রূপমিতা দাস
অসমৰ এক সৰু গাঁও, অলচৰ। চাহ বাগিচাৰ মাজত চুপচাপ ঠাইত গাঁৱৰে এটি সৰল জীৱন পাৰ কৰা মেঘলা নামৰ এক যুৱতী আছিল। মেঘলা গাঁওখনৰ সকলোৰে পৰা পৃথক আছিল। সি নিজে এক মিতভাষী, মনৰ ভিতৰত খুজি আছিল সেই অজানাৰ সৈতে এক নিৰন্তৰ সংগ্ৰাম। মেঘলা চাহ বাগিচাৰ পৰা সদায় চাহ পাত বাচি সুৰক্ষা আৰু শান্তিৰ মাজত ৰাতি চাৰিওফালে বাচলীয়া সপোন দেখিছিল। কিন্তু এই সপোনৰ মাজত এক বিস্ময় আছিল—তেওঁক কেনেকৈ এই চাহৰ ফাঁকেৰে বাচলাৰ পৰা সঁচাকৈ মুক্তি পোৱাৰ উপায় খুজিবলৈ আৱশ্যক।
গাঁৱৰ পৰা মাইলৰ পৰিসৰে অলচৰ মন্দিৰ আছিল। মেঘলা সেয়া জানিছিল, কিন্তু সেয়া সেয়াৰ মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হ’বলৈ আগ্ৰহী নহ’ল। সেয়া এক মন্দিৰৰ মূৰত ঠাই পৰিসৰে পূৰ্ণৰূপে বৰ্ষাৰ মন্নাৰ পৰা গঠন কৰা আছিল। মেঘলা সেয়া যোৱা এক সাঁই চাৰা পৰিস্ফুটিত বাচলাৰ পৰা ধৰা পৰা তেওঁৰ পৰিস্ফুটিত আশাৰ পূৰ্ণৰূপে আত্মবিশ্বাসৰ পৰা খুজিছিল। এতিয়া সি জানিব পাৰিছিল—সেই সৰু গাঁৱৰ পৰা এটা মন্নাৰ পৰা নিজৰ পৰিচয় বিচাৰি পোৱা মেঘলাৰ শক্তিৰ পৰা সঁচাকৈ জানিব লাগে। সি যে নিজে ঈশ্বৰীয় শক্তিৰ অধিকারী আছিল, সেয়া এখন অজানাৰ পৰা আক্ৰমণ কৰা। সি কেৱল সঁচাকৈ পৰিস্ফুটিত এৰাই নাপাই।
মেঘলাৰ মন্নাৰ পৰা এখন আৱেগৰ চাৰা পৰিস্ফুটিত সপোনৰ সৃষ্টি হৈছিল। সেই সপোনত সি দেখিছিল এক দীঘলীয়া নদী, য’ত চাৰিওফালে গৰম সুৰুযৰ পৰা ভয়ংকৰ বন্যা আৰম্ভ হৈছিল। সেই বন্যাৰ মাজত মেঘলাৰ মনৰ ভিতৰত এক বাচলীয়া আশাৰ মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত আছিল। সি জানিবলৈ চাৰা, সেয়া তেওঁৰ শক্তিৰ দ্বাৰা সঁচাকৈ নিয়ন্ত্ৰিত কৰিব পাৰে। মেঘলা জানিছিল, এই শক্তিৰ পৰা নিজে মুক্তি পাবলৈ সি এক সঁচাকৈ ভয়ংকৰ যুদ্ধ কৰিব লাগিব। সি নিজে সঁচাকৈ সেই শক্তিৰ পৰা বাচলাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত এক নতুন পথৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বাবে সঁচাকৈ চিন্তা কৰিছিল। কিন্তু কিমান পৰ্যন্ত সি বাচলাৰ পৰা মুক্ত হবলৈ চাৰা সি কিছু জানিব পাৰে।
–
