড়ি পাৰ হৈ নামি গ’ল এক গভীৰ কক্ষত, যি কক্ষত একো পোহৰ নাছিল, কেৱল গুহাৰ ভিতৰৰ সোঁত ধ্বনিয়ে যেন অজান গান গাই আছিল। কক্ষখনৰ মাজত এটি প্ৰাচীন পাথৰৰ মূৰ্তি আছিল, যি যেন গুহাৰ পাহৰা। বিকাশ আগবাঢ়ি গ’লে সেই মূৰ্তিৰ ওপৰত স্পষ্ট দেখা গ’ল—দুই চকুত ৰঙা পাথৰ বসোৱা আৰু মুখখনত অদ্ভুত হাঁহি। দিপুৱে ভয়তে চকু বন্ধ কৰি ক’লে—“এয়া নিশ্চয় সেই পাহৰা মূৰ্তি, যাৰ কথা বৰুৱা ককাই কৈছিল। অভিশাপৰ পাহৰা!”
সেই মূৰ্তিৰ ওচৰত থিয় হৈ বিকাশে মানচিত্রখন পঢ়ি উলিয়ালে, আৰু পঢ়ি থাকোঁতেই চকু পাতল কৰিলে—“মানচিত্রত আছে, মূৰ্তিৰ দুই চকুৰ মাজত পাথৰৰ মুকুটত এটা গুপ্ত বাট আছে। তাক স্পৰ্শ নকৰাকৈ চাব লাগে।” পৱন আগবাঢ়ি ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ মুকুটৰ দিশে ৰাখিলে আৰু দেখিলে—সেই মুকুটত এটি ক্ষীণ ফাঁক, য’ত এটি সংকেত খোদিত আছিল। সংকেতটো আছিল এটি সৰু তৰাৰ চিহ্ন আৰু তাৰ তলত ৰেখা, যেন সিঁড়িৰ আৰ্হি। বিকাশে হাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰে সেই খোদিত সংকেতত ধৰি দিলে আৰু অলপ চাপ দিয়াৰ লগে লগে মূৰ্তিখনৰ ওচৰৰ পাথৰৰ দেওল অলপ গতি কৰিলে। গতি হোৱাৰ লগে লগে এক গুপ্ত দুৱাৰ খুলি গৈ তললৈ যোৱা এক গহ্বৰ পথৰ মূৰ দেখা গ’ল। পৱন কঁপা গলাৰে ক’লে—“অভিশাপ নে মুক্তি, জানো এই দুৱাৰেৰে যাব খুজিছে?” বিকাশ গম্ভীৰ স্বৰে উত্তৰ দিলে—“যাত্ৰা আৰম্ভ হৈছে, পৱন। এতিয়া পিছ ফুৰা মানেই মৃত্যু।” তেওঁলোকে সেই গুপ্ত দুৱাৰেৰে তললৈ নামি গ’ল, গুহাৰ গভীৰতা, মৃত্যুৰ নিশব্দতা আৰু লোভৰ পৰীক্ষাৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি গ’ল। সিঁড়িৰ প্রতিটো খোজত সময় যেন থমকি ৰ’ল, আৰু সেই খোজবোৰে তেওঁলোকক জীৱনৰ সকলো সাহস একেখনকৈ উলিয়াই লৈ গ’ল, যেন অভিশপ্ত পথত কেৱল শুদ্ধ মনৰ বিজয় সম্ভৱ।
অধ্যায় ৬ — অভিশপ্ত গুহাৰ অমোঘ সংকেত
গুপ্ত দুৱাৰখনৰ পৰা বিকাশ, পৱন আৰু দিপু যেন সময়ৰ বুকু চিঙি এক অজান পথত নামি গ’ল, য’ত অন্ধকাৰৰ সাগৰ খণ্ডে খণ্ডে তেওঁলোকক গিলি পেলাব খুজিছিল। গুপ্ত সিঁড়ি আৰু গহ্বৰ মাজেৰে নামি আহোঁতে তেওঁলোকে স্পষ্ট অনুভৱ কৰিলে—এই গুহাৰ বায়ুত আছে এক শীতলতা, যিটো কেৱল বৰফ বা পাথৰৰ নহয়, ই হৈছে শতাব্দীৰ লুকোৱা ইতিহাস আৰু মৃত্যুৰ শীতলতা। সিঁড়িখনৰ শেষত তেওঁলোক পালে এটি ডাঙৰ পাথৰৰ চকত, যি চকত জুইৰ ছাঁ যেন আঁকা আছিল আৰু তাৰ চাৰিওফালে অদ্ভুত সংকেত খোদিত আছিল। ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ সেই সংকেতত পৰিলে তেওঁলোকে দেখিলে—চকতখনত তৰা, সূৰ্য আৰু চকুৰ আকাৰ, আৰু তলত বৃত্তৰ মাজত এটি ৰেখা; যেন সেই পাথৰবোৰে বুজাব খুজিছিল কিবা অমোঘ নিয়ম বা পৰীক্ষা। বিকাশ মানচিত্রখন উলিয়াই তাৰ সৈতে মিলাই চালে—মানচিত্রত এই চকতখনৰ কথা আছিল, আৰু লিখা আছিল: “তিনিটা চিহ্ন, এটি পথ; চকুত পৰিলেই লোভে পুড়িব।” পৱনে অলপ থমকি ক’লে—“বিকাশ, যদি এই চকত কোনোধৰণৰ অভিশাপ থাকে? যদি আমাৰ আগবঢ়া পাপ হ’ব?” বিকাশে কঁপা হাতত পাথৰৰ বুকুত স্পর্শ কৰিলে, অনুভৱ কৰিলে সেই পাথৰৰ শীতলতা যেন সৰিয়হ বতৰিৰ দৰে বুকুত সৰি পৰিল, আৰু বুজিলে—ই যে পুৰণি প্ৰহৰীৰ দেহৰ দৰে কঠিন আৰু নীশব্দ।
তেওঁলোকে সেই চকতৰ চাৰিওফাল চাৰি খন সংকীর্ণ পথ দেখিলে, যি পথবোৰ একেধৰণে অন্ধকাৰ আৰু গভীৰতালৈ গৈছিল। পৱনে ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ এটা এটি পথত পেলাই চাই দেখিলে—কোথাও শুকান মাটি, কোথাও মছৰেৰে আৱৃত, আৰু আন এখন পথত পানীৰ শব্দ। বিকাশ মানচিত্রখনত চকু লগাই থাকি ক’লে—“মানচিত্রত আছে, যি পথত সূৰ্যৰ চিহ্ন অতি ক্ষীণ দেখা যায়, সেই পথেই গন্তব্য। লোভে যাৱতীয় বাট প্ৰলোভিত কৰিব, কিন্তু যি মন সততাৰে চায়, সেইহে বাট বুজিব।” দিপু অলপ ভয়ে ক’লে—“কিন্তু অন্ধকাৰত সূৰ্যৰ চিহ্ন কেনেকৈ দেখা যায়?” বিকাশে পাথৰৰ চকতৰ তল অংশত আঙুলি সুমাই ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ মেলালে আৰু তাত এটি ক্ষীণ সূৰ্যৰ আকাৰ থকা সংকেত দেখা পালে, যিটো এখন সংকীর্ণ পথৰ দিশে নির্দেশ কৰিছিল। তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত কৰিলে—এই পথেই সঠিক। আগবঢ়াৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ পদক্ষেপৰ শব্দ আৰু গুহাৰ অন্তঃস্থলৰ নিশব্দতা একেলগে যেন এক অতীন্দ্ৰিয় সুৰ সৃষ্টি কৰিলে। গুহাৰ কেঁচা বতাহত কেতিয়াবা বতৰিৰ দৰে হুমুনিয়াহ বগাই আহিছিল, কেতিয়াবা যেন অজান কোনো আত্মাৰ শ্বাস।
