অসমীয়া_গল্প
-
মগুৰা গছৰ ছায়া
অভিজ্ঞান শইকীয়া ১ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কেন্দ্ৰীয় গ্রন্থাগাৰৰ ওপৰফালৰ কোণত এটা ধূলিমলিন পুৰণি সঁচাই থকা শ্বেল্ফ থাকে, য’ত বহুবছৰৰ পুৰণি পাণ্ডুলিপি, দলিল আৰু দস্তাবেজ সযতনে সংৰক্ষণ কৰা হয়। সেইদিনা শীতল শুৱঁনি লগা এপৰালি বতাহৰ ভিতৰত দিগন্ত বৰা—এজন গম্ভীৰ আৰু মনযোগী ইতিহাস গৱেষক—তাঁৰ দৈনিক অভ্যাসৰ দৰে সেই শ্বেল্ফৰ আগত থমকি দাঁড়িল। তেওঁ বিশেষকৈ আহোম যুগৰ সামরিক ইতিহাস…
-
মাজুলীৰ নৈঃশব্দ্য
সাগৰিকা শৰ্মা মাজুলীৰ আকাশ গোধূলিৰ ৰঙত জ্বলজ্বলাই উঠিছিল। সোনালী ধূসৰ আভাত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানী ধীৰে ধীৰে দীঘল দীঘল ঢৌ ভাঙি গৈছিল, আৰু সেই পানীৰ বুকুত মাটিৰ চেপেটা দ্বীপবোৰে যেন দম শেষ হোৱা নিশ্বাস ল’ব খুজিছিল। মাজুলি—বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ নদীপুঞ্জী দ্বীপ, যি এতিয়া নদীৰ ভাঙন আৰু অস্থিৰ স্রোতৰ মাজত অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে লড়াই কৰি আছে। গাঁওৰ মানুহে দিনটোৰ…
-
নামঘৰৰ অন্ধকাৰ
অসমৰ জঙ্গলেৰে ঘেরা, নদীৰ বুকু ফালি গৈ থকা এঘৰ গাঁও। এই গাঁওখনৰ উত্তৰ ফালে দাঁতুৰ বন আৰু কেঁচা ৰাস্তাৰ মাজত মাথোঁ এটা পথৰে পৌঁছিব পৰা এডাল পুৰণি নামঘৰ বহি আছে। নামঘৰখনৰ বাঁহেৰে কাঁপা ছাঁত, জীৰ্ণ খুঁটি আৰু বাটৰ দুখন থাম যি বৰষুণৰ জলেৰে হʼলে হʼলে কঁপিয়েই থাকে। দিনত এই নামঘৰখন সাধারণ ঠাই বুলি দেখাতো পাৰে,…
-
ডিমৌৰ হাহি
১ নগাঁওলৈ অহা ৰাস্তাটো বৰ ধূলিমাখি আৰু লোডেড। কামৰ নিদ্ৰাহীন দৌৰাতোণত দিন–ৰাতি বোজা–বাহী ট্রাক আৰু বেচা–কেনা কৰাৰ টেম্প’ মেলিছে। তাৰ মাজে গুৱাহাটীৰ এজন সাংবাদিক—নিপুন বৰা। বয়স একে ত্ৰিশ–চৌত্রিশ, বৰ পুৰণি অভ্যাস—যি কথাই মানুহে ভৌতিক বুলি ভাবে, তেওঁ সেইবোৰৰ বৈজ্ঞানিক ব্যাখ্যা বিচাৰে। কেতিয়াবা মানসিক বিভ্ৰান্তি, কেতিয়াবা ধ্বনি–প্ৰতিধ্বনি, কেতিয়াবা গছ–পাতৰ ছায়া—এইবোৰকেইখন তিনি লাইন লিখি তেওঁ কাগজৰ কলাম…
-
বনৰ সুৰ
প্ৰবাল কাশ্যপ অধ্যায় ১ : নতুন শিক্ষক অৰুণৰ জীৱনত নতুন এক অধ্যায় আৰম্ভ হৈছিল। বহুদিন ধৰি পঢ়া-শিকাৰ পিছত তেওঁ শেষত এখন সৰু গাঁওৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল। চহৰত জন্ম-লালন হোৱা অৰুণৰ বাবে গাঁওবাসীৰ জীৱন পদ্ধতি, তেওঁলোকৰ ভাষা, ৰীতি-নীতি সকলো যেন এটা অজানাৰ জগত। যাত্ৰা দিনৰ পুৱা সুৰ্য্যোদয়ৰ লগে লগে বাটত নামি গ’লেও গাঁওখনলৈ…
-
মাজুলীৰ হাৰানো মুখোশ
ৰূপম বৰুৱা মাজুলীৰ ধূলি-ঢকা গাৱঁখনৰ সন্ধিয়া, নদীৰ পাৰৰ সৰু ঘৰেৰে বাগৰি থকা বাতৰি সকলোৰে কাণত পঠিয়াইছিল—জনাজাত শত্ৰীয়া শিল্পী ৰামানন্দ মহন্তৰ অচিন্তনীয় মৃত্যু। মানুহবোৰৰ চকুত বিশ্বাসৰ আৰু আতংকৰ মিশ্ৰণ আছিল। ৰামানন্দ মহন্ত, যাৰ নামেই গাঁওখনৰ সীমাবদ্ধ স্থানৰ পৰা বহুকাল ধৰি সৰ্বত্র প্ৰসিদ্ধ, যিজন শিল্পকলা, পৰম্পৰা আৰু শত্ৰীয়াৰ অনন্য সংযোগৰ বাবে জনাজাত আছিল, হঠাতে যিদৰে পৃথিবীৰ পৰা…
-
ৰঙালিৰ রাতি