মেঘলাৰ মনৰ ভিতৰত এক গভীৰ দ্বন্দ্ব চলি আছিল। সি জানিছিল যে সি নদী দেবী “জলৰাজী”ৰ পুনৰজন্ম, কিন্তু এই সত্যক গ্রহণ কৰাটো সেয়া তেনেই সহজ নহ’ল। নিজৰ পৰিচয়ক সঁচাকৈ বুজি পোৱাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত সি বহু চিন্তা আৰু উৎকণ্ঠাৰ মাজত পৰিছিল। একেৰাহে চাৰিওফালে সৃষ্টিকৰ্ম্মৰ পৰা এক বিপৰ্যয়ৰ আগমনত পৰিস্ফুটিত মেঘলাৰ হৃদয়ৰ ভিতৰত ভয়ৰ সঁচা শিকাৰ হৈছিল। সি ভাবিছিল, “কি কৰিব পাৰিম মই? মোৰ শক্তিয়ে এতিয়া মোৰ গাঁওক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে নে?” মেঘলাৰ মন্নাৰ পৰা সেয়া এৰি দিবৰ পৰা চাৰা মন্নাৰ পৰা সঁচাকৈ পৰিস্ফুটিত আক্ৰমণৰ পৰা মন্নাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব।
এদিন বাটৰ পৰা চাৰা মন্নাৰ পৰা চাৰিওফালে মেঘলাৰ সপোনৰ মাজেৰে এক অদ্ভুত দৃশ্য দেখা পোৱা যায়। সপোনৰ মাজত, সি এক দীঘলীয়া নদী পৰিস্ফুটিত দেখিছিল। নদীখনৰ পৰা সীদ্ধৰ পৰা পৰিস্ফুটিত বৰ্ষাৰ পৰা সাৰথী পৰিস্ফুটিত অহাৰ পৰা ৰহস্য সৃজন কৰাৰ পৰা মন্নাৰ পৰা সঁচাকৈ পৰিস্ফুটিত। সপোনৰ মাজেৰে মেঘলাৰ এক শক্তিশালী অনুভৱ হৈছিল—তেওঁ সেই নদীটোক এক পুনৰ গঠন কৰিব লাগিব। মেঘলা জানিছিল, সেই শক্তি তেওঁৰ ভিতৰত থকা। কিন্তু সেই শক্তি সেয়া মন্নাৰ পৰা সঁচাকৈ কাৰ্যকৰী কৰিব পাৰিবনে?
সপোনৰ সেই দৃশ্য সঁচাকৈ মেঘলাৰ বাবে এক গৰম চাহৰ দৰে পৰিস্ফুটিত হৈছিল। সেয়া এক বিভ্রান্তি আৰু কষ্টৰ মন্নাৰ পৰা অনুভৱ কৰা মন্নাৰ পৰা। মেঘলা জানিছিল যে এই সপোনৰ পৰা মন্নাৰ পৰা সেয়া সঁচাকৈ মুক্তি পাবলৈ কাৰ্যকৰী হব লাগিব। সেয়া মন্নাৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে সঁচাকৈ পৰিস্ফুটিত হোৱাৰ পৰা মন্নাৰ পৰা এক নিৰ্দিষ্ট শক্তিৰ পৰা বিচাৰ পৰিস্ফুটিত মন্নাৰ পৰা মন্নাৰ পৰা। সি সিদ্ধান্ত লৈছিল—যদি সি নিজৰ ঈশ্বৰীয় শক্তি গ্রহণ নকৰে, তেনেহ’লে সেয়া গাঁওখনৰ বাবে এক বিপদৰ সূচনা হব।
মেঘলা জানিছিল যে এই সপোনৰ পৰা তেওঁৰ মুক্তি লাভ কৰিবলৈ, সি এক প্ৰাচীন মন্ত্রৰ সন্ধান কৰিবলৈ আগবাঢ়িব লাগিব। সেই মন্ত্রৰ সাহায্যে, সি নিজৰ শক্তিক পূৰ্ণৰূপে সঁচাকৈ মুক্তি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। মেঘলা, যাৰ মনৰ ভিতৰত এক আকাশী বিভ্ৰান্তি চলি আছিল, জানিছিল যে সেয়া এক অন্তিম পৰিস্ফুটিত যাত্ৰাৰ আৰম্ভ। মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত এক ভয়ংকৰ শক্তি সৰ্বস্বাৰ্থ মন্নাৰ পৰা এক নতুন আশা সৃষ্টিৰ পৰা, মেঘলা নিজে গৱেষণা কৰি এক শক্তিশালী অস্ত্ৰৰ পৰা সঁচাকৈ মুক্তি লাভ কৰিবলৈ চাৰা মন্নাৰ পৰা আৰম্ভ কৰিছে।