গুপ্ত সংকেতৰ বাটত তেওঁলোকে খোজ আগবঢ়াই গৈ থাকোঁতে, গুহাৰ দেওলত কেতিয়াবা হেৰাই যোৱা সময়ৰ চিহ্ন দেখা পোৱা গ’ল—পাথৰৰ বুকুত খোদিত মোগল সেনাৰ হাতিয়াৰৰ ছবি, কিবা যুদ্ধৰ দৃশ্য, আৰু তলত এজাক অচিন্তনীয় লিপি যি ভাষা তেওঁলোক বুজি পোৱা নাছিল। গুহাৰ শিলপথ এবাৰ ডাঙৰ হৈ গৈছিল, এবাৰ সংকীর্ণ, কেতিয়াবা মাথোঁ হামাগুৰি দি পাৰ হ’ব লগা। এই বাটত তেওঁলোকৰ হেঁপাহ আৰু সাহসে যেন একে সুৰত বাজি উঠিছিল, কাৰণ সপোনৰ দিশে আগবাঢ়াৰ শক্তি তেওঁলোকক থমকাব নোৱাৰিছিল। হঠাৎ গুহাৰ গভীৰতালৈ নামি গৈ এটি বৃহৎ কক্ষত সোমাই পালে, য’ত শিলৰ বুকুত এটি সৰু দীঘল চৌকা পাথৰ আছিল, আৰু তাৰ মাজত লগাই থোৱা আছিল এটি সোণৰ ৰেখা, যিটো যেন এক পৰীক্ষাৰ সীমা। বিকাশ কঁপা কণ্ঠে ক’লে—“এইটো সেই স্থান, য’ত অভিশাপ আৰু গুপ্তধনৰ দুৱাৰ বিৰাজমান। বৰুৱাৰ কাহিনীত আছিল—সোণৰ সীমা পাৰ হ’ব লগা হয় সততাৰ পাতেৰে, লোভৰ পাতেৰে নহয়।” পৱন আৰু দিপু চকু বুজি একেলগে খোজ ৰাখিলে, আৰু সেই খোজৰ শব্দত যেন গুহাৰ বুকু এক ক্ষণৰ বাবে জাগি উঠিল। তেতিয়া গুহাৰ অন্তৰালত এক গম্ভীৰ গৰ্জন বাগৰি আহিল—যেন শতাব্দীৰ অভিশপ্ত পাহৰা তেওঁলোকক সন্মুখীন কৰিবলৈ ওলাই আহিছে। কিন্তু তিনিজন সাৱধানে আগবঢ়ি, গুপ্ত সংকেতৰ বাটত সাহসিকতাৰে খোজ পেলাই গ’লে, আৰু সেই সন্ধিক্ষণত তেওঁলোকৰ যাত্ৰা হোৱা প্ৰতিটি খোজেই ইতিহাসৰ বুকুত এক সাহসিকতাৰ কাহিনী হৈ ৰ’ল।
অধ্যায় ৭ — অদৃশ্য পাহৰা আৰু মৃত্যুৰ ছাঁ
সোণৰ সীমা অতিক্ৰম কৰাৰ লগে লগে গুহাৰ অন্তৰালৰ নিশব্দতা যেন বিদীর্ণ হৈ এক অজান ধ্বনিৰে পূৰ্ণ হ’ল, যি ধ্বনিয়ে মৃত্যুৰ এক প্ৰতিধ্বনি যেন সৃষ্টিকৰিছিল। বিকাশ, পৱন আৰু দিপু থমকি থমকি সেই ভয়াৱহ গম্ভীৰতা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলে; গুহাৰ পাথৰৰ বুকুত শব্দবোৰে প্ৰতিধ্বনি তুলিছিল, যেন শতাব্দীৰ অভিশপ্ত পাহৰাই তেওঁলোকক লক্ষ্য কৰি আছিল। ফ্লেচলাইটৰ পোহৰে তেওঁলোকে চকু চাৰিওফালে মেলিলে, আৰু গুহাৰ দেওলত স্পষ্ট দেখা গ’ল কিবা অদ্ভুত ছবি—হাড়গোড়ৰ ছবি, কঁকালৰ ছাঁ, আৰু ঘোঁৰাৰ পাখি মেলা মূৰ্তি। সেই দৃশ্যৰ মাজতে গুহাৰ ভিতৰৰ হাওঁফাওঁ বতাহে যেন অজান ভয়ক এক সজীৱ ৰূপ দিছিল। দিপু অলপ কঁপি উঠি ক’লে—“বিকাশ, ই কিবা মৃত্যুৰ দুৱাৰ নহয়তো?” বিকাশ গম্ভীৰ গলাৰে ক’লে—“এইটো হৈছে পৰীক্ষাৰ সময়। মনত ৰাখা, বৰুৱা ককাই কৈছিল—যি এই বাটত লোভ কৰিব, সি মৃত্যুৰ কোলে সোমাব। সেয়ে মন শুদ্ধ ৰাখি আগবাঢ়া।”