নীলোৎপল শৰ্মা বসন্তৰ নতুন সোঁতৰ সৈতে গাঁওখনত উল্লাসেৰে ৰঙালী বিহু আহি উপস্থিত হয়। গৰমৰ দিনবোৰত জুইৰ কঁপনি থমকি গ’লেও বিহুৰ উল্লাসে সকলোৰে মনত এটা নতুন তেজ ঢালি দিছে। গগনৰ কপোতীয়া নীল আকাশত ধুনীয়া ৰঙা মেঘৰ খণ্ডবোৰ উৰি ফুৰিছে। নদীৰ পাৰৰ শস্যক্ষেতৰ মাজেৰে উজনী বাতাস বই আহিছে, সেই বাতাসেৰে ঢোল আৰু পেঁপাৰ সুৰ গাঁওখনত বিস্তাৰ লাভ…
-
হাজোৰ হেৰোৱা পাণ্ডুলিপি
পৃথ্বী শৰ্মা অভিজিৎ এখন মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ পৰা আহি বিশ্ববিদ্যালয়ত ইতিহাসৰ ছাত্ৰ হিচাপে নিজকে প্রতিষ্ঠিত কৰিবলৈ সচেষ্ট হৈছিল। গুৱাহাটীৰ কচুবিল অঞ্চলৰ এটা সৰু ভাড়া ঘৰত থাকি তেওঁ প্ৰাচীন অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ওপৰত গৱেষণা চলাইছিল, বিশেষকৈ কামৰূপৰ প্ৰাচীন সময়ৰ ধৰ্মীয় সংমিশ্ৰণ আৰু লোকবিশ্বাসৰ ওপৰত। নিজৰ অধ্যাপকসকলে তেওঁক সদায় উৎসাহিত কৰিছিল, কিয়নো অভিজিতৰ মগজুত এটা অতৃপ্ত কৌতূহল আছিল—যিবোৰ কথা…
-
ডাইনীৰ গহনা
অভিৰূপ শইকীয়া গাঁওখনৰ সীমান্তত থকা গভীৰ বনটো প্ৰাচীনকালৰ পৰা এক ৰহস্যৰ আধাৰ হিচাপে জনাজাত। গাওঁবাসীৰ দৈনন্দিন জীৱন সেই বনটোকে চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰে—কাষৰ খেতি, গৰু-চৰাই চৰা, কাঠ আৰু জ্বালনি সংগ্ৰহ, ইত্যাদিতো সঁচাকৈ বনটো অনিবাৰ্য। কিন্তু সন্ধিয়া নেমিলে গাঁওবাসীয়ে কোনোবাই সেই দিশে পা বাড়ায় নাছিল। বনৰ ভিতৰত নৰপিশাচৰ দৰে উশাহ-ধৰা শব্দ, অচিনাকি হাঁহি, আৰু কেতিয়াবা উজ্জ্বল পোহৰ…
-
দিঘল পিপঁৰৰ স্মৃতি
নিৰ্মল বৰকটকী আৰ্যনে তেওঁৰ টাঙা পিঠিত চামৰাৰে নিৰ্মিত জ্যাকেটখন আঁতৰাই দিলেও মানসিক উত্তেজনা আৰু আশংকাই তেওঁৰ সুৰত আজিও বাজি আছিল। ক’তো শূন্যত উদং মাৰি থকা গগনৰ ৰং যেন তেওঁৰ অন্তৰৰ অৱস্থাক প্ৰতিফলিত কৰি আছিল। মুঠতে বৰ্তমান সময়ৰ চাপেৰে ভৰা জীৱনত এই ক্ষুদ্ৰ গাঁওখনলৈ অহা আছিল বিশেষ কাৰণ। এতিয়া তেওঁৰ দৃষ্টি সৰিয়হৰা মাটিৰ ফালে ভাঁজ খাই…
-
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা ৰাতি
দেৱজ্যোতি ফুকন ১ বিহানৰ সুৰুয মূৰ তুলিবলৈ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু গুৱাহাটীৰ আকাশ তেতিয়াই ধোঁৱাজুলি ৰঙৰ কপালেৰে ঢকা হৈ পৰিছিল। জাহাজঘাটলৈ নামি অহা জনসমুদ্ৰত আম্বুবাচী মেলাৰ জোয়াৰ স্পষ্ট — ৰঙীন গামোচা, ঢোলবাদন, পুৰণি ভক্তিগীতৰ ভাঁজেৰে জুৰি থকা নদীৰ গন্ধ। ব্রহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত তেতিয়াই গাঢ় কুয়াশাৰ চাদৰ মাৰি বসি আছে, যেন কোনোৱে আকাশৰ পৰা নদীক ধূৱাৰে ঢাকি দিছে।…
-
নিমাতীঘাটৰ জোনাক
হেমেন বৰুৱা নিমাতীঘাটৰ পাৰত সন্ধিয়া নামি আহিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সোঁত অলপ অলপকৈ গাম্ভীৰ্য সহৰে বৈ গৈ আছিল, আৰু তাৰ ওপৰত নামি আহিছিল এটি ৰুপালী জোনাক। একেখন চাহৰ দোকান—এখন বেলচা চালিৰ তলত তেলবাতি এটাৰ মিঠা পোহৰ—প্ৰতিদিনৰ দৰে আজি পুনৰ উমাল হৈ আছিল। দোকানখনৰ মালিক, কানাই কাকু, তেওঁৰ চিৰচেনা গম্ভীৰতাৰে চাহ ৰঙাই আছিল। চাউলৰ বস্তাৰ ওপৰত পোনপটীয়া…