–
বন্যাৰ ধ্বংসাত্মক প্ৰভাবৰ মাজত, মেঘলা পৰিস্ফুটিত এক গভীৰ আত্মসন্ধানৰ যাত্ৰাৰ বাবে সিদ্ধান্ত ল’লে। গাঁওখনৰ সকলোৰে পৰা চাৰা, সি জানিছিল যে ইষ্টাৰ্ন গাঁৱৰ মন্দিৰৰ পৰা এক পূৰ্ণৰূপে নিৰ্দিষ্ট পথৰ সন্ধান মন্নাৰ পৰা লাভ কৰিব পৰা যায়। মেঘলা জানিছিল যে মন্দিৰটো এক গোপন শক্তিৰ উৎস, য’ত প্ৰাচীন মন্ত্রসমূহ আৰু চাৰা সঁচাকৈ শক্তিশালী শক্তিৰ অভিজ্ঞান লুকাই থকা আছে। সেই শক্তি সি বাচলাৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব। কিন্তু সেই পথৰ পৰা মন্নাৰ পৰা এক ভয়ংকৰ প্ৰতিবন্ধকতা সৃষ্টিৰ আশংকা আছিল। মেঘলা জানিছিল যে এই যাত্ৰা সহজ নাছিল। সেয়া এক বৃহৎ আত্মবিশ্বাসৰ পৰীক্ষা হবলৈ গৈছিল।
মেঘলা মন্দিৰলৈ যাত্ৰা কৰিবলৈ শপথ কৰিলে। সি জানিছিল যে মন্দিৰৰ পৰা সঠিক মন্ত্রৰ খোঁজেৰে মুঠতে নিজৰ শক্তি উপলব্ধি কৰিব। পথৰ মাজত, সি সপোনৰ পৰা এক বৃহৎ পৰিস্ফুটিত স্মৃতি পোৱাইছিল। সেই স্মৃতিত, সি দেখিছিল যে সি নিজে এক শক্তিশালী ঈশ্বৰীয় পৰিচয়ৰ সৈতে এক নদী পৰিসৰে পূৰ্ণৰূপে এক অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হৈছিল। এই স্মৃতি মেঘলাৰ ভিতৰত এক নিৰ্দিষ্ট অভিজ্ঞানৰ পৰা সঁচাকৈ বাচলাৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে মুক্তি দিবৰ পৰা শক্তি দিছিল। কিন্তু মেঘলা জানিছিল—এই আত্মবিশ্বাস আৰু শক্তিৰ পৰিস্ফুটিত অভিজ্ঞানৰ পৰা আগবাঢ়ি, সি নিজেই সঠিক পথৰ পৰা বিচাৰ লাভ কৰিব।
যেতিয়া মেঘলা মন্দিৰত উপস্থিত হল, সি চাৰা, কি সেয়া সঠিক মন্ত্র আৰু শক্তি পোৱাৰ আগ্ৰহৰ পৰা মুক্তি পাব। মন্দিৰৰ ভিতৰত চাৰা, এক সঁচাকৈ শান্তি আৰু পূৰ্ণৰূপে শক্তি পূৰ্ণৰূপে স্থিতিশীল কৰিবলৈ মেঘলাৰ মনৰ ভিতৰত এক পূৰ্ণৰূপে শক্তি অঙ্কিত হৈছিল। মন্দিৰৰ পৰা এক সূৰ্যৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে সঁচাকৈ শান্তি মন্নাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত, মেঘলা জানিছিল যে সি তাত পৰিস্ফুটিত সঠিক পথৰ পৰা এক নতুন শক্তি লাভ কৰিব। এই শক্তি মন্নাৰ পৰা সঁচাকৈ ভৰপূৰ্ণৰূপে মেঘলাৰ গাঁৱলৈ সঁচাকৈ সক্ৰিয় হবলৈ সঁচাকৈ শক্তিশালী পথৰ পৰা মন্নাৰ পৰা চালিত হব।