তেওঁলোকে গুপ্ত সংকেতৰ বাটত আগবঢ়ি গৈ থাকোঁতে পাথৰৰ মূৰত দেখা পালে এক অজান চিহ্ন—এটি চকু, যিটো যেন বেজী পাখি বা অসীম শক্তিৰ প্ৰতীক। সেই চিহ্নৰ তলত আছিল ক্ষীণ খোদিত লিপি—”চকুত চকু মিলালে মৃত্যু, মনত চকু খোলিলে মুক্তি।” বিকাশে চকু বুজিলে, আৰু ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ নেখপাই আগবাঢ়িলে। পৱন আৰু দিপু বিকাশৰ দিশে বিশ্বাসেৰে খোজ পেলালে। গুহাৰ মাটিত শিলৰ পৰত খহি পৰা ধূলি, গছলতা, আৰু মছৰ পৰত তেওঁলোকৰ খোজৰ শব্দে যেন অতীতৰ ইতিহাস পুনৰ উদ্ভাৱন কৰিছিল। হঠাৎ গুহাৰ গহ্বৰৰ পৰা এক গৰ্জন উঠিল—যেন কিবা বনৰ জন্তু বা অদৃশ্য পাহৰা। ফ্লেচলাইটৰ পোহৰ এক পাথৰৰ মুখত পৰিল আৰু দেখা গ’ল—মোকলাকীয়া চকু আৰু হাঁহি এটা মূৰ্তি, যি যেন বহু বছৰ ধৰি গুহাৰ পাহৰা দিছে। সেই মূৰ্তিৰ চকুত ৰঙা পাথৰ বসোৱা, আৰু তাৰ মুখত হাঁহি একেবাৰে মৃত্যুৰ উপহাস যেন আছিল। পৱনে সৰু সৰে ক’লে—“বিকাশ, এই পাহৰা আমাৰ যাত্ৰা ৰখাই থ’ব নেকি?” বিকাশ ক’লে—“পাহৰা সদায় থাকে, কিন্তু মন শুদ্ধ থাকিলে পাহৰা নিজেই পথ দিব।”
গুহাৰ সেই অংশ অতিক্ৰম কৰি তেওঁলোকে পালে এটি অতি ডাঙৰ গহ্বৰ পথ, যিটো অন্ধকাৰত নিমজাই গৈছিল। সেই পথৰ মাটিত ক্ষীণ সোনালী ৰেখা আছিল, যেন পথ চিনাই দিছিল। বিকাশ মানচিত্রৰ লগত মিলাই দেখিলে আৰু স্পষ্টকৈ বুজিলে—এই সোনালী ৰেখাই গুহাৰ মূল ভাণ্ডাৰৰ দুৱাৰলৈ লৈ যাব। তেওঁলোকে সেই ৰেখাৰ অনুসৰণ কৰি খোজ পেলালে, আৰু গুহাৰ শিল-পাথৰৰ বুকুত, দেওলত অজান ছাঁবোৰ যেন তেওঁলোকৰ সৈতে আগবাঢ়িছিল। গুহাৰ বাতাস শীতল আৰু কঠিন হৈছিল, যেন মৃত্যুৰ স্পৰ্শ বোকা বতৰিৰ দৰে বুকুত পৰিছিল। অন্ধকাৰত এসমূহ অদৃশ্য পাহৰা যেন তেওঁলোকৰ সাহসৰ পৰীক্ষা ল’বলৈ কঁপাই আছিল। কিন্তু বিকাশৰ দৃঢ় খোজ, পৱনৰ স্থিৰ বিশ্বাস আৰু দিপুৰ শুদ্ধ হৃদয়ে তেওঁলোকক আগুৱাই লৈ গ’ল। যেতিয়া সেই সোনালী ৰেখাৰ শেষত তেওঁলোকে গুহাৰ পাথৰৰ ভাণ্ডাৰৰ মুখৰ পোহৰ দেখিলে, তেতিয়া বুজিলে—এইটো হৈছে সেই স্থান, যি শতাব্দী ধৰি গুপ্তধন লুকুৱাই ৰখা আছিল আৰু মৃত্যুৰ ছাঁ পাহৰা দি আছিল। আৰু সেই মুহূর্ততে তেওঁলোকে বুজিলে—এই যাত্ৰা মাথোঁ ধনৰ বাবে নহয়, এইটো হৈছে মনৰ পৰীক্ষা, সাহসৰ বিজয় আৰু শুদ্ধতাৰ গল্প।
অধ্যায় ৮ — ভাণ্ডাৰৰ দুৱাৰ আৰু সত্যৰ শিকল
