অসমীয়া_গল্প
-
অগুৰি নদীৰ বোকা
ইন্দ্ৰাণী ফুকন আকাশত মেঘ জমা হৈছিল, যেন সেই গাঁওখনৰ ওপৰত ওজনীয় এটি নিৰৱ অভিশাপ বগাই আছিল। দীৰ্ঘ দহ বছৰৰ পাছত পল্লবী ওভতি আহিছিল অগুৰিপাৰ গাঁৱলৈ—এটা সুপ্ত স্মৃতিৰ পাহাৰৰ তলৰ জীয়াই থকা দুখ-সুখৰ পাতনি খুলি লৈ। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শেষ কৰাৰ পিছত জোৰদাৰ এটি সংবাদ সংস্থাত কাম পালে যদিও, বহুদিন ধৰি এক বুজাব নোৱাৰা ক্লান্তি, একেটা…
-
মৃগয়া
সুমিত বৰা ১ ঘন ধূপগন্ধেৰে ভৰা আছিল পুৱা-পুৱা কছাৰৰ জংঘল। আকাশত কুঁৱলীৰ দৰেই বৈ আছিল পাখিধৰা পাহাৰৰ ছাঁ, আৰু তাৰ মাজেৰে সৰু এটি পঁজা পথ আগবাঢ়ি গৈছিল গভীৰ বনলৈ। বনৰ ভেতৰত গজে-পাজে জাকৰ দৰে ডাকি উঠিছিল, মাটিৰ ওপৰত বৰষুণৰ পুৰণি গন্ধ মিহলি হৈছিল সেউজীয়া পাতৰ সুবাসত। এই পথৰে গৈ আছিল আঠ বছৰীয়া আনন্দ—এজন নীৰৱ, গভীৰ…
-
নীল কমলাৰ গীত
অমৃত শৰ্মা সপ্তাহজুৰি বৰষুণে ধুই-পখালি নিছে কমলাবাৰী গাঁৱখন। ধেমালি নদীখনৰ পাৰতে থকা বিদ্যালয়খনৰ ওপৰফালৰ ছাঁতত অমৃতে প্ৰথমদিনটো সঙ্গীতৰ ক্লাছ লৈছিল। শহৰৰ ৰঙীন কোলাহল এৰি আহি এই সৰু, নিৰৱ গাঁৱখনত আহিবলৈ নিজেই সিদ্ধান্ত লৈছিল তেওঁ। শব্দৰ ভিৰৰ পৰা আঁতৰ হৈ সুৰৰ মাজে এক শুদ্ধ বিশ্ৰাম বিচাৰিছিল অমৃত। কিন্তু গাঁৱৰ শূন্যতা, সুগন্ধি কাদামাটিৰ গন্ধ আৰু বেলিৰে খেলি…
-
নাগিনী ৰাতি
তন্ময় গোস্বামী ড° অরিন্দম ডেকা, এখনি নামী হাৰ্পেটোলজিষ্ট, উলাহগাঁৱ নামৰ এখন পৰিসৰ গাঁওলৈ আহিল, যাৰ নামো নক্সাত গোপন হৈ থাকে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰিসাৰ্চ গ্ৰান্ট পাই, তেওঁ অহা দুই মাহ এই গাঁওৰ আশেপাশৰ বনাঞ্চলত এণ্ডেমিক ভাঁটিয়াজাতীয়া গোখোৰা (pit viper) সৰ্পৰ ওপৰত অধ্যয়ন চলাবলৈ আহিছে। কামৰ উৎসাহত উচ্ছ্বসিত অরিন্দমে গাঁওলৈ যোৱাৰ পথেৰে যেতিয়া যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে,…
-
চিৰাগ বন
হেমন্ত দাস বৰুৱা নীৰজ হাজৰিকা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বোটানী বিভাগৰ শেষ বৰ্ষৰ ছাত্ৰ। সাধাৰণতে শান্ত স্বভাৱৰ, পাতা-কুঁহিপাতাৰ গঠন, ভু-বিজ্ঞান আৰু গছৰ কোষ-গঠন সম্পৰ্কে যিমান উৎসাহী, মানুহৰ লগত সিমানেই দূৰত্বৰ পক্ষে। কিন্তু যেতিয়া ড° অনন্ত শৰ্মাই ‘চিৰাগ বন’ৰ অ’ৰকিডা স্পেক্ট্ৰাম নামৰ বিলুপ্তপ্রায় এক গছৰ ফাইল এখন তেওঁৰ আগত পেলাই দিলে, নীৰজৰ হৃদয় যেন বিদ্যুতৰ দৰে কঁপি উঠিছিল।…
-
পখিলা জুই
জয়ন্ত মেধি বদলি আদেশখন আহিছিল যেন হঠাৎ বৰষুণ আহে—সাৱধান কৰা নাযায়, কেতিয়াবা বজ্ৰসহ, কেতিয়াবা নিশ্চুপ। দীপেন গগৈ সেই সময়ত তিনিবছৰৰ পৰা বৰপেটা বন বিভাগত আছিল, কাম-কাজত নিখুঁত, অথচ সহকৰ্মীৰে কেতিয়াও বিশেষ মিশে নোপোৱা। বিয়াও কৰা হোৱা নাছিল, যদিও জীৱনত কেতিয়াবা এজনীৰ বাবে মাৰ খাইছিল, তাৰ কথা নোহোৱা বৰ ভাল। খবৰটো আহিল—তেওঁক এখন গহীন বন অঞ্চল,…