–
মেঘলাৰ অন্তৰত এক সঁচাকৈ গম্ভীৰ সংকট চলি আছিল। মন্দিৰত উপস্থিত হোৱাৰ পাছত, সি পৰিস্ফুটিত যে সেয়া তেওঁৰ আত্মবিশ্বাসৰ বাবে এক নবীন শক্তিৰ সূচনা, কিন্তু সেই শক্তিটো কিবা এক পৰিস্ফুটিত আবেগৰ পৰা মুক্তি দিবৰ পৰা মন্নাৰ পৰা ভয়াবহ হৈ পৰিছিল। সি জানিছিল যে সেয়া কোনো সাধাৰণ শক্তি নহয়। সেয়া এক গৰম সুৰুযৰ নিচিনা, যাৰ পৰা এক অদৃশ্য শক্তি বৰ্ণনা কৰা যায়। সেই শক্তি যেতিয়া মন্নাৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত হৈছিল, মেঘলা নিজে বুজি পোৱা, সেয়া এক শক্তিশালী নদী যেন—যি একে সময়তে সৰু আৰু বিশাল, শান্ত আৰু ভয়ংকৰ।
মেঘলা জানিছিল, সেয়া সেয়াৰ মন্নাৰ পৰা নতুন শক্তিৰ সৈতে পূৰ্ণৰূপে মন্নাৰ পৰা এক শক্তিশালী সম্পৰ্কৰ ভিতৰত, সি সেই শক্তিটোৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে মুক্তি পাব। কিন্তু তাৰ বাবে সি সঁচাকৈ কোনো এক মহান শপথ ল’ব লাগিব। সি নিজে তাতে পৰিস্ফুটিত সেই পৰিসৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰিব। সি জানিছিল যে তেওঁ যি শক্তি বহন কৰি আছে, সেয়া কোনো সঁচাকৈ সাধাৰণ শক্তি নহয়। সেয়া এক বিশাল শক্তি, যাৰ দ্বাৰা সি নিজৰ দুঃখ আৰু সংকটৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব। কিন্তু সেয়া এক নতুন প্ৰতিকূলতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
মেঘলা তাত পৰিস্ফুটিত এক গভীৰ দ্ৰষ্টব্যৰ পৰা এই শক্তিটোৰ ওপৰত পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখিবলৈ নিজে বহু সময় মন্নাৰ পৰা খুজিবলৈ আগ্ৰহী হৈছিল। সি জানিছিল, তাৰ পৰা মন্নাৰ পৰা এক শক্তি লাভ কৰিবলৈ সি এক গভীৰ পৰিস্ফুটিত শুদ্ধতা আৰু নির্ভীকতা চাৰা চেষ্টা কৰিব। সেয়া এক সাধাৰণ পথ নহয়—এই শক্তিটো সিহঁতৰ সকলো কিছু সন্নিৱিষ্ট কৰি ৰখা। মেঘলা জানিছিল যে পৰিস্ফুটিত এক শুদ্ধ আৱেগ আৰু পূৰ্ণৰূপে এক শুদ্ধ সংকল্পৰ পৰা সি সেই শক্তিটোক নিৰ্ভীকতাৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব।