যেতিয়া বিকাশ, পৱন আৰু দিপু সেই সোনালী ৰেখাৰ শেষত গুহাৰ মূল ভাণ্ডাৰৰ মুখত উপস্থিত হ’ল, তেতিয়া গুহাৰ ভিতৰৰ বাতাস যেন থমকি গ’ল। সেই দুৱাৰ এক অতিকায় পাথৰেৰে নিৰ্মিত, দুয়োফালত প্ৰাচীন খোদাই—য’ত যুদ্ধ, ধৰ্ম, ৰাজসিংহাসন আৰু অশ্বারোহীৰ দৃশ্য অতি ক্ষীণ অথচ দৃঢ়ভাবে অঙ্কিত আছিল। দুৱাৰৰ মাজত এটি বৃহৎ তালা, যিটো যেন পাথৰৰেই গঢ়া, আৰু তাত এটি লোহাৰ শিকল পেঁচাই পেঁচাই বন্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। শিকলখনত এটি সৰু সংকেত খোদিত আছিল—এক চকু আৰু তাৰ তলত সূক্ষ্ম সূৰ্যৰ ছবি, যি যেন অতীতৰ শক্তি আৰু সত্যৰ প্ৰতীক। বিকাশ বৰুৱা ককাই দিয়া চাবিখন হাতত লৈ মাটিত বহি মন শান্ত কৰি তুলি ক’লে—“এইটো মাথোঁ চাবি লগাই খোলাৰ দুৱাৰ নহয়। মন শুদ্ধ নাথাকিলে, চাবি এই তালাত লগালেও দুৱাৰ নোখোলাকৈ মৃত্যু আহিব।” পৱন আৰু দিপু গম্ভীৰ মুখেৰে মাথোঁ এটি কথাই ক’লে—“আমরা তোমাৰ লগত আছোঁ বিকাশ। সত্য আৰু শুদ্ধতাত বিশ্বাস ৰাখো।”
তালাৰ শিকলৰ মাজত চাবিখন লগাই বিকাশ যেতিয়া ঘূৰাই দিলে, গুহাৰ অন্ধকাৰ বুকুত যেন এক দূৰণিৰ গৰ্জন উঠিল। পাথৰৰ দুৱাৰ অলপ অলপকৈ আঁতৰি গ’লে, আৰু সেই আঁতৰাৰ লগে লগে গুহাৰ বায়ুত উৰিল শতাব্দীৰ বন্দী থকা ধূলি, বালি আৰু মৃত্যুৰ গন্ধ। দুৱাৰৰ সন্মুখত আছিল এটি দীঘল ভাণ্ডাৰ কক্ষ, যাৰ ভিতৰত সেউজীয়া পাথৰৰ তলত ৰখা আছিল সোনালী মূৰ্তি, হীৰা-জহৰতৰে সাজি তোলা মুকুট আৰু মণিমুক্তাৰ ভাণ্ড। সেই পোহৰৰ চকচকনি অন্ধকাৰ বুকু চিঙি তেওঁলোকৰ চকুত পৰিলে, কিন্তু তাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ বুকুত বাজি উঠিল বৰুৱাৰ সতর্ক বাণী—”লোভত পা দিলে মৃত্যু নিশ্চিত।” বিকাশ কঁপা গলাৰে ক’লে—“এই ধন আমাৰ নহয়। এইটো অতীতৰ, ইতিহাসৰ, আৰু এই মাটি-মানুহৰ। আমরা কেৱল সত্যৰ সাক্ষী।” পৱনে মৃদু হাঁহি এটি দি ক’লে—“আৰু আমি বুজিলোঁ, গুপ্তধনৰ সন্ধান আছিল আমাৰ মনৰ সত্য খুজা। ই ধন স্পৰ্শ নকৰিলেই আজি আমি বিজয়ী।”
তেওঁলোকে সেই কক্ষখনত এটি ক্ষণ থমকি গ’লে, মনৰ ভিতৰৰ সমস্ত লোভ, সমস্ত কৌতূহল আৰু সমস্ত শঙ্কাক বিদায় দিলে। গুহাৰ দেওলত খোদিত সেই চকু-সূৰ্যৰ সংকেত যেন হাঁহি মেলি তেওঁলোকৰ মনৰ শুদ্ধতা আর্শীবাদ দিলে। বিকাশ চাবিখন পুনৰ শিকলত লগাই বন্ধ কৰিলে, আৰু দুৱাৰ আগৰ সেই শিকলৰ বন্ধনত ধনক পুনৰ সুৰক্ষিত কৰিলে। গুহাৰ ভিতৰৰ বাতাস যেন এক সুগন্ধি বতাহ হৈ সৰি পৰিল—যেন ইতিহাস আৰু অতীতৰ আত্মাই তেওঁলোকৰ সততা মানি ল’লে। গুহাৰ পৰা ওলাই আহোঁতে গুহাৰ মুখত সেই অদৃশ্য পাহৰা আৰু মৃত্যুৰ ছাঁ যেন হঠাৎ নিমজাই গ’ল, আৰু তেওঁলোক বুজিলে—সফলতা মানে কেবল ধনৰ স্পৰ্শ নহয়, সফলতা মানে সত্যৰ পক্ষে থিয় হওঁ। সেইদিনৰ সেই অভিযান, সেই অভিশপ্ত গুহাৰ অমোঘ সংকেত, আৰু মনৰ শুদ্ধতাৰ পৰীক্ষা আজীবন তেওঁলোকৰ হৃদয়ত অম্লান হৈ ৰ’লে।