-
ধূপতলিৰ ধূসৰ পাহাৰ
সঞ্জীৱ বেজবৰুৱা ১ ধূপতলি—এজনজন শুই থকা গাঁও, গৰমৰ সময়ত গছবোৰৰ পাত বাগৰাৰ শব্দহে যেন দিনটোৰ একমাত্ৰ সংগীত। সেই গাঁওখনৰ কাষৰ চাৰিআলি এখন জংগলীয়া পথত পৰে হীৰেণ বৰাৰ ঘৰ, এটি পুৰণি কাঠৰ ঘৰ, য’ত অৱহেলাৰ ধূলি জমিছে, আৰু তাৰেই ভিতৰত আছিল তেওঁৰ অন্তিম সৃষ্টি। হীৰেণ—এজন একাকী, বেলেগ মনৰ চিত্ৰশিল্পী। দহ বছৰৰ পৰা সমাজৰ পৰাই বিচ্ছিন্ন। তেওঁৰ…
-
বিলুপ্ত পুথিভঁৰাল
দেবজ্যোতি শৰ্মা পুৱাৰ মিঠা ৰ’দে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ওলাই অহা ধুলি-ধূসৰ পথখনত চুকি উঠা ধোঁৱাৰ দৰে বতাহ বোৱাইছিল। অনিরুদ্ধ ডেকা, ইতিহাস বিভাগৰ এগৰাকী তৃতীয় বৰ্ষৰ এম.ফিল. গৱেষক, বাছৰ পৰা নামি এখন চামৰাৰ ব্যাগ টানিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ চকুত আছিল বেলেগ এক উজ্বলতা — আগন্তুক গৱেষণাৰ আশা, উত্তেজনা, আৰু কৌতূহলৰ পটভূমিত এটা অজান স্থানলৈ যাত্ৰা। আজি তেওঁ…
-
ৰঙৰ পৰা সপোনলৈ
আনন্দিতা বৰদলৈ মাধুৰী চাহ বাগিচাৰ পৰা মাত্ৰ কিছুমান পদ দূৰত, মধুৰ সেউজীয়া বাগিছাৰ মাজত মন্নাই এক পৰম্পৰাগত সিল্ক বোনাৰ পৰিয়ালৰ এক অনন্য সদস্য আছিল। সিহঁতৰ বাচলু পিতাই এই অঞ্চলৰ এক আদি শিল্পী হিচাপে পৰিচিত। সিল্ক বোনাৰ কলা, যিটো সৰু পৰিসৰে আৰম্ভ হৈছিল, সেয়ে এতিয়া সমগ্ৰ গাঁৱত এক গৰ্বৰ প্ৰতি চিহ্ন আছিল। মাধুৰী পিতাৰ পৰা এই…
-
আঁৰত লুকাই থকা মুখ
অৰ্পণ হাজৰিকা বন্যা কেতিয়াবা কেৱল পানীত ডুবাই নিয়ে, লৈ যায় অলেখ অশান্ত স্মৃতি, নামহীন আতংক আৰু কিছু মুখ—যিবোৰ মূৰ্তি হৈ পৰা স্মৃতিত আটকে থাকে। দৰঙৰ উত্তৰ প্ৰান্তৰ গাঁৱটোত তিনিদিন ধৰি অচিন্তনীয় বৰষুণ হোৱাৰ পিছত খৰস্ৰোতা নদীখন তিৰবিৰাই উঠিছিল। পুৰণি ঘৰবোৰ তলত সোমাই গ’ল, ৰাস্তা বিলীন হ’ল, আৰু বাতাসত মাটিৰ গোন্ধত মিশ্ৰিত হৈ থাকিল মৰা মাছ,…
-
তেজস্বিনী
মীনাক্ষী কলিতা ১ বিকেল ৫টা মান হ’ব, গুৱাহাটীৰ দক্ষিণচৰালিত থকা চন্দ্ৰবিন্দু হস্পিতেলৰ আগত এখন সাদা টয়োটাৰ কেমেৰী হঠাৎ থমকি ৰ’ল। মাটি জুৰি গাড়ীৰ চাকা ঘূৰি থকাৰ শব্দতেও এনে এটা গুৰুত্বৰ অনুভৱ আছিল যেন ভিতৰত থকা মানুহজনে চিঞৰি ক’লে—”হেঁপাহৰ অন্ত হ’ব আজিৰে ৰাতিত!” ডাঃ সুজয় গগৈ, এগৰাকী যশস্বী নেফ্ৰলজিষ্ট, গাড়ীৰ পৰা নামি ক্লিনিকৰ ভিতৰলৈ গ’ল; তেওঁৰ…
-
নিধন নগৰৰ গোপন পথ
১ নিধন নগৰ নামৰ সৰু গাঁওখন উত্তৰ-পূব অসমৰ এটা পাহাৰীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত, যাৰ ওপৰেদি শীতকালত কুঁৱলী জুৰি পৰে আৰু গ্ৰীষ্মত গছগছনিৰ মাজেৰে হালধীয়া পোহৰে ৰঙা মাটি উজলাই তোলে। গাঁওখনৰ বিশেষত্ব হ’ল ইয়াৰ খামখেয়ালী নীৰৱতা—এটা বৰ্ষৰ সাত মাহ যেন কিবা দ্ৰুতভাষাৰে কেতিয়াও কিছু নক’লে যেন, আৰু বাকী পাঁচ মাহ—বিশেষকৈ বৰ্ষাৰ অন্তত আৰু পূৰ্ণিমাৰ সময়ত—কোনোৱে পঢ়িব নোৱাৰা…