মেঘলাৰ মনৰ ভিতৰত এক নতুন সংকল্প স্ফুটিত হৈছিল। সি জানিছিল যে সি নিজে শক্তি লাভ কৰি গাঁওখনৰ পৰা চাৰা এক ভয়ংকৰ বন্যাৰ পৰিস্ফুটিত এক পূৰ্ণৰূপে মুক্তি লাভ কৰিব। কিন্তু সেয়া এক নতুন পথৰ পৰা, সি তাৰ ওপৰত পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখিব পাৰিব। সেই শক্তিটো আছিল জলৰাজী। সেই শক্তি মেঘলাৰ বাহিৰে পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত হবলৈ চাৰা সি সেই শক্তিত পূৰ্ণৰূপে পূৰ্ণৰূপে জীৱন আগবঢ়াবলৈ সক্ষম হব।
–
মেঘলা জানিছিল যে গাঁওখনৰ ওপৰত সৃষ্ট হওয়া বিপদৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ একমাত্ৰ উপায় হৈছে তেওঁৰ শক্তিৰ পূর্ণ ব্যবহার। কিন্তু সেই শক্তিৰ প্রতিচ্ছবি, সেই শক্তিৰ ভিতৰৰ ভয়, মেঘলাৰ মনৰ পৰা এক শক্তিশালী দ্বন্দ্ব সৃষ্টি কৰিছিল। সি বুজি পোৱা, এই শক্তি একে সময়তে আশাৰ সূচনা আৰু ভয়ের এক চূড়ান্ত মূর্তিমন্ত্ৰ। নদীৰ শক্তি যেন এক অলঙ্ঘনীয় শক্তি, যি শান্তিও আনিব পাৰে আৰু বিধ্বংসী বিপদও। সেয়া সিহঁতৰ সকলো কিছু সন্নিৱিষ্ট কৰি ৰখা। মেঘলা যদি সেয়া সঠিকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে, তেনেহ’লে সেই শক্তি শুধু গাঁওখনক নহয়, তেওঁৰ নিজেকে, পৰিয়ালক, আৰু বন্ধুবৰ্গকো ধ্বংস কৰিব পাৰে।
মেঘলা সিদ্ধান্ত লৈছিল—তেওঁ নিজেই সেই শক্তি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব। কিন্তু সেয়া এতিয়া সহজ নহল। শক্তিটোৰ পৰা উত্তেজনা, ভয়, আৰু অশান্তিৰ মিশ্ৰণৰ পৰা মন্নাৰ পৰা এক কঠিন পৰীক্ষাৰ অভিজ্ঞতা হৈছে। মেঘলা জানিছিল যে সেই শক্তিটোক শুধুমাত্র বাচলাৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা যাব। কিন্তু সেই পথৰ পৰা বাচিবলৈ সি চাৰা পৰিস্ফুটিত এক নতুন শংকা আৰু আগ্ৰহৰ ভৰিৰ পৰা ছটিয়াব পাৰিব। সি জানিছিল যে তেওঁৰ পৰিস্ফুটিত সেই শক্তি এখন উপহাৰ নহয়, সেয়া এক গৰম শ্ৰেষ্ঠ যন্ত্ৰৰ দৰে, যাক সঠিকভাবে ব্যৱহাৰ কৰিলে সেয়া বিশ্বৰ পৰিস্ফুটিত শান্তি আনিব পাৰে, কিন্তু ভুলে ব্যৱহাৰ কৰিলে সেয়া ধ্বংসৰ সূচনা কৰিব।