অধ্যায় ৯ — উদ্বেগৰ উভতি অহা পথ
গুহাৰ ভাণ্ডাৰ কক্ষত সত্য আৰু শুদ্ধতাৰ বিজয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে দুৱাৰ পুনৰ বন্ধ কৰি বিকাশ, পৱন আৰু দিপু অলপ সময় স্থবিৰ হৈ গুহাৰ সেই পবিত্ৰ বায়ু শ্বাসত ল’লে। সেই মুহূর্তত যেন গুহাৰ শিল-পাথৰে তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ জনালে, আৰু সেই অভিশপ্ত বুলি জনাজাত গুহা এদিনৰ বাবে মুক্তিৰ নিশ্বাস লৈ জীপাল হ’ল। গুহাৰ অন্তঃস্থলৰ নিশব্দতা এক শান্তিৰ সুৰত পৰিণত হ’ল, আৰু সেই সুৰত তেওঁলোকৰ পদক্ষেপ অতি সাৱধানতাৰে গুহাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ফালে ঘূৰি গৈছিল। কিন্তু সেই উভতি অহা পথ কোনো সৰল বাট আছিল নে? নহয়; কিয়নো গুহাৰ অন্ধকাৰ বুকুত লুকাই আছিল সেই উদ্বেগ, সেই অজান আশংকা, যি যাত্ৰাৰ অন্ত পৰীক্ষা ল’বলৈ সাজু আছিল। গুহাৰ বাতাসে আগৰ দৰে শীতল নহয়, বৰং এতিয়া তাত এক অজান চাপ অনুভূত হ’ল—যেন গুহা নিজে এই সত্য-সততা বুজি লোৱাৰ পাছতো এক অন্তিম কষ্টৰ পৰীক্ষা দিবলৈ সাজু হ’ল। পৱনে ফ্লেচলাইটৰ পোহৰে আগৰ খোদিত সংকেতবোৰ পুনৰ লক্ষ্য কৰিলে, আৰু তাতে দেখা পালে — সেই চকু-সূৰ্যৰ চিহ্নবোৰ যেন তেওঁলোকক উভতি অহাৰ সাহস দিছিল, যেন কৈ আছিল—”পথটো ডাঙৰ, কিন্তু মনত শুদ্ধতা ৰাখা।”
যেতিয়া তেওঁলোকে গুহাৰ সেই দীঘল গুপ্ত সিঁড়িত নামি গৈছিল, সেই সিঁড়ি এতিয়া উভতি অহাৰ সময়ত অতি কষ্টকৰ হৈ পৰিল। শিলবোৰত মছ আৰু বালিৰ পৰত পাৱ লৰমৰাই উঠিছিল, আৰু একো একো খোজত যেন সময় থমকি ৰৈছিল। বায়ুত এক ভিজা গন্ধ মিশ্রিত হ’ল, যেন গুহাৰ বুকুত বহু শতাব্দীৰ খহি পৰা অস্থি আৰু ধূলিৰ সোঁত সেই শ্বাসত মিশি গৈছিল। বিকাশ প্ৰতিটো খোজত সতর্কতা অবলম্বন কৰি আগবাঢ়িছিল, পৱন তাৰ ফ্লেচলাইটৰ পোহৰে আগত-পিছত লক্ষ্য ৰাখি আছিল, আৰু দিপু চকু বুজি ঈশ্বৰৰ নাম স্মৰণ কৰি গৈছিল। গুহাৰ ভীতত কেতিয়াবা শিলৰ ফাটৰ মাজেৰে হাওঁফাওঁ বতাহ আহি, তেওঁলোকক এক অজান শব্দৰে সতর্ক কৰি তুলিছিল—যেন ক’ত অদৃশ্য পাহৰা এতিয়াও তৰ্ক-বিতৰ্ক কৰি আছে তেওঁলোকক মুক্তি দিব নে নেদিব। সেই সিঁড়িৰ পথত এটা সময়ত গগনবিদাৰী শব্দে গুহা কাপাই তুলিলে—শিলবোৰৰ মাজত কিবা খহি পৰিল আৰু কেঁচা বতাহৰ ঢৌ তেওঁলোকৰ গাৰ ছালৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’ল। পৱনে ভয়েৰে ক’লে—“আমাৰ সত্যতাই আমাৰ ৰক্ষা হ’ব, বিকাশ। কেতিয়াও পিছ ফুৰিম নালাগে।” বিকাশ দৃঢ় কণ্ঠে ক’লে—“হয়, এইটো পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ সময় হৈছে।”