মেঘলাৰ শক্তিৰ মাজত এক ভয়ংকৰ সংঘাত চলি আছিল। সি এক পুৰাণী মন্ত্রৰ ধ্বনি শুনিছিল, যি মন্দিৰৰ পৰা সেয়া সঁচাকৈ এক শক্তিশালী সঁপাহৰ পৰা মন্নাৰ পৰা ছটিয়াব পাৰিছিল। কিন্তু, সেয়া এক ৰহস্যময় ভয়ৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে মুক্তি লাভ কৰিবলৈ সি সঁচাকৈ সেই শক্তিটোক শক্তি আৰু সমৰ্থৰ পৰা চাৰা সঁচাকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব। শক্তিটোৰ এই দ্বন্দ্ব মেঘলাৰ ভিতৰত নতুন শক্তিৰ সৃষ্টি কৰিছিল—এটা শক্তিশালী দৃষ্টিভংগী আৰু কল্পনা। সি জানিছিল যে তেওঁ যিটো পথ বাচিব, সেয়া সঁচাকৈ এক সমগ্ৰ গাঁওখনৰ পৰিস্ফুটিত সংৰক্ষণ কৰিব পৰা শক্তি হব।
বন্যাৰ ভয়াবহতাই এতিয়া গাঁওখনৰ আশেপাশে আরো ভয়ংকৰ ৰূপ পৰিস্ফুটিত কৰিছিল। মেঘলা জানিছিল, সি যদি সঠিক সময়ত সেই শক্তিটোৰ পৰিস্ফুটিত নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে, তেনেহ’লে সমগ্ৰ গাঁওটি বিলীন হ’ব। কিন্তু মেঘলাৰ ভিতৰত এক নতুন আশা জাগিছিল। সি নিজে জানিবলৈ পাৰিছিল যে সি তাত পৰিস্ফুটিত এক নিৰ্দিষ্ট শক্তিৰ পৰা ৰক্ষা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। সেয়া এক অভিজ্ঞানৰ পৰা পৰিস্ফুটিত মন্নাৰ পৰা শক্তি, যি মেঘলাৰ আশাৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে মুক্তি দিব।
এনে এক আত্মবিশ্বাসৰ পৰা মেঘলা সিদ্ধান্ত লৈছিল—তেওঁ তেওঁৰ শক্তিত পূৰ্ণৰূপে আত্মবিশ্বাসী হব। সি জানিছিল যে, এই শক্তিৰে যি পৰিস্ফুটিত বিপদ পৰিস্ফুটিত হৈছে, সেয়া নিজেই অতিক্ৰম কৰিব পাৰিব। সেই শক্তিটো মন্নাৰ পৰা এক পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিফলিত শক্তি।
মেঘলা জানিছিল যে সমগ্ৰ গাঁওখনৰ পৰা বাচলাৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিবলৈ সেয়া এখন অন্তিম যুদ্ধৰ সূচনা। গাঁওখনৰ ওপৰত এক ভয়ংকৰ বন্যাৰ মুখত, সি নিজে এক শক্তিশালী নদী দেবীৰ পুনৰজন্মৰ ভূমিকা পালন কৰিবলৈ চাৰা এখন চূড়ান্ত পৰীক্ষাত পৰাৰ আগ্ৰহী আছিল। সি জানিছিল, যদি সি নিজে তাৰ শক্তিটোক সঠিকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ নকৰে, তেনেহ’লে সেই শক্তি গাঁওখনৰ পৰিস্ফুটিত ধ্বংসৰূপে পৰিণত হব। কিন্তু সেয়া সঁচাকৈ এক যুদ্ধ, যাৰ ফলাফল সিধা গাঁওখনৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব। মেঘলা সঁচাকৈ সিহঁতৰ এক পূৰ্ণৰূপে আত্মবিশ্বাসী যুদ্ধৰ পৰা পৰিস্ফুটিত হব।
গাঁওৰ পৰা চাৰিওফালে বন্যাৰ প্ৰকোপ তীব্ৰ হৈ পৰিছিল। সি নিজে জানিছিল যে এই শক্তিটো তেনেকুৱা এক বিপদৰ পৰা মুক্তিৰ পথ বাচিব পাৰিব। কিন্তু মেঘলা চাৰা সেয়া সঠিকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা যাবনে, সেয়া পৰীক্ষাৰ পৰা ছটিয়াব পাৰিব। মেঘলা জানিছিল, চাৰা সিহঁতৰ গাঁওবাসীসকলৰ বাবে সেয়া এক অমৰ ৰক্ষা হবে। কিন্তু মেঘলা সঁচাকৈ চাৰা পৰিস্ফুটিত এক নতুন যুদ্ধৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব চাৰা সেয়া নিৰ্ভীক হব।
বন্যাৰ প্ৰকোপ এতিয়া মেঘলাৰ শক্তিত এক নতুন উৎকণ্ঠাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। সেই শক্তি মেঘলাৰ দৃষ্টিত এক অসীম শক্তিৰ ৰূপ ল’ব পাৰে। কিন্তু সেই শক্তিৰ সঠিক ব্যৱহাৰই সেয়া সঠিক পথত চালিত কৰিব। মেঘলাৰ ভিতৰত এক নতুন শক্তি, এক পূৰ্ণৰূপে শক্তিশালী যুদ্ধৰ আগ্ৰহৰ সৃষ্টি হৈছিল। সেয়া এক অবিশ্বাস্যভাবে শক্তিশালী, কিন্তু ভয়ংকৰ মন্নাৰ পৰা সঁচাকৈ পথৰ পৰা এক নিৰ্দিষ্ট নিৰ্ণয়ৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব। সি জানিছিল, সেয়া এক নতুন শক্তিৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে সঁচাকৈ বাচলাৰ পৰা শেষ পৰিস্ফুটিত যুঁজ হ’ব।
মেঘলাৰ মনৰ ভিতৰত সঁচাকৈ এক অস্থিৰতা চলি আছিল। সি জানিছিল যে সেয়া এক শক্তিশালী যুদ্ধৰ পৰা মুক্তি লাভৰ বাবে সঁচাকৈ এক নতুন প্ৰকল্প সৃষ্টি কৰিব লাগিব। গাঁওবাসীসকলৰ পৰা সহায়ৰ পৰা, সি এক নতুন যুদ্ধৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব। কিন্তু সেয়া এক বিপদৰ পৰা মুক্তি লাভৰ চাৰা সিঁহতক সদায় চিন্তা কৰিছিল। মেঘলাৰ শক্তিৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে আৱদ্ধ হৈ পৰাৰ পৰা সিঁহতৰ পৰিস্ফুটিত হ’ব।
অন্তিম যুদ্ধৰ পৰিস্ফুটিত, মেঘলা এতিয়া নিজে এক শক্তিশালী যুদ্ধাৰ্থী ৰূপে পৰিণত হৈছে। গাঁওখনৰ ওপৰত বন্যাৰ প্ৰকোপ সিহঁতৰ জীৱনক এক কঠিন পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন কৰিলে। সি জানিছিল যে, তেওঁ যদিহে নিজৰ শক্তিটো সঠিকভাবে ব্যৱহাৰ কৰে, তেনেহ’লে গাঁওখনৰ পৰা এই বিপদৰ মুক্তি সোনকালে আহিব। কিন্তু সেয়া এক মন্নাৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰাৰ সহজ পথ নাছিল। মেঘলাৰ বাবে, এই শক্তিৰ পূৰ্ণৰূপে ব্যৱহাৰ কৰাটো মন্নাৰ পৰা এক ভয়ংকৰ আৰু হৃদয়বিদাৰক পৰীক্ষা আছিল।