অৱশেষত বহু পৰিশ্ৰমৰ অন্তত তেওঁলোকে গুহাৰ মুখত পোৱা সেই গুপ্ত দুৱাৰৰ ওচৰলৈ উপস্থিত হ’ল। সেই দুৱাৰ এতিয়া যেন আগৰ দৰে শিলমোহৰ হৈ নাছিল, যেন গুহাই নিজেই তেওঁলোকৰ সাহসক সন্মান জনাই দুৱাৰ অর্দ্ধ খোলা ৰাখিছিল। বায়ুত সেই অভিশপ্ত মৃত্যুৰ গন্ধ নাই, বৰং গুহাৰ পৰা ওলাই অহা নিশ্বাস যেন মুক্তিৰ সুবাস। বিকাশে চকু মেলি আকাশলৈ চাই দেখিলে—নগেন্দ্ৰ বনৰ আগৰ নিস্তব্ধতা বজাই আছে, আৰু সেই বনৰ কুঁৱলীৰ মাজেৰে কেতিয়াবা পোহৰৰ ৰশ্মি মাটিত পৰি তেওঁলোকক আশ্বাস দি গৈছে। তিনিজনে চকু পানী লগাই গুহাৰ সেই অমোঘ অভিশপ্ত পথ এৰি গাঁওলৈ উভতি আহিল; আৰু বৰুৱাৰ ঘৰলৈ গৈ তেওঁলোকে বৰুৱাৰ মুখত এটি গম্ভীৰ হাঁহি দেখিলে। বৰুৱাই সুধিলে—“কি বাছা, ধন পালে?” বিকাশ হাতজোৰ কৰি ক’লে—“আমরা ধনৰ স্পৰ্শ নকৰিলোঁ ককা, কিন্তু আমরা মনৰ ধন পালে। আমরা সত্য পালে।” বৰুৱাৰ চকুত পুলক খেলি গ’ল, আৰু সেইদিনা মিচিং গাঁও আৰু নগেন্দ্ৰ বনৰ বুকুত নতুন এটি গল্প জন্ম হ’ল—এক সাহস, সত্য আৰু শুদ্ধতাৰ গল্প।
অধ্যায় ১০ — মিচিং গাঁওৰ নতুন কাহিনী
মিচিং গাঁওৰ কুঁৱলী কাটি গৈছিল, আৰু বনৰ শীতল বতাহত যেন এক নতুন পবিত্ৰতা ভাহি আহিছিল। বিকাশ, পৱন আৰু দিপুৰ পদক্ষেপ গাঁওৰ মাটিত পৰাৰ লগে লগে যেন সেই মাটিয়ে নিজে তেওঁলোকক আশীৰ্বাদ জনালে। বৰুৱা ককাইৰ ঘৰলৈ গৈ তেওঁলোকে সেই যাত্ৰাৰ কাহিনী বৰুৱাক ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে—কিমান বিপদৰ মাজেৰে তেওঁলোকে নগেন্দ্ৰ বনৰ অভিশপ্ত গুহালৈ গৈছিল, কিমান সাহস আৰু সততাৰে গুপ্তধনৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল, আৰু কেনেদৰে মনৰ লোভক জয় কৰি ধন স্পৰ্শ নকৰিল। বৰুৱাৰ চকুত চকুপানী উজলি উঠিল, আৰু ককাই মৃদু হাঁহি এটি দি ক’লে—“বাছা, এইটো আছিল তোমালোকৰ জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বিজয়। সঁচা ধন হ’ল তোমালোকৰ মনৰ শক্তি আৰু সত্যৰ প্ৰতি বিশ্বাস। নগেন্দ্ৰ বনৰ সেই অভিশাপ আজি ভঙা হ’ল।” গাঁওৰ মানুহবোৰে এই কাহিনী শুনি বিকাশ, পৱন আৰু দিপুক একান্ত সন্মান দিলে। সেইদিনা গাঁওখনৰ আকাশত যেন নতুন চাঁদৰ পোহৰ নামিল—সততা আৰু সাহসৰ পোহৰ।