বন্যাৰ সৃষ্টিত যি ভয়ংকৰ শক্তি প্ৰস্ফুটিত হৈছিল, সেয়া এক পৰিস্ফুটিত বাস্তৱৰূপে পৰিণত হৈছিল। গাঁওখনৰ পৰা চাৰিওফালে এক ভয়ংকৰ বন্যা আহিছিল, যাৰ পৰা মেঘলা সঁচাকৈ গাঁওবাসীসকলৰ মন্নাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰিছিল। সি জানিছিল, তেওঁ যেতিয়া জলৰাজীৰ শক্তিটোক সম্পূৰ্ণভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব, তেতিয়া সেয়া সঁচাকৈ এক শান্তি আৰু নিৰাপত্তাৰ সৃষ্টিৰ পথ খুলিব। সেই শক্তিৰ পৰা মুক্তি লাভৰ পৰিস্ফুটিত, মেঘলাৰ ভিতৰত এক নতুন উজ্জ্বলতা আৰু আত্মবিশ্বাসৰ সৃষ্টি হৈছিল।
মেঘলা জলৰাজীৰ শক্তি সঠিকভাবে ব্যৱহাৰ কৰি গাঁওখনৰ ওপৰত থকা বন্যাৰ আগ্ৰাসী পৰিস্ফুটিত এক শান্তি আনিবলৈ সক্ষম হ’ল। তেওঁ বুজি পালে যে, এই শক্তিটোক শুধু এক বিপদৰ পৰা মুক্তি লাভৰ উপায় নহয়, বরঞ্চ সেয়া গাঁওবাসীসকলৰ বাবে এক নতুন জীৱনৰ সূচনা। সি জানিছিল যে, মন্নাৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰি সেয়া গাঁওখনে শান্তি লাভ কৰিলে, সেয়া কেবল মেঘলাৰ বাবে নহয়, সকলোৰে বাবে এক নবীন শক্তিৰ পৰিস্ফুটিত পথৰ সূচনা হব। জলৰাজী, যাৰ পৰা মেঘলা জন্ম গ্রহণ কৰিছিল, সেয়া মন্নাৰ পৰা এক পূৰ্ণৰূপে মুক্তি লাভ কৰাৰ পরিস্ফুটিত এক মুকলি মুক্তিৰ ৰূপৰূপে পৰিণত হৈছিল।
মেঘলা নিজে জানিছিল যে, সেয়া এক শ্ৰেষ্ঠ পৰিস্ফুটিত সময়ৰ পৰা মুক্তি লাভৰ পৰা পৰিস্ফুটিত, তেওঁ জলৰাজীৰ শক্তিৰ পৰা পূৰ্ণৰূপে স্বাধীন হৈ উঠিছে। সি মন্নাৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰি গাঁওখনৰ পৰা বন্যাৰ বিপদৰ পৰা উৰ্ধ্বগতি লাভ কৰি শান্তিৰ এক নতুন যুগৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। যি শক্তি এতিয়া তীব্ৰ আৰু ধ্বংসাত্মক আছিল, সেয়া এখন নবীন সূৰ্যৰ দৰে শশী-দীপ্তি লাভ কৰি গাঁওবাসীসকলৰ জীৱনক নতুন ৰঙৰ আভা দিছিল।
এতিয়া মেঘলা জানিছিল, সেয়া নিজে পূৰ্ণৰূপে জলৰাজী হিচাপে গাঁওবাসীসকলৰ বাবে এক দিশৰ পৰা মুক্তি এনে দিব পাৰে। সি নিৰ্ভীক, শান্ত আৰু শক্তিশালী পৰিস্ফুটিত সাৰথী ৰূপে পৰিণত হৈছিল। জলৰাজীৰ শক্তি মন্নাৰ পৰা এক পূৰ্ণ মুক্তি লাভ কৰাৰ পৰা পৰিস্ফুটিত সেয়া এক নতুন যুগৰ আৰম্ভণি হৈছিল।
___