এই কাহিনী মিচিং গাঁওত মুখে মুখে পোহৰিবলৈ ধৰিলে। গাঁওৰ বৃদ্ধবৃদ্ধাই তেওঁলোকৰ নাতি-নাতিনীক এই নতুন গল্প ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে—যেন এক নতুন যুগৰ আৰম্ভণি হ’ল। নগেন্দ্ৰ বনৰ বুকুত থকা সেই অভিশপ্ত গুহা এতিয়া মাথোঁ ইতিহাসৰ এক অধ্যায় হৈ ৰ’ল, আৰু সেই অধ্যায়ত লিখা হ’ল বিকাশ, পৱন আৰু দিপুৰ সাহসিকতাৰ কাহিনী। গাঁওখনত পুনৰ শান্তি ঘূৰি আহিল। কেৱল গাঁওবাসী নহয়, ওচৰ-পাজৰৰ মানুহে, সৰু সৰু গাঁও-চহৰৰে মানুহে আহি সেই গুহা দেখা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁলোক গুহাৰ মুখত থিয় হৈ মূৰত হাত থৈ বুজিলে—এই ঠাইত মানুহৰ মনৰ লোভ আৰু শুদ্ধতাৰ পৰীক্ষা হৈছিল। বৰুৱা ককাই সেই পুৰণি মানচিত্রখন বিকাশক উপহাৰ দিলে, আৰু ক’লে—“ইখন তোমাৰ স্মৃতি, বাছা। যেন তুমি কেতিয়াও এই যাত্ৰাৰ কথা নোভুলো।” বিকাশ সেই মানচিত্রখন বুকুত থুই সঁচাকৈ অনুভৱ কৰিলে—গুপ্তধনৰ সন্ধানত তেওঁলোক যাৱতীয় ধনৰ ওপৰত থকা সত্যৰ শক্তিক লাভ কৰিছে। গাঁওখনৰ আকাশত নিশা সেই নতুন কাহিনীৰ পবিত্ৰতা যেন নিশাৰ তৰাবোৰত চকুত বাজি আছিল।
সপ্তাহ কেটাৰ ভিতৰতে মিচিং গাঁও নতুন কাহিনীৰ গাঁও হিচাপে পৰিচিত হ’ল। নগেন্দ্ৰ বনৰ অভিশপ্ত নাম মচি গ’ল, আৰু তাৰ সলনি সেই বন ইতিহাসৰ পাহৰা হিচাপে চিহ্নিত হ’ল। বিকাশ, পৱন আৰু দিপু নিজৰ জীৱনত এই অভিজ্ঞতাৰ পৰা পালে নতুন দিশ—তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত কৰিলে গাঁও আৰু প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে কাম কৰিব। তেওঁলোক গাঁওবাসীক লগত লৈ নগেন্দ্ৰ বন আৰু গুহাৰ কাষৰ অঞ্চল পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিলে, কিন্তু সেই ভাণ্ডাৰৰ দুৱাৰ পুনৰ কেতিয়াও খোলা নহ’ল। সেই দুৱাৰ মাটিত এখন ফলক লগোৱা হ’ল—”সত্যই হৈছে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধন।” আৰু সেই ফলকখন পঢ়ি বহু মানুহে নিজৰ জীৱনৰ পথ নিৰ্ধাৰণ কৰিলে। মিচিং গাঁওৰ সেই নতুন কাহিনী হৈছে আজি সত্য, সততা আৰু সাহসৰ এক শাশ্বত কথা। বিকাশ, পৱন আৰু দিপুৰ পদক্ষেপ আৰু মনৰ শুদ্ধতাৰ সাহসিকতা মিচিং গাঁওৰ ইতিহাসত অমর হৈ ৰ’লে—যত ধন লুকাই থকা নহয়, লুকাই থকা থাকে মনৰ ধন, যি মাথোঁ সত্যৰ পথৰে উলিয়াই আনি যায়।
___
